3⁰, 4⁰ Υπόγειο

Στο παγκάκι του Καβάφη

λαχταρώ δίπλα του να καθίσω.

Να φιλήσω τα χέρια του

τα χρυσά,

λίγη απ' την έμπνευσή του

μήπως κι εγώ κερδίσω.

"Είμαι ποιήτρια!"

θα του συστηθώ.

"Για Ιθάκη και Πρώτο Σκαλί

και ποίηση

θέλω να σου μιλήσω".

Φαντάζομαι

πως θ' αναρριγίσει

από αποτροπιασμό

κι άγριο βλέμμα θα μου ρίξει.

"Πρώτο σκαλί;"

Θα αποκριθεί.

"Εσύ;"

Και θα γελάσει...

"Δε λες καλύτερα

3ο, 4ο υπόγειο;"

Και θα σιωπήσει.

"Όσο μπορώ",

θα ψιθυρίσω.

Και κάνοντας υπόκλιση βαθιά

"σαν βάρβαρος" θα αποχωρήσω.

Την αυτοκριτική μου

είναι πια καιρός

να ξεκινήσω.

Νίκη Μαντζαβίνου 🌹