Τ' άλογα της νιότης

Πιάνεις φορές σιγανά να μιλάς

Ασπρομάλα,χρυσή μου γιαγιά

Στις σκέψεις σου πάνω παραμιλάς

Στα άλογα μνήμης από τα παλιά.

Στ' άρματά τους συχνά κουβαλάς

Γεύσεις γλύκας από τα φιλιά

Στη θύμηση τους χαμογελάς

Εκεί καρφώνεις της σκέψεις ματιά.

Τρέχουν τ' άλογα πρώτης σου νιότης

Εκεί στέκει χτυπά η καρδιά

Στη μνήμη της αγάπης της πρώτης,

Λάμπεις,ακτινοβολείς ομορφιά,

Γιαγιούλα της νοσταλγίας λεβεντιά.

Λευτέρης ΣιώμοςΚ/118δ.π.ελ