Στο εύδιο φως της Ειρήνης, στο άρρητο φως της Αγάπης σε προσμένουμε χρόνε σαν ορμητικό ποτάμι να ξεσύρεις στο διάβα σου τους πολέμους, τη δουλεία, τη φτώχεια… Ν´ανάψεις τα καντηλάκια στα ποθητά όνειρα, να γενούν φαεσφόρα να λάμψουν στο βωμό της Αγάπης! Φεύγει ο παλιός ο χρόνος, αχθοφόρος δεινών και πολέμων, υποδεχόμαστε εσένα, ως αγγελιοφόρος καλών, να γενεί χρόνος αξιών. Σε περιμένουμε με ευχές καρδιάς, με πίστη και το πιο ανέλπιδο όνειρο να έλθει απροσδόκητο. Έλπηται ανέλπι

Ο γέρος γείτονας Κ. Κώστας αποκάλυψε πως οι γιορτινές μέρες είναι λίγο μελαγχολικές. Λείπουν από δίπλα σου πολυαγαπημένα πρόσωπα,η ρουτίνα σου χάνει το ρυθμό της, πρέπει να αιστανθείς μια ξαφνική και απρόσμενη χαρά. Οι στολισμοί,τα φώτα,οι ξέγνοιαστες χαρές των παιδιών σε ξεγελούν. Αυτή η παροδική και τόσο πολυδιαφημιζόμενη αγαλλίαση σε παραξενεύει. Είσαι περίεργος,ανικανοποίητος,γκρινιάρης, καταθλιπτικός ή απλά ρεαλιστής. Εκτελείς κατά γράμμα τις γιορτινές σου υποχρεώσεις,π

Όταν οι θύμισες ξυπνούν  Απόβραδο Πρωτοχρονιάς κι οι θύμισες, επί ποδός!  Απ' το κελί της λησμονιάς, που ενόμιζα, κλεισμένες, ξυπνούν κι ιχνηλατούν τα χνάρια π' άφηκε ο καιρός  μέσα στου χρόνου τα άδυτα, θαρρούσα, κλειδωμένες... Ω, μα κοίτα τις πως έρχονται, ωσεί δαιμονισμένες!  Γοργόποδες, στοιχειά πεσιμισμού αρματωμένες, και βάζουνε τρικλοποδιές, σε όσες απομείνασες,   μέσα στον κόρφο της ψυχής σαν χάντρες φυλαγμένες... Ιχνηλατούν μ' εγρήγορση σ' όλα τα περασμένα.  Ξεθάβουν

30 Νοεμβρίου 1943,  Ο διωγμός των ανάπηρων του Ελληνοϊταλικού πολέμου   «Απαγορεύεται να σκοτώνεις. Γι’ αυτό, όλοι οι δολοφόνοι τιμωρούνται, εκτός αν σκοτώνουν σε μεγάλους αριθμούς και υπό τον ήχο σαλπίγγων.» Βολταίρος, Γάλλος φιλόσοφος & συγγραφέας  (1694-1778)   Αθήνα Νοσοκομείο Σωτηρία, 03:00  30 Νοεμβρίου 1943   Τα στρατιωτικά καμιόνια με χρώματα παραλλαγής, κινούνταν στους άδειους και σκοτεινούς δρόμους της κατεχόμενης πρωτεύουσας της Ελλάδας.  Ήταν γεμάτα με τάγματα ασφ

Πώς κάνεις έρωτα μ’ όλα της γης τα κόκκινα λουλούδια; Με τις θάλασσες και τους ολόξανθους ουρανούς; Πώς παλλέσαι στην ηδονή του χρόνου και στου Αυγούστου την κρύα λίμνη σπείρεις το ανέσπερο πυρ; Πώς δίνεσαι ολάκερη στο δόγμα της ένωσης — αιρετικά; Πώς τέμνεις τη λαχτάρα και ποτίζεις την ψυχή; Πώς δύνασαι να κάνεις τον έρωτα προσκυνητή και κλάσμα σου; Πώς δίνεις τα δάχτυλά σου στις βέβηλες σάρκες, και στάζεις καθαρμό μελένιο; Πώς να τολμήσω να σε στολίσω ως μέρος του σώματός μ

Η Λιάνα, όπως κάθε μέρα έτσι και σήμερα, περπατούσε αργά στους δρόμους που ζωντάνευαν σιγά-σιγά από την κίνηση. Το πρωινό φως γλιστρούσε ανάμεσα στα κτίρια. Κάθε βήμα της είχε ρυθμό, σαν να συντονιζόταν με την κίνηση τής πόλης. Δεν φοβόταν πια τον χρόνο· πλέον τον παρατηρούσε να ξετυλίγεται μπροστά της, σε όλο του το μεγαλείο και άρχισε να εκτιμά περισσότερο την κάθε της μέρα. Τα χέρια της, ακόμα ζεστά από τον ύπνο, άγγιζαν τους παγωμένους στύλους τού οδοφωτισμού. Εκείνη η μι

