Με ντύσαν αγάπη, μου βάλανε φτερά. Μου είπαν αφέσου, κι εγώ βγήκα στον δρόμο ξανά. Τους είπα κρυώνω μα δεν είχαν μπουφάν. Μπήκα σε σπίτια που μύριζε σκόνη και έρωτα. Βάδισα σε θάλασσες και κάμπους υγρούς. Φίλησα την Κίρκη στο στόμα μεσ' σε κήπους ξηρούς. Άγγιξα την θάλασσα με χέρια σκληρά. Κι ήρθανε γλάροι κι αηδόνια και βουνίσια πουλιά. Με είπανε χάδι, με είπαν Θεό. Μα εγώ την αγάπη ψάχνω να βρω. Την έχουνε κλείσει σε πύργο ψηλό. Θα μπω σαν ληστής και ιππότης. Μπορώ. Η ζω

Κι αν μαύρο είναι το σκοτάδι, μην σε λυγίσει η σκοτεινιά, δώσε του φώς να σε φωτίσει, κι ας είναι μαύρη καταχνιά. Κέντησε το σκοτάδι σου, με σταυροβελονιά, κάθε κλωστή να ρίχνει φώς, στης πίκρας την απονιά. Χρωματιστές κλωστές, πέρασε στη βελόνα, κέντησε τον ουρανό, για να του δώσεις χρώμα. Πολύχρωμες και γυαλιστές, να διώξει το σκοτάδι, το κέντημα να φαίνεται, στον ουρανό σημάδι. Εφτά γραμμές το κέντημα, ουράνιο τόξο να μοιάζει, να φέγγει μέσα στη ψυχή, καθώς θα συννεφιάζει.

Μιας πεταλούδας το πέταγμα αρκεί ν' αναδεύσει του σύμπαντος την αρμονία, λένε... Απαρέγκλιτα αμετακίνητη η Μοναξιά Ως άλλη θεότητα απ' τα βάθη των αιώνων κληρονομημένη Μορφή μαρμάρινη λαξεμένη στου παγκόσμιου χάρτη τις συντεταγμένες Σκιά ολοσκότεινη στου ήλιου το διάβα Σιωπή σιδερόφρακτη στης καρδιάς το τραγούδι Φορεσιά από πάγο ασφυκτικά φορεμένη στων συναισθημάτων την πνοή Του δημιουργού Έρωτα ακύρωση... Αλίκη Πέϊκου 🦋

Έγειρε πάνω του και τον αγκάλιασε με τ' ανθισμένα κόκκινα κλαδιά της. Εκείνος στιβαρός και σοβαρός την απέτρεπε να τον πλησιάσει για να μη χαλάσει το πανέμορφο μεταξένιο φόρεμά της. Εκείνη αρνήθηκε πεισματικά και με τρυφερότητα ακούμπησε πάνω του χωρίς να τη νοιάζει η εξωτερική του εμφάνιση παρά μόνο η αγάπη που ένιωθε γι’ αυτόν από την πρώτη στιγμή που τον συνάντησε όταν φύτρωσαν στην ίδια αυλή και μεγάλωσαν πλάι πλάι. Στην αρχή ένιωθε το τρύπημα απ’ τα αγκάθια του να της δι

Στις 27 του Μάη γιορτάζει ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσσος στο Προκόπι της Εύβοιας. Κάθε χρόνο πολλοί άνθρωποι περπατούν δεκάδες χιλιόμετρα, ως έθιμο και βαθιά πίστη, για να πάρουν την ευλογία του. Βοήθειά μας.) Ο Άγιος τους περίμενε Οι προσκυνητές έσερναν τα κουρασμένα βήματά τους από το χάραμα και βαριανασαίνοντας από τις ζεστές ακτίνες στέγνωναν με τα χέρια τα ιδρωμένα μέτωπα. Λιγοστές κουβέντες γεμάτες κουράγιο, να αξιωθούν να εκπληρώσουν και φέτος το τάμα: Προσκύνημα στο σκήν

Μην περιμένεις άδικα σε μέρες γιορτινές, και σχολές κι αργίες κι απεργίες κάτι σημαντικό να μάθεις από την ζωή. Ημέρες σαν κι αυτές σπάνια διδάσκει. Μα ούτε κι από βιβλία και συμβουλές σοφών... Στις μέρες της καθημερινής ρουτίνας, που αδιάφορα κι αργά κυλούν μπροστά μας, η μία μετά την άλλη σιωπηλές, μονότονες, μα και μοναδικές η κάθε μιά τους, εκεί, εκεί κοίταξε γιατί εκεί μονάχα θα το μάθεις. Νικόλας Ζαχαρόπουλος 🌹

