Σβήνω απ’ τη μνήμη μου εκείνους που κοιτούν τον κόσμο με μάτια από ατσάλι. Αυτούς που γελούν όταν η αδικία πλημμυρίζει τις στράτες και δακρύζουν μονάχα στις λειτουργίες, με το ένα χέρι στο Ευαγγέλιο και το άλλο στην τσέπη του αδύναμου. Σβήνω τους δικαστές με τα κολλαρισμένους γιακάδες, που αργούν να ερμηνεύσουν το δίκιο ώσπου να βεβαιωθούν πως δεν θα χάσει ο ισχυρός. Σβήνω τους μικρούς θεούς των γραφείων, τους εργολάβους των λέξεων, τους σωτήρες που υπόσχονται το φως ενώ κ

Έτη φωτός μακριά κι ας ήσουν δίπλα Βλέμμα αγχωμένο από σκέψεων ακροβασίες Χέρι παγωμένο από θάρρους και τύψεων αιμομιξίες Αχνό το φως της αυγής Στα σπλάχνα ματωμένη η λαχτάρα ψυχορραγεί Αυτόνομη του κορμιού η μνήμη Την πρόσκαιρη αυταπάτη της διαρκούς ευτυχίας απαιτεί, σε μιας ερωτικής σύμμειξης κυττάρων την ύστατη σπαρακτική κραυγή... Αλίκη Πέϊκου 🌹

✨️Εσύ... Που έσταξες λάβα στο κορμί μου Και τη μορφή του χάραξες 💕Εσύ... Που φύτεψες άνθη στην ψυχή μου Και την αύρα της στόλισες ✨️Εσύ... Φως δυνατό στα σκοτάδια μου Δροσοσταλίδα μεθυσμένη της αυγής Γύρη στο σύμπαν της ηδονής... 💕Φωτιά και κύμα! Παντού Εσύ!!! Σαν χείμαρρος φλεγόμενος! ✨️Κι εγώ...στον φεγγαρόδρομο... Να σκάβω με τα νύχια μου τον χρόνο... Του Γαλαξία τη ρητίνη ν' ανασύρω που οι ανάσες μας σκορπίσανε στη γη... Κι ένα ένα να ζυμώσω χρυ

Πουλιά, που πέταξαν, ξανά τα λόγια. Άδεια φωλιά και πάλι η αγκαλιά μου. Ψεύτη σε λεν της ζωής τα ρολόγια. Κλαίνε τα όνειρα στην κάμαρά μου. Μου γράφεις, τάχα αγάπης ποιήματα και με γλυκόλογα αποκοιμιέμαι. Μ΄ αγάπες σκόρπιες, φιλιά κι αισθήματα, ξυπνώ και κοιμάμαι και ξεγελιέμαι. Τα ψεύτικα τα σ΄ αγαπώ πιστεύω. Μα φεύγεις κι έρχεσαι και όλο φεύγεις. Κι ενώ πιστά, σαν Θεό σε λατρεύω, την μια μ΄ αγαπάς και δυο μ΄ αποφεύγεις. Έλα και μείνε, για πάντα κοντά μου. Αστέρι γίνε κι ε

Του ρολογιού οι δείχτες με τρυπάνε. Της ερημιάς μου το κενό μετράνε. Και νάτη, πάλι, ίσκιος με τρομάζει... -Με τη δική σου η ψυχή μου μοιάζει! Μιλά με βλέμμα που τρυπάει... με δαμάζει... Με μια πνοή τα χνώτα συνταιριάζει, της σκέψης τα ηνία σαν αρπάζει... -Εσύ 'σαι η Μοναξιά, κι εγώ 'μαι το ξενύχτι. Ωχρά φαντάσματα κι οι δυο στο ίδιο σπίτι... Δυο ξέστρατοι και πλανεμένοι αλήτες, της παγωνιάς δυο απόστρατοι σπουργίτες... Της απαντώ και μια ρωγμή βαθιά ανοίγω, στα σωθικά του