Καλή χρονιά με αναθεωρήσεις στιβαρές, ακατάβλητες προσμονές κι υποστηρικτηκές αγκαλιές ...💕 🥀" Εν αναμονή..."🥀          (Χαϊκού) Καινούργιος χρόνος έρχεται με φορτίο  ονείρων βαρύ           ⭐️ Αναθαρρεύει η ψυχή προσδοκώντας ελπίδας πνοή           ⭐️ Ανοίξτε πόρτες η ζωή αδημονεί για νέα αρχή 🎀 Αλίκη Πέΐκου 🎀

Η φωνή της λογικής έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την φωνή της καρδιάς. Μια τρίτη επιμένει στο θάρρος της όποιας πράξης. Η λογική φοιτεί στο μυαλό του ανθρώπου από τα μικράτα του. Η καρδιά δεν σπούδασε ποτέ,ήταν πάντοτε αδιάβαστη,αλλά έπαιρνε το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Και η τρίτη φωνή, εργάζεται μες την ψυχή,χωρίς να απαιτεί επαίνους. Δεν αναζητά επιχειρήματα, ούτε τραγούδια ζωηρά. Δίνει το χέρι στο σκοτάδι και ψηλαφεί το "τώρα", παλεύοντας βήμα, βήμα στο κενό. Γιατί η λογική χτίζ

Χρονιάρες μέρες έρχονται απροσκλητες οι θύμησες... Αδειάζουν την ανάσα μου στεγνώνουν την ψυχή μου... Εκείνο το παλιό το δέσιμο με τ' άψυχα.. φωλιάζει στο μυαλό μου... Ίσως γιατί ποτέ ένα " πράσινο φύλλο" ποτέ δεν μου χαρίστηκε... Έπαιρνα μόνο βρεσιγέ την ανάσα μου απ' τη δροσιά της Άνοιξης... αυθορι και παραχρημα... Δεν θέλω να διαγράφω μνήμες για πράγματα αναλώσιμα.... Ίσως γιατί με "άδειασμα" ψυχής έχουν γίνει Κεκτημένα.... Άλλοτε πάλι πρυτανεύει η λογική... Χαλιναγωγεί το

Νύχτα, περασμένες τρείς στου κεριού το φως που τρεμοσβύνει παίζει απαλή η μουσική νότες μελωδικές ... να θυμίζουν στιγμές ευτυχίας, από το χθες .... "Σε μια καρδιά δυο ψυχές." Αγάπη, Έρωτας... Φιλιά σε μιαν αγκαλιά . Τώρα... στ 'αδειανό το μαξιλάρι πικρό το δάκρυ αργοκυλάει , η νύχτα ξάγρυπνη πονάει... στου ρολογιού τον κάθε χτύπο, η ανάσα σταματάει. Ξημερώνει, ώρα πέντε και μισή ο ύπνος δεν λέει να φανεί, νυσταγμένη η ψυχή, μια σκιά ... θαρρεί πως βλέπει... να νυχοπατεί, με

Καινούριος και παλιός συναντιούνται στο σταυροδρόμι του χρόνου, εκεί όπου το πριν και το μετά γίνονται μία λεπτή γραμμή. Μια γραμμή που δεν χωρίζει, αλλά ενώνει. Άραγε φέρνει όλα αυτά που περιμένουμε ακόμη ; Ή μήπως φέρνει εκείνα που το βλέμμα μας δεν έχει ακόμη μάθει να αναγνωρίζει; Ο παλιός χρόνος μοιάζει με ολοκληρωμένο έργο. Έχει στρώσεις, διορθώσεις... σημεία φωτεινά και σημεία που έμειναν επίτηδες σκοτεινά για να ανασαίνει το φως.! Κουβαλά χρώματα δουλεμένα με υπομον

Αιντε Χειμώνα μίλα, φώναξε, θύμωσε επιτέλους, βγάλε τα εσώψυχα σου, πες τις αλήθειες, θα νιώσεις πιο ελαφρύς, Εσύ δεν έχεις φόβο να πνιγείς, κι εγώ μαζί σου, ο πνιγμένος τι έχει να φοβηθεί, πόσο οι ψυχές μας αγγίζει η μία την άλλη, ζεστές αφήνονται στο έλεος του χιονιού στις βουνοκορφές. Ο Γολγοθάς στα κάτασπρα ντυμένος, δεν μας φοβίζει, εκεί κρεμάμε όλους τους σταυρούς μας μικρούς και μεγάλους, εκεί γονατίζουμε και ζητούμε συγχώρεση, εκεί η εξομολόγηση αγγίζει τα σύννεφα, κά

