Που σε έκλεισαν ψυχή μου...

Πάλευα να βρω τον εαυτό

μου πολύ καιρό τώρα ανάμεσα

σε ερείπια ανάμεσα σε

άχρωμους τοίχους!

Έφτιαχνα με το νου

ανάγλυφους βράχους

βουνά που επάνω

περπατούσε ο ήλιος

πειράζοντας

τα δέντρα.

Προσπαθούσα να ακούσω

το γλυκό κελάρισμα

ποταμού

και το τιτίβισμα των

πουλιών ελεύθερα να

πετάνε!

Με κράταγαν με αλυσίδες σκουρασμένες που

τώρα έσπασαν...

Και πάλι ελεύθερη μπορώ

να ανασαίνω, εκεί

που η ψυχή

παίρνει ζωή!.

Νίκη Σιγάλα 🌺