Άγνωστος πόλεμος

---

Μην παρασυρθείς

απ’ το τραγούδι των

πολλών

στους δρόμους τους

άγνωστους

εκεί που στήνεται

το πανηγύρι της πλάνης

ύψωσε το βλέμμα

κι ας είναι τα βλέφαρά σου

σφαλιστά, σαν φύλλα

νυχτερινά

άσε τη σιωπή σου

να μιλήσει

με φωνή που δεν πληγώνει

θα σε γδάρουν εκείνοι

που πρώτα γεύτηκαν

τη δική τους σάρκα

πεινασμένοι για ό,τι λάμπει,

κι ας μην είναι χρυσός

θα σε πατήσουν εκείνοι

που σκαρφάλωσαν με δόλο

στα σκαλιά του ουρανού

με χέρια λερωμένα

από υποσχέσεις

που δεν άνθισαν ποτέ

θα σε προδώσουν εκείνοι

που νόμιζες καθρέφτης

της ψυχής σου

μα ήταν μόνο

θολό νερό

που παραμορφώνει το φως

σου

πρόσεχε τα χέρια

που απλώνονται

στολισμένα με άνθη,

γιατί κάποια κρύβουν

αγκάθια

βουτηγμένα στο μέλι

ζύγιασε τα λόγια

που σου χαρίζουν ψίχουλα

στο χώμα,

γιατί τα πιο γλυκόλογα

γεννούν την πιο βαθιά

πληγή

φύλαξε την πίστη σου

σαν καντήλι μέσα στην

καταιγίδα

προστάτεψε το όνομά σου

σκαλισμένο με αγκάθι ρόδου

στην καρδιά

μάζεψε τα όνειρά σου

σαν πεσμένα αστέρια

και φύλαξέ τα

στην τσέπη του ανέμου,

να ταξιδέψουν εκεί

που κανένα άπληστο μάτι

δεν θα τα βρει

μάθε να διαβάζεις το

φεγγάρι

πίσω απ’ τα σύννεφα,

να ξεχωρίζεις το χάδι

απ’ την αλυσίδα

που σε δένει

περπάτα μέσα στο πλήθος

σαν νερό ανάμεσα σε

πέτρες,

χωρίς να γίνεις

πέτρα κι εσύ

γιατί σε τούτη την

κοινωνία

που ζυγίζει τις ψυχές

με ζύγι κάλπικο,

ίσως ο πιο κερδισμένος

στον άγνωστο πόλεμο

να είσαι εσύ

αν μείνεις

αθόρυβα αληθινός

σαν ένα φως

που δεν έμαθε ποτέ

να καίει για να τυφλώνει

Λαμπρινή Ζαφείρη 🌹