Στροβιλίζονται οι σκέψεις στο μυαλό, σαν σπίθες ξεπετάγονται... Τί να πρωτοθυμηθείς και τι ν’ αφήσεις πίσω, όλες μαζεύονται να πρωτοστατήσουν στη ζωή σου, να σου καθορίσουν τη χαρά σου,τη λύπη σου.... στριμώχνονται άγρια στο κεφάλι σου, ποιά απ’ όλες να βγεί πρώτη. Και σύ πρέπει να κάνεις τη διαλογή, πρέπει να τις βάλεις στη γραμμή, πιθανόν κάποιες πρέπει να τις αποβάλεις από το σκηνικό. Πολύ πεισματάρες και ανυπάκουες , δεν υπακούουν στο πρόσταγμα σου. Επιμένουν κι επιμένουν

, Βαθύ ποτάμι ο έρωτας, κι ο χρόνος ένα νερό που φεύγει. , Δεν γυρίζει πίσω ο χρόνος· μόνο μας μαθαίνει να πλέουμε. , Κάποιοι βρίσκουν το λιμάνι τους, άλλοι το ονειρεύονται ταξιδεύοντας. , Ο δρόμος σκορπά πέτρα και σιωπή, κι όμως στις άκρες του ανθίζουν μικρά λουλούδια, σαν μυστικές υποσχέσεις αντοχής. , Κι είναι παράξενο πώς η ψυχή θυμάται πριν ακόμη ζήσει, σαν να κρατά σημειώσεις από άλλους ουρανούς. , Μέσα μας κινείται μια ανυπόμονη λαχτάρα, απαλό μείγμα φωτός και σκιάς. ,

✨️ΠτΗσεις...πτΩσεις...🥀 Ένα μακρόχρονο φωνήεν διαφορά... Πτήσεις μακρές... σε αχαρτογράφητους ορίζοντες με την Ψυχή στο πιλοτήριο... ✨️Ναι...πλανήτες ανακάλυψε κι ας ήταν κάποιοι πλάνητες... Κι αστέρια ολόφωτα άναψε... κι ας κάηκε... Φλεγόμενη στο χάος αιωρήθηκε... Στις δίνες του Απείρου στροβιλίστηκε βουτώντας στο κενό... Και πάλι εκτινάχθηκε στα μυστικά του Χρόνου ξέφωτα... ✨️Ήχος φωτός που μάτωσε και στις ρωγμές δυνάμωσε... Ζωντανή Ψυχή, μάτια μου! Από θραύσματα αστεριών

Δικαίωμα των ποιητών η ελευθερία έκφρασης. Ουδείς λόγος κριτικής. Απόψεις περιττές. Οι ανηφοριές αιτούνται δικαίωση. Πριν την έναρξη των ενστάσεων,  ο ποιητής στέκεται σιωπηλός μα θαρρετός. Δεν είναι η αντοχή  του η ουσία, μα η αλήθεια που ξεγλιστρά από την πέννα του. Οι λέξεις, γίνονται αυτόκλητοι μάρτυρες,και φυσικά ποτέ  δεν υποτάσσονται σε ευπρεπείς και ηθικούς κανόνες. Κι πολλές φορές ο δρόμος έχει μια βαριά θλιβερή ανηφόρα,που τον αφήνει αδιάφορο, το κόστος της κούρασης

Βάρκα είμαι μοναχή στης ακρογιαλιάς μιαν άκρη δίχως κουπιά, δίχως πανιά αχ, παντέρημη η φτωχειά. Θάλασσά μου στην γαλήνια αγκαλιά σου φτερουγίζουν τσούρμο οι λογισμοί μου λεύτερα πουλιά, Θάλασσά μου Εσύ με αφουγγράζεσαι με ακούς υπομονετικά, με καταλαβαίνεις... την ψυχή μου γαληνεύεις... Θάλασσά μου Γλυκιά μου εσύ γιάτρισσα πλανεύτρα είσαι μάγισσα έρωτάς μου αγιάτρευτος Αγάπη,Ζωή μου, Θάνατος. Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹

Πως καρτερώ.. Πως καρτερώ στο ξώθυρο της μέρας να φανείς μια καλημέρα απλή από καρδιάς να πεις... Τις σκιές τη νύχτας η μέρα να σαρώσει, που μες στης ψυχής τη σάρκα έχουν ριζώσει. Μια καλημέρα μόνο να μου πεις... Της απουσίας τ' άρρητο κενό με φως απ' τη μορφή σου να γεμίσεις . Να γίνεις φως και του καημού αναστολή και στης καρδιάς τα τρίσβαθα με κόκκινο ν' αλείψεις... Πως λαχταρώ, μες το γαλάζιο βλέμμα να νιφτώ, το άλγος της νύχτας να ξεπλύνω, της προσμονής το όνειρο να

