Πρωτοχρονιάτικο λαχείο

                                               1/1/93

Η βασιλόπιτα βρισκότανε τοποθετημένη στο κέντρο του χαμηλού τραπεζιού. Ένα άσπρο κεντημένο σεμεδάκι ήτανε στη μέση, αυτό που βγάζανε από το συρτάρι κάθε γιορτές.

Το σπίτι μοσχοβολούσε από τη βασιλόπιτα. Ο Λάκης έψησε καστανά στη σόμπα.

Η καμπουριαστή φιγούρα του πατέρα απλωμένη στον καναπέ του χάζευε τηλεόραση.

Η θεία την είχε φέρει δώρο στα γενέθλια του.

Ο αδερφός μου είχε ένα μόνιμα βαριεστημένο βλέμμα.

Η ώρα πήγε δώδεκα παρά ένα, έφτασα στην κουζίνα γρήγορα , έπιασα τον δίσκο με τα πιάτα και το μαχαίρι .

Η βαριά φωνή του μπαμπά έφτασε στα αυτιά μου << Κλείσε το φώς >>.

Ενώ μέσα μου το παράπονο μεγάλωνε.

Επειδή ήμουν η κόρη έπρεπε να γίνομαι η δούλα όλων, ακόμη και της μητέρας μου!

Η οποία ήταν σε χειρότερη θέση από εμένα, γιατί δεν είχε το δικαίωμα, να βγαίνει έξω, χωρίς την άδεια του πατέρα.

Όλα αυτά τα χρόνια υπέφερα την αδικία κάτω από το αυστηρό βλέμμα του , χωρίς επιλογή, ήμουν καταδικασμένη. Δυστυχώς για εμένα ήμουνα η μόνη που την ζόριζε η φαμίλια της συγκριτικά με τις φίλες μου . Εκείνες είχανε διαφορετικούς γονείς . Μόλις το ρολόι πήγε ακριβώς η πρώτη Ιανουαρίου του έτους 1993 μας χαιρέτησε! Άναψα το φως που ήταν αδύναμο, περίμενα στην άκρη του καναπέ, το δικό μου κομμάτι ήταν τελευταίο και κόπηκε με τσιγγουνιά.

Η πρωτοχρονιάτικη κλήρωση του λαχείου σε δέκα λεπτά θα άλλαζε τη ζωή μας. Δεν το ήξερα, ούτε πότε το ονειρεύτηκα, να γίνουμε πλούσιοι.

Αυτό βέβαια έσβησε γρήγορα.

Τα λεφτά εν τελεί αποδείχτηκαν καταραμένα.

Τώρα εδώ που βρίσκομαι στο έτος του 2026 στα σεμινάρια δημιουργικής γραφής της κυρίας Αναστασίας  και τριάντα δύο χρόνια μετά, μπορώ να πω, πως καλύτερα να μην τα πιάναμε ποτέ στα χέρια μας !

Εκείνο το βράδυ ο μπαμπάς με εξέπληξε, μου έδωσε μία μεγάλη αγκαλιά ,  όπως και τον αδερφό μου! Για πρώτη φορά τον είδα χαρούμενο. Ενώ ένωσε τα χείλη του με της μαμάς μπροστά μας, πράγμα πρωτόγνωρο για αυτόν.

Ήταν πάντα ελάχιστα εκδηλωτικός. Μας συμβούλεψε να μείνει μυστικό, για το καλό όλων μας .

Κάνεις μας δεν κοιμήθηκε εκείνο το μοιραίο βράδυ.

Κάναμε όνειρα, πλάσαμε μεγάλα σχέδια !

Που ο πατέρας σαν τα άκουσε, μας μάλωσε και μας έστειλε στα δωμάτια μας .

Έξω οι φίλες μου τα πίνανε με τα αγόρια τους και ‘γώ φυλακισμένη να σκέφτομαι τον Γιώργο, την αντίδραση του που έγινα πλούσια και πως θα ήτανε το σπίτι μας , το νυφικό μου και όλη μας η ζωή από εδώ και πέρα.

Δεν κατάφερα , να κοιμηθώ όλο το βράδυ!

Είχε πει ότι θα ερχότανε, να με ζητήσει μέσα στις γιορτές, αλλά ακόμα δεν έκανε τα λόγια του πράξη .

Ανυπόμονη να γλιτώσω από την καταπιεστική φαμίλια, που μου ρουφούσε το αίμα.

Το δωμάτιο μου μύριζε τριαντάφυλλο, λευκοί τοίχοι και εκεί ήτανε απλώς ένα κρεβάτι μονό,, το μικρό τραπεζάκι με δύο λογοτεχνικά βιβλία από τη βιβλιοθήκη του χωριού και μια κούφια συρταριέρα με τις τρεις αλλαξιές του χειμώνα που διέθετα και δυο νυχτικιές.

Θυμάμαι ήθελα να συνεχίσω στο λύκειο, μα δεν με αφήσανε , λόγω οικονομικού .

Δεν είχανε, να πληρώνουν τα εισιτήρια μου . Ήμουν η κόρη .