Σκάψε στο βάθος της ζωής, Δίχως να νιώσεις πως πονάς. Μόνο θυμήσου πως προσδοκείς Ανάσταση ψυχών στο άπλετο φως. Και μέσα στη σκοτεινιά που οι φόβοι στήνουνε συρτό, κράτα τη καύτρα σου ζωντανή, να γίνει αστέρι λαμπερό. Δεν είναι ο πόνος φυλακή, μα το σκληρό το μάρμαρο, που αν το σφυρηλατήσεις σωστά, θα βγει άγαλμα πεντάμορφο. Κοίταξε πάνω, προχωρά, το μονοπάτι είναι εκεί, κάθε σου βήμα και μια γέννηση, κάθε ανάσα σου... γιορτή. Της μήτρας το παιδί χαμογελά. Εύα Αλιβιζάτου

Α π ό λ λ ω ν φ ω σ φ ό ρ ε . . .☀️ Δηλώνεις το χρυσάφι του Φ Ω Τ Ο Σ και στους Μύστες σου το απλώνεις... α π ο λ ύ ο ν τ α ς το σκοτάδι απ' τους υγρούς χειμώνες της ψυχής... Π ά λ λ ε ι ς τις ακτίνες σου σκορπώντας κόκκους γύρης από φλογισμένες μέλισσες... Με νότες πύρινες από ξύλο και στάχτη σμιλεμένες τ ρ α γ ο υ δ ά ς ύμνους ουράνιους...⭐️ Κι άλλοτε... ψ ι θ υ ρ ί ζ ε ι ς πανσέληνα φωνήεντα με μελωδίες ίασης αρχέγονων τυμπάνων... Ι ε ρ ο υ ρ γ ε ί ς τώρα στο κορμί

Το βλέμμα μου διασταυρώθηκε με το δικό του, το χαμόγελο μιλούσε μα εγώ δεν κατάλαβα, το κεφάλι έσκυψε και πήρε και την ζωή μου μαζί του! Αυτό ήταν, αυτή είναι η μόνη αλήθεια, ελεύθερη δεν διαπραγματεύεται με καμμιά ηλικία, μην την κατηγορείτε, μην την αδικείτε, η Σταύρωση, ο Θάνατος, η Ανάσταση! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Μες στο έρημο το σπίτι. Τριγυρίζεις χαμένο, Αχ μικρό μου σπουργίτι, Πως είσαι τρομαγμένο. Έξω φυσάει ο βοριάς αξημέρωτη βραδιά. Και να ψάχνει παρηγοριά, Παγωμένη η καρδιά. Που θα βρεις μικρό ζεστασιά, Τρομαγμένο σπουργίτι. Σε ποια τάχα αγκαλιά, Που, όλοι σε λένε αλήτη. Ένα φως στο σκοτάδι ζητούσες, Και την άδικη τη ζωή ρωτούσες. Αν και εγώ έχω μια σκεπή. Αχ πόση πίκρα η καρδιά να χωρέσει. Νίκη Σιγάλα 🌺

Πιάνεις φορές σιγανά να μιλάς Ασπρομάλα,χρυσή μου γιαγιά Στις σκέψεις σου πάνω παραμιλάς Στα άλογα μνήμης από τα παλιά. Στ' άρματά τους συχνά κουβαλάς Γεύσεις γλύκας από τα φιλιά Στη θύμηση τους χαμογελάς Εκεί καρφώνεις της σκέψεις ματιά. Τρέχουν τ' άλογα πρώτης σου νιότης Εκεί στέκει χτυπά η καρδιά Στη μνήμη της αγάπης της πρώτης, Λάμπεις,ακτινοβολείς ομορφιά, Γιαγιούλα της νοσταλγίας λεβεντιά. Λευτέρης ΣιώμοςΚ/118δ.π.ελ

Πνοή ζώσα… Φύσηξες με χείλη δυνατά κι αντρίκεια. Συντάραξες τα απύθμενα βάθη του εγωισμού και της βαθειάς νομοτέλειας των αισθημάτων· η νεφελώδη ύπαρξη άρχισε να βάφεται με τα αχνά χρώματα της ίριδας, που προσμένουν να γίνουν πιο φωτεινά ακόμα κι απ’ τον ήλιο, ν’ ακτινοβολήσουν από την αλήθεια της ζωής, την προσωπική σου αλήθεια και να βρει η οντότητα το δικό της νόημα, τη δική της βέλτιστη φύση περιχυμένη με τον ερωτισμό και το άρωμα που αφήνεις ν’ αναδύεται σε κάθε ένωση

Gustav Klimt ζωγραφική Ανταρεύονται οι σκέψεις πάλιωσε το κουράγιο Θέλουν να νοστήσουν Αναμασάνε παλιές πληγές και τον αχρωμάτιστο καμβά το μέλλον Η ανάσα αρωγός στην ίδια συχνότητα με την ακοή συντονίζει την καρδιά στην αγάπη , στην ασχήμια!!! Σ αυτήν βρίσκει ανάπαυση η σκληράδα η απογοήτευση, η θλίψη, η παραίτηση. Η απόλαυση της αργή δίνει δύναμη στην συνέχεια Γνώριμη παλιά οικεία πλέον αγαπητικιά των ονείρων ολότελα δικιά μας συντροφεύει και εκφράζει τις συναισθηματικές φ