Ταρίχευσα τις ηδονές μου να στις προσφέρω ατόφιες σαν έλθεις από τον άοκνο πηγαιμό.  Τις βραδιές μου τις έκανα αμέτρητες, ζεσταίνοντας το βυθισμένο κρεβάτι απ' την ανάγκη σου.  Στις εκλείψεις μου ο ήλιος οργιάζει, σωριάζεται• έχοντας έρωτα ξεδιάντροπο για τη λεχώνα Σελήνη — σαν αυτόν που έχω για σε, μίλια μακριά.  Πενθώ σε, Περσεφόνη μου, στου Άδη την πύλη.  Σε τούτο τον γυάλινο κόσμο όλα σπάζουν από το ράγισμα της αφής. Όσο βαθαίνει, τόσο σπάζει· κι όσο σπάζει, τόσο σε ποθώ•

1/1/93 Η βασιλόπιτα βρισκότανε τοποθετημένη στο κέντρο του χαμηλού τραπεζιού. Ένα άσπρο κεντημένο σεμεδάκι ήτανε στη μέση, αυτό που βγάζανε από το συρτάρι κάθε γιορτές. Το σπίτι μοσχοβολούσε από τη βασιλόπιτα. Ο Λάκης έψησε καστανά στη σόμπα. Η καμπουριαστή φιγούρα του πατέρα απλωμένη στον καναπέ του χάζευε τηλεόραση. Η θεία την είχε φέρει δώρο στα γενέθλια του. Ο αδερφός μου είχε ένα μόνιμα βαριεστημένο βλέμμα. Η ώρα πήγε δώδεκα παρά ένα, έφτασα στην κουζίνα γρήγορα , έπιασα

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, ΥΓΕΙΑ ΑΓΑΠΗ ΟΜΟΝΟΙΑ ΜΕ ΧΡΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΚΑΡΤΕΡΙΑ!!!! ΦΙΛΕΣ ΦΙΛΟΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!!!! ❤ ΠΙΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΟΥΜΕ Χριστός Γεννάται. Η γης αγαλλιάται. Στο φως του λάμπει η αγάπη, σαν μια ματιά στοργή γιομάτη. Ομονοούμε συνανθρωπικά, γιορτάζουμε την εσωτερική μας φύση, αντλούμε κάθε θετική πνοή. Στα ιερά προσμένουμε την θεία ευρυθμία, στα ζώντα ευεργετήματα μελλούμενη ισχύ, και την καλή μας πίστη εύρυθμη αντοχή. Χέρι με χέρι άνθρωποι, να νιώσουμε ειρήνη, στα

Σαν σκάει ο ήλιος και το φως την νύχτα σπρώχνει, η γνώριμή σου η σκιά  κοντά μου έρχεται με μιά και κάθε σκέψη διώχνει. Σαν σκιά  μαζί μου είσαι παντού,  μιά οπτασία τ' ουρανού. Όνειρο θείο  που ζει στο μυαλό μου  κι είναι μόνο δικό μου. Νικόλας Ζαχαρόπουλος 🌹

Αγγίζω την θάλασσα την ώρα που βρυχάται, τις σελίδες της άμμου που πάνω της γράφονται τα μεγαλύτερα θέλω. Αγγίζω της νύχτας γλυκά νανουρίσματα, παρυφές των ονείρων τις στιγμές που κοιμάσαι. Αγγίζω καρδιές καράβια που αγάπησαν, ναυαγούς σε θάλασσες από μελάνι φτιαγμένες. Σειρήνες που πίστεψες, δάκρυα που αντάμωσαν. Κι όμως το μόνο που δεν αγγίζει η πένα μου είσαι εσύ. Το μοναδικό δεν το αγγίζεις το ζεις μέχρι ο θάνατος να ανοίξει τις πύλες του ποιήματος μας. Χρήστος Παναγιωτό

Τ’ άσπρου βοριά εφύσηξε χιονιάς, στης Μακεδονίας το χωριό κι ο καβαλάρης ο Ιωσήφ έτρεξε να υμνήσει τον ελπιδοφόρο τον Χριστό. Με της καμπάνας τον θείο ήχο, και τη λαλιά των σπουργιτιών στο τρεχαντήρι, ανέβηκαν οι οικογένειες στην εκκλησιά, το ΩΣΑΝΝΑ να ψάλλουν στο ψαλτήρι. Θεέ μου, που ’κανες τρανή γιορτή μες στην καρδιά του παγερού χειμώνα και λιώνουν οι καρδιές απ’ αγάπη μπρος στου τζακιού τη θαλπωρή, κοιτώνα. Τα έθιμα τηρούνε οι γενιές με χαρά και ζήλο χιλιάδες οι προσκυνη