Κέντησε το σκοτάδι σου...

Κι αν μαύρο είναι το σκοτάδι,

μην σε λυγίσει η σκοτεινιά,

δώσε του φώς να σε φωτίσει,

κι ας είναι μαύρη καταχνιά.

Κέντησε το σκοτάδι σου,

με σταυροβελονιά,

κάθε κλωστή να ρίχνει φώς,

στης πίκρας την απονιά.

Χρωματιστές κλωστές,

πέρασε στη βελόνα,

κέντησε τον ουρανό,

για να του δώσεις χρώμα.

Πολύχρωμες και γυαλιστές,

να διώξει το σκοτάδι,

το κέντημα να φαίνεται,

στον ουρανό σημάδι.

Εφτά γραμμές το κέντημα,

ουράνιο τόξο να μοιάζει,

να φέγγει μέσα στη ψυχή,

καθώς θα συννεφιάζει.

Τα χρώματα κυματιστά,

του κύματος η πλεύση,

θα ημερεύουν την ψυχή,

κανείς να μην πλανεύσει.

Κέντησε τα σκοτάδια σου,

με της αυγής το χρώμα,

γλυκό ξημέρωμα να δείς,

τον πόνο κάνε λιώμα.

Κέντησε τα σκοτάδια σου,

λύτρωσε την ψυχή,

σε μονοπάτι φωτεινό,

για να διαβεί η ζωή.

Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου 🪽