Χούφτα ...

Κερί αναμμένο μες στη χούφτα

μου

Πίστη εσύ και αγάπη μου

Ποιος τάχατες από μας τ΄

άναψε πρώτος;

Το χέρι μου λεπτεπίλεπτο,

νεανικό, ένας ήλιος γυμνός

Κατάντησε ένα κουρασμένο, ροζιασμένο, γεροντικό,

ντυμένο ξέφτιες νταντέλες

γεμάτες απουσία

Η χούφτα μου όμως

ορθάνοιχτη

για να χωρά εσένα

Κανέναν ουρανό

Μα το κερί ακόμα πάνω

της καίει

Δεν επέτρεψα να αλλάξει

χέρι

Άφησα το πρόσωπό μου

έξω από τη φλόγα του

Μα η καρδιά μου, ο απρόσωπος καθρέφτης του

Κι αυτή ζωντανή, λαμπερή,

καυτή

Κι όταν αγάπη μου εσύ

φυσάς και σβήνει

Εγώ πάλι τ΄ ανάβω

Η φλόγα γλείφει το σώμα

του κεριού

συμμετρικά όλη τη νύχτα

Κάθε νύχτα

Γυαλίζει τα σκοτάδια μου

Στάλες του γλιστρούν

πάνω στη παλάμη

Εκτιμώ την ωμή ειλικρίνειά

τους

Πονούν για λίγο

Μετά γερνούν κι αυτές

Ύστερα πεθαίνουν

Όπως κι εσύ αγάπη μου

Πόσο πεθύμησα το χέρι σου

Ν΄ ανάψουμε πάλι στη

χούφτα, φλόγα!

Άννα Κλαρίτη 🌹