Όλγα Τρυφωνίδου Ζώγλη Άρωμα από αγιόκλημα αυτός ο έρωτας, σε πελάγια όνειρα στροβιλίζεται με την ακμή της ήβης αρμενίζει στην ασίγαστη ευρυάλη του ίμερου. Αναμμένοι δαυλοί τα μάτια σου έριξες φλογερές σαϊτιές στου έρωτα την ανεμοζάλη. Σαλπίζεις με το θαλάσσιο κέρας μελωδικά την ορμή του έρωτα, γαληνεύεις σαν τον μαΐστρο την καρδιά στα θυρανοίξια της αγάπης. Συρίζουν οι σταγόνες του πάθους στον αργαλειό της ψυχής, λιβάδες τα φιλιά σου, πνίγουν τις σκιές, αναριγώ στον βυθό της

Το πρώτο του ήλιου σκίρτημα, της αυγής γιασεμί δάκρυ, του ξεφτισμένου χρόνου η ακολουθία, ξύλινα είδωλα, σπασμένες αγάπες, απαλά τις στιγμές διαλύουν κι η αγάπη την αυγή, άνοιγε το παράθυρο, και χαμογελούσε στο φως μάζεψα το γκρίζο της θάλασσας, τα μεγάλα κόκκινα κύματα, τ’ αστέρια της αγρύπνιας, τα θροΐσματα των κυμάτων, κι άφησα τον ορίζοντα να με πυρπολήσει Το σβησμένο πρωί, κρατά στα χέρια του το τραγούδι της αυγής, μια κίτρινη ζωγραφιά, με χλωμές μπούκλες πάνω στην άμμο,

Γιώργος Ηρακλέους Αγαπήσαμε την αγάπη γιατί κοιμόμαστε με την αλήθεια μαξιλάρι τότε, το ψέμα το τρώγαμε γιατί δεν είχε δηλητήριο μέσα, τότε... Η αγάπη είχε μόνο μια λαχτάρα την αύρα της ματιάς, με τα μάτια τότε... Τρώγαμε μέσα από το ίδιο πιάτο γιατί έτσι δηλώνατε την αγάπη, τότε, το χέρι με το χέρι σφικτά περπατούσαμε, τα μάτια έλαμπαν τα χείλη δειλά, λίγα μαρτυρούσαν δεν ακουμπούσαν, υπομονή σκέφτονταν, τότε, αλλιώτικα όλα το νόημα γλυκό, αληθινό, η αγάπη δήλωνε περήφανη

Τα τριαντάφυλλα άνοιξαν Θα παίξουν σκάκι Μετράνε θέσεις, ατόφια, άλικα, άσβεστα, περιμένουν διψασμένα την παρτίδα να αρχίσει Βασιλιάδες αλαζονικοί, του ενός τετραγώνου Πύργοι ωσάν επιτάφιοι ευθυγραμμίζουν επίθεση Αλόγατα μετανιωμένα για την ορθή γωνία τους Αξιωματικοί διαγωνίως περιπλεκόμενοι Στρατιώτες μάχιμοι επικλινώς εκτελούμενοι Και μια βασίλισσα αίνιγμα δισεπίλυτο Περιμένει πάντα τη μια και μόνη θυσία για να παγωνιάσει τακτική Να αλλάξει θέλει μοίρα Μα η σκακιέρα γυμνώθ

Δώρο ανεκτίμητο είναι η ζωή. Το κάθε της λεπτό, ανεκτίμητος είν' θησαυρός κι όποιος το εκτιμήσει πολλά θά 'χει κερδίσει. Στη βιάση της η ζωή πιότερο τρέχει στις δυσκολίες και στις ανηφοριές, σκοτώνει όλες τις χαρές. Την πόρτα σου η αναποδιά σαν τη χτυπά, μη βλαστημάς το ριζικό σου έχει γυρίσματα ο καιρός θα 'ρθεί και το καλό σου. Εκτίμησε το κάθε της λεπτό αποταμίευσέ το στην καρδιά σου μάκρυνε το ταξίδι της ζωής με όσα λεπτά μαζέψεις, να υπολογίσεις πως έχεις πολλές στιγμές

