Η Αγάπη...Τότε...

Γιώργος Ηρακλέους

Αγαπήσαμε την αγάπη

γιατί κοιμόμαστε με την

αλήθεια μαξιλάρι

τότε,

το ψέμα το τρώγαμε

γιατί δεν είχε δηλητήριο

μέσα,

τότε...

Η αγάπη είχε μόνο

μια λαχτάρα

την αύρα της ματιάς,

με τα μάτια

τότε...

Τρώγαμε μέσα από το ίδιο

πιάτο γιατί έτσι δηλώνατε

την αγάπη,

τότε,

το χέρι με το χέρι

σφικτά

περπατούσαμε,

τα μάτια έλαμπαν

τα χείλη δειλά,

λίγα μαρτυρούσαν

δεν ακουμπούσαν,

υπομονή σκέφτονταν,

τότε,

αλλιώτικα όλα

το νόημα γλυκό,

αληθινό,

η αγάπη δήλωνε

περήφανη για την

ψυχή της,

εμείς την κρατούσαμε

σαν άγιο φυλακτό,

τότε,

σήμερα ζει, αναπνέει,

όμως την απομονώνουν

γιατί δεν μιλούν,

ληστεύουν την ομορφιά

της,

την καλοσύνη της,

την αγκαλιά της,

η αγάπη,

ο βράχος του κόσμου

δεν νιώθει αγάπη,

έχει γίνει σαν μύθος

στις ψυχές, στις καρδιές,

πλέει στην επιφάνεια

της θάλασσας σαν

πληγωμένος γλάρος!

όμως η αγάπη

δεν λιποτάκτησε,

δεν λύγισε,

τα ίχνη της είναι παντού,

βρίσκεται σε κίνηση,

αγγίζει, ακουμπά,

απλά ζει σε ένα

αβέβαιο κόσμο.

Κατερίνα Ηρακλέους 🌹