Αγγίζω...

Αγγίζω την θάλασσα την ώρα που βρυχάται, τις σελίδες της άμμου που πάνω της γράφονται τα μεγαλύτερα θέλω.

Αγγίζω της νύχτας γλυκά νανουρίσματα, παρυφές των ονείρων τις στιγμές που κοιμάσαι.

Αγγίζω καρδιές καράβια που αγάπησαν, ναυαγούς σε θάλασσες από μελάνι φτιαγμένες.

Σειρήνες που πίστεψες, δάκρυα που αντάμωσαν.

Κι όμως το μόνο που δεν αγγίζει η πένα μου είσαι εσύ.

Το μοναδικό δεν το αγγίζεις

το ζεις μέχρι ο θάνατος να ανοίξει τις πύλες του ποιήματος μας.

Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