Σαν άνοιξη που τριγυρνά μέσα στον χρόνο με πανιά ρίχτηκα μες το κύμα κυνηγάγα να βρω στεριά σε λεωφόρους και στενά μα δεν βρήκα το στίγμα Κυνήγησα με προσμονή το όνειρο σ αυτή την γη χωρίς αγκάλη και φιλί Κι ήρθες σαν ήλιος και Θεός ωσάν ανάσταση και φως ήσουνα βάλσαμο ψυχής Μα δεν σε πίστεψε κανείς όλοι μιλούσαν για κρασί που γίνε ξύδι την αυγή μα γω ένοιωθα αλλιώς στα στήθια μ' άναβε το φως αγάπη και αναβρασμός όταν αγγίζοντ' οι στιγμές οι πιο ευαίσθητες χορδές γνωρίζεις το

Στο παγκάκι του Καβάφη λαχταρώ δίπλα του να καθίσω. Να φιλήσω τα χέρια του τα χρυσά, λίγη απ' την έμπνευσή του μήπως κι εγώ κερδίσω. "Είμαι ποιήτρια!" θα του συστηθώ. "Για Ιθάκη και Πρώτο Σκαλί και ποίηση θέλω να σου μιλήσω". Φαντάζομαι πως θ' αναρριγίσει από αποτροπιασμό κι άγριο βλέμμα θα μου ρίξει. "Πρώτο σκαλί;" Θα αποκριθεί. "Εσύ;" Και θα γελάσει... "Δε λες καλύτερα 3ο, 4ο υπόγειο;" Και θα σιωπήσει. "Όσο μπορώ", θα ψιθυρίσω. Και κάνοντας υπόκλιση βαθιά "σαν βάρβα

Μέσα στη βουή της πόλης ψάχνοντας τον χαμένο μου εαυτό,το βλέμμα μου έπεσε πάνω στη θάλασσα. Το φουστάνι που φορούσε ήταν σκούρο μπλε. Τα κύματα χτυπούσαν τους από χρόνια φθαρμένους βράχους. Δεν είχε την λάμψη που κάποτε την έβλεπα και γέμιζε η ψυχή μου από χαρά. Ο αέρας την πήγαινε πέρα δώθε. Πού πήγαν τα χρώματα της; Ποιος τα πήρε; Μήπως εσύ; Εσύ έκλεψες το μπλε της θάλασσας φώναξα με όση δύναμη είχα. Σιωπή. Λίγα λεπτά αργότερα.... Μια γνώριμη φωνή μου απάντησε. Ήταν εκείνο

Και στο μολύβι φύτρωσε, αγκάθι και τσιμπάει, στην κορυφή τριαντάφυλλο, την ευωδιά σκορπάει. Κρατά σφιγμένη τη ψυχή, κι η σκέψη φτερουγίζει, μολύβι και τριαντάφυλλο, τα βλέπει και σαστίζει. Με δισταγμό,κρατάει, τ’ αγκάθινο μολύβι, περιπλανιέται η σκέψη της, παίζει σκληρό παιχνίδι. Θέλει να γράψει στο χαρτί, και το μολύβι παίρνει, σε μιά σειρά,τις σκέψεις της, μόλις τα καταφέρνει. Το τριαντάφυλλο απρόσμενα, το βλέπει τυλιγμένο, και το μολύβι πόνεσε, αγκάθια φορτωμένο. Κάθε αγκά

Μια Πασχαλιά που άνθισε Μέσα σ' όλο το φως Έφερε την Ανάσταση Κι έλαμψε ο ουρανός Κι ήταν περίσσια η χάρη της Στου δρόμου τη στροφή Γύριζαν και την κοίταζαν Όλοι οι περαστικοί Μια μυρωδιά, μια ανάσα Πάρε κι εσύ ουρανέ μου Εγώ ανοίγω το φεγγάρι Και κατεβαίνω Τακτοποιήθηκαν οι σκέψεις μου!! Πήρα το πινέλο μέσα από το ντουλάπι του χρόνου κι έβαλα αστέρια στο δρόμο σου... Να ρθείς να με βρείς!! Κι εσύ Πασχαλιά της αυλής του χρόνου πάλι θα ξανα-ανθείς !! Βάσια Μητράκου 💯

