Απο μικρή πάντα κρατούσε έναν ήλιο στα χέρια... Ζωγράφιζε και χαμογελούσε... Αγαπούσε και μιλούσε με την αγάπη της καρδιάς. Δεν ήξερε την λέξη μίσος, ούτε κακία. Μεγαλώνοντας άρχισε να γράφει λέξεις... Λέξεις αγάπης... Ζωγράφιζε καρδούλες... Υμνούσε την αγάπη και τον έρωτα. Είχε ένα κακό συνήθειο... Της άρεσε η μοναξιά. Κρυμμένη πάντα στη μοναξιά να γράφει πίσω απ' τη σιωπή της. Είχε καταλάβει ότι τ'αλλα παιδιά την κορόιδευαν. Ποτέ δεν έδινε σημασία. Αυτή μιλούσε με την αγάπη

Η Κραυγή – Edvard Munch (1893) Αθεράπευτος πόνος μια κραυγή που θηλάζει μες στα σπλάχνα του ζώου μια γυναίκα γεννάει νυχτερίδες στο χώμα ανεξάντλητος δρόμος οπτασία και πρίσμα σαν κομήτης που πέφτει περιέργεια – πλήξη μια σαλάτα και μπύρες κομματάκια από ψάρι δυο ποτήρια στην άκρη ομηρία ο χρόνος ουρανός στα πηγάδια περικάλυμμα μνήμης το χταπόδι κρυμμένο μες το βράχο σωπαίνει κι ο ψαράς περιμένει… 🌹 Κώστας Κούκας Εκδόσεις Όστρια Το ταξίδι εντός

Για να νικήσω τα γρανάζια της Ζωής Στέγνωσα την Ψυχή μου! Για να βγω Αλώβητη μέσα από τα κύματα, Έκανα " Βάλσαμο" της θάλασσας τ' αλάτι! Για να περπατήσω ξυπόλητη στ' αγκάθια, Φόρεσα παπούτσια "Πέδιλα"! Κι όλο τρυπούσανε τη σάρκα μου... Κι όλο Αμετανόητη περπάταγα στ' αγκάθια! Δεν είχα δικαίωμα Επιλογής... Έπρεπε να ξεσκονίζω ανελλιπώς γιακάδες... Να κυνηγάω της Κυριακής το όνειρο... Μέχρι το μεσημέρι... Γιατί αλλιώς θα ήμουνα ρακένδυτη... Νηστική και καταϊδρωμένη... Άρπαξα τ

(αφιερωμένο στον βιβλιοπώλη πατέρα μου) Κομμάτια της μνήμης, σκόρπια· ένα παζλ ημιτελές. Σα να ζωντανεύουν πρόσωπα λατρεμένα, ουράνιες ενώσεις. Μειδιάματα υπόσχεσης ανεμίζουν…. λόγια αερικά. Νοσταλγικές στιγμές μικρής ζωής. Βιβλία σωρός καταφύγιο ψυχής. Μυρωδιά χαρτιού με ανάμιξη καφέ, νυχτερινό κουβεντολόϊ με τον Αλεξανδρινό. Άπαντα τα ευρισκόμενα. Κι ο Ήλιος ο Ηλιάτορας, παρέα με τα Ρω του Έρωτα, ο Ζορμπάς σε πάλη με τα πρέπει των επιλογών. Κι η φωτογραφία

Σσς... και άνθισαν τα λόγια στο δάχτυλο που έπνιξε τη φωνή! Κύκλοι φωτός τυλίγουν την ανάσα σαν λόγια που διαλέξαν να χαθούν... Λουλούδια μυστικά όμως στα χείλη τρέφουν τη σιωπή σαν προσευχή. Σσς... και άνθισαν τα λόγια σαν σπίθες από άγραφη σελήνη Κυλούν οι μέρες πάνω στο κενό Ό,τι δεν ειπώθηκε γεννάει ρίζες Κι ένα φιλί που έμεινε αμίλητο γυρεύει ακόμα χώρο να καεί Σσς... και άνθισαν τα λόγια σα σιωπή που βρίσκει τρόπο να ανασάνει· Θυμάται ξέρεις η σκιά το φως της και το πλά

Ο πίνακας είναι το έργο Les Amants (The Lovers) και ανήκει στον Βέλγο σουρεαλιστή ζωγράφο René Magritte🌹 Θέλω να κάνουμε έρωτα παλεύοντας για το αύριο με χείλη νέα. Νέα μάτια, δάχτυλα, σάρκες• όλα καινούργια μέσα στο γήρας. Υπάρχει τρόπος να σωθούμε. Υπάρχει τόπος να χαθούμε. Να σε φονεύσω, να με φονεύσεις σκορπίζοντας στο κρύο τα καυτά μας κύτταρα. Το αίμα και τη νύχτα που το γέννησε. Άκουσέ με. Θα γεμίσει το ταφείο της ηδονής με μέλι... Έτσι, λευκοί κι αφόρετοι σε εκούσια

