Αγκάθινο μολύβι ✏️

Και στο μολύβι φύτρωσε,

αγκάθι και τσιμπάει,

στην κορυφή τριαντάφυλλο,

την ευωδιά σκορπάει.

Κρατά σφιγμένη τη ψυχή,

κι η σκέψη φτερουγίζει,

μολύβι και τριαντάφυλλο,

τα βλέπει και σαστίζει.

Με δισταγμό,κρατάει,

τ’ αγκάθινο μολύβι,

περιπλανιέται η σκέψη της,

παίζει σκληρό παιχνίδι.

Θέλει να γράψει στο χαρτί,

και το μολύβι παίρνει,

σε μιά σειρά,τις σκέψεις της,

μόλις τα καταφέρνει.

Το τριαντάφυλλο απρόσμενα,

το βλέπει τυλιγμένο,

και το μολύβι πόνεσε,

αγκάθια φορτωμένο.

Κάθε αγκάθι τσίμπημα,

κάθε τσιμπιά πληγή,

δάκρυ κυλά στο μάγουλο,

αστείρευτη πηγή.

Κάθε σταγόνα στο χαρτί,

άλυκο το αίμα στάζει,

κάθε της λέξη γράφεται,

απ’ τη ψυχή πηγάζει...

Μιά θύμηση ξεσηκώθηκε,

του ρόδου η ευωδιά,

σε μιά στιγμή απρόσμενη,

κάρφωσε στη καρδιά.

Το άνθος του ανέγγιχτο,

τ’ αγκάθια σουβλερά,

μα την ψυχή υπόκωφα,

με δύναμη τρυπά.

Γράφει και συλλογίζεται,

σε κάθε λέξη στάζει,

μιά σταγόνα αίματος,

την βλέπει και τρομάζει.

Σκύβει κι η σκέψη της πετά,

σ’ άλλα μέρη πηγαίνει,

στη θύμηση της ζωντανή,

αγάπη περασμένη.

Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου 🪽 🌹