"Θάλασσα" 💦

Μέσα στη βουή της πόλης

ψάχνοντας τον χαμένο μου

εαυτό,το βλέμμα μου έπεσε

πάνω στη θάλασσα.

Το φουστάνι που φορούσε

ήταν σκούρο μπλε.

Τα κύματα χτυπούσαν τους

από χρόνια φθαρμένους

βράχους.

Δεν είχε την λάμψη που

κάποτε την έβλεπα και

γέμιζε η ψυχή μου από χαρά.

Ο αέρας την πήγαινε πέρα

δώθε.

Πού πήγαν τα χρώματα της;

Ποιος τα πήρε;

Μήπως εσύ;

Εσύ έκλεψες το μπλε της

θάλασσας φώναξα με όση

δύναμη είχα.

Σιωπή.

Λίγα λεπτά αργότερα....

Μια γνώριμη φωνή μου

απάντησε.

Ήταν εκείνος.

-Ναι εγώ τα έκλεψα.

-Γιατί το έκανες αυτό;

Τον ρώτησα 

Το έκανα όταν κατάλαβα ότι

ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω.

Το έκανα γιατί σε ερωτεύτηκα

και δεν ήθελα να βλέπεις

πόσο πολύ με πονάει η

απόρριψη σου.

Δεν ήμουν έτοιμος για όλη

αυτή την τρικυμία

συναισθημάτων που μου

προκάλεσε η

παρουσία σου.

Η καρδιά σου.

Η ψυχή σου.

Κοράλλια τα χάδια σου.

Εγώ τα πήρα τα χρώματα της θάλασσας.

Για να μην με ψάξεις ξανά.

Πρέπει να φύγω τώρα και

κοιτώντας με στα μάτια μου είπες:

"Έκανες τις επιλογές σου.

Μείνε σε αυτές και άσε

με εμένα να βουλιάξω στη

θάλασσα".

Αυτά είπες και χάθηκες.

Δάκρυα κύλησαν από

τα μάτια μου.

Σ' αγάπησα πολύ.

Σου φώναξα.

Αντίο αγάπη μου.

Αντίο θάλασσα μου.

Χρυσάνθη Σεργίνη 🌹