Και η κάθε μέρα εύθραυστη μοιάζει, εγκλωβίζεται και επανάληψη παράγει, ξεχωρίζει τ' όνειρο από την αλήθεια, διαχωρίζει ρόλους... από αυτούς αρκετοί γραφικοί να φαίνονται, καθρεφτίζει μια ψυχική ηρεμία όταν τα μάτια λάμψουν όταν τα χείλη σιωπούν. Κάθε σκέψη μια φροντίδα μια ελπίδα που δεν "χωράει" στη κάθε μέρα. Πάνος Βαρνάβας 🌹

Κερί αναμμένο μες στη χούφτα μου Πίστη εσύ και αγάπη μου Ποιος τάχατες από μας τ΄ άναψε πρώτος; Το χέρι μου λεπτεπίλεπτο, νεανικό, ένας ήλιος γυμνός Κατάντησε ένα κουρασμένο, ροζιασμένο, γεροντικό, ντυμένο ξέφτιες νταντέλες γεμάτες απουσία Η χούφτα μου όμως ορθάνοιχτη για να χωρά εσένα Κανέναν ουρανό Μα το κερί ακόμα πάνω της καίει Δεν επέτρεψα να αλλάξει χέρι Άφησα το πρόσωπό μου έξω από τη φλόγα του Μα η καρδιά μου, ο απρόσωπος καθρέφτης του Κι αυτή ζωντανή, λαμπερή, καυτή

Πόσο θα 'θελα να χορέψω μαζί σου! Έστω, ένα φοξ, ένα μπλουζ, ένα τάνγκο! Δεν με μέλει αν είναι μέρα ή νύχτα, φτάνει να είμαι η ντάμα στης ψυχής σου την πίστα! Δεν με μέλει αν έχει ήλιο, βροχή ή φεγγάρι, φτάνει να με κρατάς αγκαλιά, να μου σφίγγεις το χέρι!! Δεν με μέλει αν είναι βράδυ, δειλινό ή πρωί, σαν καίει λιοπύρι ή κροκάτη αυγή, μια Τρίτη ή Κυριακή χειμωνιάς μεσημέρι, ούτε πο

Μην παρασυρθείς απ’ το τραγούδι των πολλών στους δρόμους τους άγνωστους εκεί που στήνεται το πανηγύρι της πλάνης ύψωσε το βλέμμα κι ας είναι τα βλέφαρά σου σφαλιστά, σαν φύλλα νυχτερινά άσε τη σιωπή σου να μιλήσει με φωνή που δεν πληγώνει θα σε γδάρουν εκείνοι που πρώτα γεύτηκαν τη δική τους σάρκα πεινασμένοι για ό,τι λάμπει, κι ας μην είναι χρυσός θα σε πατήσουν εκείνοι που σκαρφάλωσαν με δόλο στα σκαλιά του ουρανού με χέρια λερωμένα από υποσχέσεις που δεν άνθισαν ποτέ θα σε

Πάλευα να βρω τον εαυτό μου πολύ καιρό τώρα ανάμεσα σε ερείπια ανάμεσα σε άχρωμους τοίχους! Έφτιαχνα με το νου ανάγλυφους βράχους βουνά που επάνω περπατούσε ο ήλιος πειράζοντας τα δέντρα. Προσπαθούσα να ακούσω το γλυκό κελάρισμα ποταμού και το τιτίβισμα των πουλιών ελεύθερα να πετάνε! Με κράταγαν με αλυσίδες σκουρασμένες που τώρα έσπασαν... Και πάλι ελεύθερη μπορώ να ανασαίνω, εκεί που η ψυχή παίρνει ζωή!. Νίκη Σιγάλα 🌺

Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται και αλλάζουν τις εποχές. Δεν αφήνουν κανένα φύλλο φθινοπώρου να πέσει κάτω και κανέναν βοριά να εμφανιστεί στην σχέση τους. Έτσι ήρθες και εσύ... Στην άνοιξη της αγάπης, γεράνια τα λόγια σου ομορφαίνουν του έρωτα τον χτύπο. Κόβω στιγμές και σε μυρίζω... Το χρυσαφένιο περιδέρεο του καλοκαιριού μου φοράς στο λαιμό. Στην άμμο χαράζω της ευτυχίας το όνομα, καθώς κοιτάζω τα μάτια σου. Δύο θάλασσες από ρευστό κρύσταλλο που ραγίζουν στην υφή των χειλιώ

Μέσα μου έχω, ένα χώρο μικρό αυτούς που χωράει, μετράω τόσα χρόνια αλήθειες που φύγαν, μικρές περιπλανήσεις στου νου τις σελίδες, γλυκές αναμνήσεις η καρδιά πάντα ανοίγει, τα χρυσά φυλλοκάρδια το αίμα της μελάνι, αγάπη ζωγραφίζει δική μου η ευθύνη, γι’ αυτούς που έχω χάσει ταξιδιάρικα πουλιά, που δεν έχω λησμονήσει κι αυτούς τους φευγάτους, τους τόσο ωραίους στην τρέλα τους ήμουν, απάγκιο λιμάνι που ήρθαν κι άφησαν, το δικό τους μελάνι για κάποιους σπουδαίους, ταπεινό λιθαράκ