Νεότητες των θρανίων στα καλύτερα τα χρόνια αορατούν στη ζωή Κραυγάζουν πόνο Κουρασμένες Απέναντι γυάλινοι τοίχοι Αθλιότητες Τα ενάντια Έφηβοι Κουβαλούν πέτρες στη πλάτη Μπλεχτήκαν σε βαριές σκέψεις Πετρωμένοι Σπουργίτια που τρέμουν Φοβισμένα Μόνα στη σιωπή τους, έπαψαν την προσποίηση Δεν είναι καλά Καταθλιμμένα Διπλώσαν τα δάκρυα Αβοήθητα Σπάσαν τους τοίχους, ψάχνοντας νέο θρανίο με κόκκινα μάγουλα Φιμωμένα Έναν ουρανό Κανείς ουρανός Ριγμένα Γυαλιά μοναχά που κόβουν Νεκρωμέ

Τι τάση, τι ρεύμα,της μέθης αισθήματα Τι ηλεκτρισμός στην επαφή των χειλιών! Αγιάζει το πνεύμα ,μου γνέθει κεντήματα Τι εθισμός σ' ανταλλαγή των φιλιών! Τι θερμή,τι χάδι,τρεμούλα σαν σ' όμηρο! Σαν νέκταρ σ' αισθήσεις σαν δώρο θεών! Ανέμη με υφάδι ,φωνούλα μες στ' όνειρο Σαν εαρ της φύσης στον πόθο χειλιών. Μικρούλης ο χρόνος στης λήξης τ' απόσταγμα Αχ,τι ατέλειωτο ντέρμπι σ'εναν εθισμό! Θεούλης πατρόνος στης κλήσης το πρόσταγμα Αχ, τι αμίμητο ντέρτι σε έναν στεναγμο! Τι μέλι

ΕΥΑΝΆΓΝΩΣΤΟΣ Χωρίς καλύβα αλήτης το φεγγάρι τρύπωσε στον νου. Κουπί τραβούσε ανάμεσα σε στίχους, φως παραγαδιού. Φωνές κοριτσιών νεράιδες πηγαδιών κορδέλες πλέκουν. Λαμπάδες καημοί καίγονται οι παρθένες μήνας θεριστή. Λόγια μπακίρια κουδουνίζουν στα αυτιά κόρες ξεγελούν. Αυτός είναι ο κόσμος με πίκρα δεμένος ευανάγνωστος. Αναζητώ με άλλους πολλούς την ψυχή μας στην άλλη πλευρά της γης. Ροδάνι με τιμονιέρα είδωλο παιδικό θα κάνουμε την γη. Εμείς γεννήσαμε τον θάνατο εμείς θα

«Έλα», ψέλλισες κι έγινε άνοιξη. Άκουσες ποτέ όταν μιλούσα για φιλί; Για σένα ήταν. Κρυβόταν σ’ ένα κρεβάτι, ανάμεσα σε δύο ανύπαρκτα σώματα. Έσταζε στο λαρύγγι τους σιωπηλά. Έρωτας χωρίς σάρκες. Κορμιά ξεθωριασμένα χωρίς ονόματα. Ψάξε με! Θα με βρεις να σχηματίζω τ’ όνομά σου με το αίμα των ματιών μου. Σωτηρούλα Τζιαμπουρή Χατζηκωνσταντή 💕

Εκεί που η νύχτα γίνεται σιωπή. Εκεί θα τρέξω κρυφά πριν την αυγή. Στις αγορές στα άδεια καφενεία. Στα κατακόκκινα του δρόμου τα θηρία. Εκεί που πίνουνε γελώντας μεθυσμένοι όλοι οι άγγελοι του κόσμου οι προδομένοι. Αυτοί που κρύβουν στις τσέπες τους φτερά. Και με ρωτάνε αν έχω μια φωτιά. Μα φυσικά και έχω μια φωτιά. Και ένα κλουβί τις νύχτες να κοιμάμαι... Αν σε θυμάμαι; Κάποτε ήσουν φως. Τώρα κερί που λιώνει και λυπάμαι... Κώστας Κούκας 🌹