Ο ποιητής του δρόμου

Στου πεζοδρομίου τη ρωγμή γεννήθηκα.

Μια λέξη ανάμεσα σε βήματα και σιωπές.

Δεν με διάλεξε κανείς· εγώ διάλεξα

να γράφω με φως πάνω σε σκουριασμένες ψυχές.

Περνώ απ’ τις σκιές των προσώπων,

διαβάζω τα βλέμματά τους σαν παλιά χειρόγραφα.

Όλοι ψάχνουν κάτι,

μα κανείς δεν ξέρει αν θέλει να το βρει.

Η σάρκα μου δεν είναι από αίμα.

Είναι από ερωτήματα που δεν ειπώθηκαν.

Η φωνή μου, ένα μαχαίρι που κόβει την αυταπάτη.

Μιλώ, μα κανείς δεν ακούει στ’ αλήθεια.

Κάποτε πίστεψα πως ήμουν ο καθρέφτης τους.

Τώρα ξέρω! Ήμουν το ράγισμα πάνω στον καθρέφτη.

Είμαι εκεί που κανείς δεν κοιτάζει.

Στο σημείο που αρχίζει η αλήθεια και τελειώνει ο άνθρωπος.

Δεν ζητώ χειροκροτήματα,

ούτε όνομα σε εξώφυλλα.

Θέλω μόνο όταν περνάω,

ν’ ανασαίνει λίγο πιο βαθιά η ψυχή σου.

Γι’ αυτό υπάρχω.

Όχι για να σωθώ,

μα για να πω πως δεν σώζεται κανείς,

αν δεν κοιτάξει μέσα του…

Εκεί όπου κατοικεί ο άγνωστος Θεός.

Μαρίνα Καραχλέ 🌹