ΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ

ΕΥΑΝΆΓΝΩΣΤΟΣ Χωρίς καλύβα αλήτης το φεγγάρι τρύπωσε στον νου. Κουπί τραβούσε ανάμεσα σε στίχους, φως παραγαδιού. Φωνές κοριτσιών νεράιδες πηγαδιών κορδέλες πλέκουν. Λαμπάδες καημοί καίγονται οι παρθένες μήνας θεριστή. Λόγια μπακίρια κουδουνίζουν στα αυτιά κόρες ξεγελούν. Αυτός είναι ο κόσμος με πίκρα δεμένος ευανάγνωστος. Αναζητώ με άλλους πολλούς την ψυχή μας στην άλλη πλευρά της γης. Ροδάνι με τιμονιέρα είδωλο παιδικό θα κάνουμε την γη. Εμείς γεννήσαμε τον θάνατο εμείς θα τον πεθάνουμε....

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη. ............................... Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω. Απόσπασμα από τα ¨ΤΕΊΧΗ” Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ ΑΛΗΤΗΣ Μόνος του στο ουζερί,σε μια ψάθινη σπασμένη καρέκλα ακουμπισμένος, τώρα στα στερνά του χρόνια , απόμαχος της ζωής,ανέρωτο πίνει το ούζο του ανάμεσα σε χαρά και θλίψη και όσο έπινε άλλο τόσο αυξανόταν η περιστροφή της γης και απομακρυνόταν ο κόσμος του. Μην ευνουχίζεις κόσμε τον...

Στο μοναστήρι σου τι ώρα χτυπάνε οι καμπάνες ; να με ξυπνήσεις , θέλω να δω το φεγγάρι απάτητο, να ψάλλω με χορωδίες αστεριών όταν θα...