Βαθύ ποτάμι ο έρωτας 🌹

,

Βαθύ ποτάμι ο έρωτας,

κι ο χρόνος ένα νερό που φεύγει.

,

Δεν γυρίζει πίσω ο χρόνος·

μόνο μας μαθαίνει να πλέουμε.

,

Κάποιοι βρίσκουν το λιμάνι τους,

άλλοι το ονειρεύονται ταξιδεύοντας.

,

Ο δρόμος σκορπά πέτρα και σιωπή,

κι όμως στις άκρες του ανθίζουν μικρά λουλούδια,

σαν μυστικές υποσχέσεις αντοχής.

,

Κι είναι παράξενο

πώς η ψυχή θυμάται πριν ακόμη ζήσει,

σαν να κρατά σημειώσεις από άλλους ουρανούς.

,

Μέσα μας κινείται μια ανυπόμονη λαχτάρα,

απαλό μείγμα φωτός και σκιάς.

,

Προσδοκούμε να πράττουμε

χωρίς να επιστρέφουμε,

με το βάρος της μετάνοιας στους ώμους.

,

Να φεύγουμε σαν φως που ελαφραίνει τη νύχτα,

να γυρίζουμε σαν αλήθεια που αντέχει.

,

Τα δειλινά βάφονται με έρωτες

και μοιάζουν με απολεσμένα παιδικά όνειρα,

που ακόμη μας αναγνωρίζουν.

,

Κι αναρωτιέμαι αν θα ’χει η ψυχή

χώρο για τόσα ηλιοβασιλέματα ακόμη,

ή αν μαθαίνει απλώς να τα χωρά αλλιώς.

,

Η μοσχοβολιά των ρόδων στο κορμί σου

μου ’δωσε φτερά στο νου

και πέταλα ανεμώνας στην καρδιά,

σαν να τα σήκωσε ανέμελος άνεμος.

,

Δεν θα ξεχάσω

πως πήραν πνοή τα όνειρά μου

απ’ το άγγιγμα των χειλιών σου.

,

Κι όταν το βλέμμα σου ακουμπά στο δικό μου,

ο κόσμος σωπαίνει για να μας ακούσει.

,

Η αφή σου ταξιδεύει πάνω μου

σαν φως που διασχίζει ήρεμη θάλασσα.

,

Κι η ανάσα σου γίνεται κύμα,

που βρίσκει κάθε φορά την ίδια ακτή.

,

Κάπου υπάρχει η αγάπη μας,

κόκκινη γραμμή στο βάθος του ορίζοντα.

Κάπου υπάρχει η αύρα μας

στη μυρωδιά των λουλουδιών.

,

Κάπου υπάρχει ο κύκλος μας

στις εξωτικές μνήμες των γλάρων.

Κάπου υπάρχει ο ήλιος μας

στο περιγιάλι με τις ανταύγειες.

,

Οι θόρυβοι της πόλης

είναι κι αυτοί μια μορφή αγάπης,

όπως αγάπη είναι το πέρασμα των γλάρων.

,

Τα μεγάλα μας υπέροχα

είναι οι πόθοι που κρατάμε προσεκτικά μέσα μας.

,

Οι εποχές αλλάζουν τη ζωή,

μα όχι την εσωτερική μας πυξίδα.

,

Και κάθε φορά που σε αγγίζω,

γλυκαίνει ο χρόνος

και πέφτει σε σιγή.

,

Δεν θα ξεχάσω τα φεγγάρια

που κύλησαν στολίζοντας τον ουρανό.

Η ζωή γαληνεύει τις νύχτες,

στις στιγμές που πιστεύουμε

πως τ’ άστρα μάς μιλούν.

,

Κι είναι τότε που καταλαβαίνω

ότι η αγάπη γράφει τον ουρανό απ’ την αρχή.

,

Κι αν κάποτε φανεί μπροστά μας γκρίζο τοπίο,

καράβι πέτρινο, έτοιμο για ανάβαση και κόπο—

θα το ανεβούμε, θα κουραστούμε,

μα θα σταθούμε όρθιοι

στο φως που μας ενώνει.

,

Και τότε θα ξέρουμε

πως ό,τι αγαπήσαμε

έγινε ο δρόμος που μας κράτησε ζωντανούς.

,

Γιατί η αγάπη, όταν είναι αληθινή,

είναι δυνατή, είναι ανίκητη,

και ανθίζει ακόμη

στις πιο πέτρινες μέρες.

,

Κι αν όλα χαθούν για λίγο,

θα σε βρίσκω πάντα μέσα στο φως.

,

Κι όπου χτυπά η καρδιά,

εκεί πάντα είμαστε εμείς.

,

© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση