Της καρδιάς ο χώρος

Μέσα μου έχω,

ένα χώρο μικρό

αυτούς που χωράει,

μετράω τόσα χρόνια

αλήθειες που φύγαν,

μικρές περιπλανήσεις

στου νου τις σελίδες,

γλυκές αναμνήσεις

η καρδιά πάντα ανοίγει,

τα χρυσά φυλλοκάρδια

το αίμα της μελάνι,

αγάπη ζωγραφίζει

δική μου η ευθύνη,

γι’ αυτούς που έχω χάσει

ταξιδιάρικα πουλιά,

που δεν έχω λησμονήσει

κι αυτούς τους φευγάτους,

τους τόσο ωραίους

στην τρέλα τους ήμουν,

απάγκιο λιμάνι

που ήρθαν κι άφησαν,

το δικό τους μελάνι

για κάποιους σπουδαίους,

ταπεινό λιθαράκι

μικρό, ξεχασμένο,

στου νου τους την άκρη

κι εκείνοι που ήρθαν,

και δώσαν και πήραν

σκιές που χαθήκαν,

πουθενά δεν χρωστάνε

και για όλους εκείνους,

που τάχα περάσαν

αυτοί έχουν γίνει,

της ψυχής μου η ανάσα

χαζεύω τον χρόνο,

στου νου την οθόνη

η ζωή κύκλους κανει,

πως μείναμε μόνοι…

Μαρία Δασκαλάκη 🌹