20/05/2000

Παντρεμένη πια απέκτησα δύο παιδιά με τον Απόστολο.

Ο Γιώργος δεν εμφανίστηκε ποτέ. Μέσα μου η φωτιά εκείνης της παλιάς αγάπης με έκαιγε.

Εξαφανίστηκε χωρίς μια εξήγηση. Μου χρωστούσε έστω και μετά από επτά χρόνια μια απολογία. Να μου πει το γιατί με γέλασε.

Ο άντρας μου ήτανε μέτριος εμφανισιακά. Ο καλός χαρακτήρας του με έκανε να τον αγαπήσω με τον καιρό. Μα δεν ήταν το ίδιο. Άλλο είναι γάμος από έρωτα και άλλο με το ζόρι. Δεν τον ήθελα. Το ήξερε .

Ξαφνικά μια μέρα ένας πόνος στο κεφάλι από το βαρύ χέρι του με συνάντησε.

Η μύτη μου κάηκε από το μεθυσμένο μέσα του.

Ζαλίστηκα. Το δωμάτιο έκανε στροφές, η Μαίρη με φώναζε μαμά μαμά , μα εγώ ένιωθα ότι εάν μιλήσω, θα πέσω. Μόλις πήρα αναπνοή, έπιασα τα γόνατα μου, το μικρό τυλίχτηκε στα πόδια μου και φοβόμουν μην το πλακώσω με τη ζάλη μου.

Το επόμενο μεσημέρι που επέστρεψε από τη δουλειά, ήταν λιώμα ξανά. Προσπάθησα, να τον πάρω με το καλό . Να μάθω τι τρέχει, μα δεν μου μίλησε. Δεν ήταν τέτοιος. Γιατί…. Πως άλλαξε! Πάντα συζητούσαμε ανοιχτά τα προβλήματα μας .

Τότε κατάλαβα ότι τον αγαπούσα πολύ περισσότερο από όσο νόμιζα.

Μια μέρα μου ξέφυγε το αλάτι στο φαγητό, μόλις κάθισα τελευταία στο τραπέζι, να βάλω μια μπουκιά στο στόμα μου , τινάχτηκα από τις φωνές του, με πρόσταζε ,

<<Δοκίμασε άχρηστη το φαγητό!>> ενώ άπλωσε το χέρι του με φόρα στο ξανθό κεφάλι μου.

Τα παιδιά μας μείνανε παγωμένα στο θέαμα .

Μάτια βουρκωμένα που συναντήθηκαν με τα δικά μου. Έβαλα στο στόμα μου μια κουταλιά, δεν ήτανε τόσο κακό.

Όμως κάθε λίγο και λιγάκι έψαχνε αφορμές να με δέρνει. Ειδικά μπροστά στα παιδιά που δεν τα υπολόγιζε, ότι έβλεπαν. Τουλάχιστον εκείνα ήτανε ασφαλή από τα βρωμόχερα του.

Όλα αυτά τα έκανε για έναν και μόνο λόγο.

Μπορείτε να τον μαντέψετε;

Όχι.

Ο πατέρας μου έχασε όλα τα χρήματα του και έπαψε να μπορεί να στέλνει φράγκα.

Ο κύριος ζοριζότανε, δεν ήθελε, να δουλέψω και με έκανε σάκο του μποξ.

24/12/25

Έξω έχει κρύο , μα δεν με ενδιαφέρει, φοράω το σορτσάκι μου με το ροζ καλσόν, τα τακούνια μου που αγαπώ , την ριγέ καβαδούρα και χορεύω στην άκρη του πεζοδρομίου με τα ακουστικά στα αυτιά.

Ο αδερφός μου πάλι θα με φωνάξει,γιατί δεν πίνω τα χάπια μου, γιατί βγαίνω χωρίς μπουφάν, επειδή γελάω μόνη μου, αλλά δεν με νοιάζει, γιατί εγώ θα ζήσω όπως θέλω τη ζωή μου.

Προσκαλώ και τους περαστικούς στο χορό μου, μα δεν μου δίνουν σημασία, άλλωστε έχω το στίγμα της ψυχικής υγείας, ποιος θα με έχει φίλη.

Οι γονείς μου φύγανε για ψηλά στον ουρανό μα ποτέ ποτέ κατεβαίνουν και χορεύουν μαζί μου, με αφήνουν και τους αγαπώ!

10/10/26

Η νοσηλεία μου στο μεγάλο νοσοκομείο με στεναχώρησε πρωτοχρονιάτικα. Γνώρισα δύο καλές κοπέλες και τα λέμε.

Μαζί κάνουμε τα σεμινάρια που παρέχει δωρεάν η καλή κυρία στην ψυχιατρική πτέρυγα.

Άχρωμο δωμάτιο, πολλή ησυχία και χάπια , κλασσικά γιατροί, νοσοκόμες, μα στις τόσες νοσηλείες που έζησα, επιτέλους μαθαίνω δημιουργική γραφή για να σας πω, τι με έφερε εδώ.

Χρόνια σας πολλά. Καλή χρονιά με υγεία !

Μαρίνα Παπαδοπούλου 🌹