Στάθηκε εκεί που μολύβιζαν οι στεριές, ξαρμάτωτη κι αφέγγαρη σαν το λιανό δρεπάνι, σε μια πετρόχαρη ακρογιαλιά, φαγωμένη από τα κύματα και τον ήλιο. Χοχλακούσε η θάλασσα, άρχισε να μπαμπακιάζει, κακοπίβουλη. Πηδοκοπούσε με τους αφράτους μαστούς της κι αντάριαζαν τα κύματα. Αλάργα η ζωή ξεμάκραινε, πνιχτικιά σαν το σκοτάδι. Σουραύλιζε το κρύο. Η καρδιά βρεχόταν, πάγωνε, χτυπιόταν, πετροκάρδισε. Πλάνταξε μια χούφτα πόνος. Ένα κουβάρι έγινε στο πετραδερό ακρογιάλι, άνεμος μέσα σ

Στην όμορφή μας την αυλή ώρες καθόμασταν μαζί μανούλα μου χρυσή. Ζεστός ο ήλιος πάνω μας, καθάριος μπλε ο ουρανός, φορτωμένος ρόδα οι τριανταφυλλιές όλα δικά μας. Να τους μιλάς να τους χαμογελάς και με απορία να ρωτάς Σαν φεύγει ο άνθρωπος απ ' αυτή τη ζήση, για ποιο κινάει να πάει ταξίδι; Και αφήνει αυτή την ομορφάδα, δέντρα, λουλούδια, γλυκόλλαλα πουλιά. Πρόσωπα πολυαγαπημένα κι όλα τα λησμονά; Μανούλα μου άδικα ψάχνεις απάντηση να βρεις... Αφού κανείς δεν γύρισε πίσω για

(Αφιερωμένο σε όλους τους εκπαιδευτικούς) Καημένε δάσκαλε, περνάς ταλαιπωρία και αγώνα για να πάρεις το πτυχίο σου, κι ύστερα τρέχεις σε κάθε γωνιά να μορφώσεις παιδιά που δε σε σέβονται, γονείς με ατέλειωτες απαιτήσεις κι ένα κράτος που σε απαξιώνει με μισθούς πείνας και με άπειρα καθήκοντα και υποχρεώσεις. Καημένε δάσκαλε, μπαίνεις στην τάξη με όρεξη να προσφέρεις και βγαίνεις αφήνοντας όλο σου το είναι. Και πάνω απ' όλα τον αυτοσεβασμό σου. Σε μαθητές αδιάφορους, παραβ

Το ρόδο κάηκε Η φωτιά που το 'καψε ξεκίνησε σαν αχνό μουρμούρισμα από παλιά Μια μικρή γλώσσα πυρός έκαιγε τα γράμματά σου Κύρτωναν, μαύριζαν, σιώπησαν Αυτά τα γράμματα, που πάνω στο χαρτί έγερναν κουρασμένα και ακουμπούσαν στον τοίχο σου Οι λέξεις σε περίμεναν Τώρα η φλόγα τις κατακαίει μία - μία Οι λέξεις κάηκαν Το ρόδο κάηκε μαζί τους Οι στάχτες τους απαλές σαν χιόνι αθόρυβα τύλιξαν τις προσευχές μου Οι καπνοί ανασηκώθηκαν από τον τάφο τους, όπως σηκώνεται η ζέστα του καλοκ

Έτρεχες λαχανιασμένος στον πέρα κάμπο μ'άδειο πανέρι στο κεφάλι και πιάστηκε η ζωή σου απ'τη χειρώνιο λαβή του κάματου της Ανατολής Εκείνο το κλέφτικο τραγούδι , έλυνε αργά τους κόμπους των παρθένων μίσχων ευωδιάζοντας τη ζωή σου, με την εσάνς του λεμονανθού όσο η ανάσα του αγέρα λυτρωνόταν με τα χαρμόσυνα εμβατήρια της αξιοσύνης σου! Το πανέρι ειν' τώρα φορτωμένο με τη λευκή αρματωσιά μα εσύ νιώθεις ξαλαφρωμένος ενατενίζοντας την παστρική πλάση που λευκοστόλισε με το φυλαχτό

Ξυπνάς και ελπίζεις να μην κοιμηθείς ποτέ ξανά... Ολόκληρη η μέρα εμφανίζεται μπροστά σου, Βασανιστική... Γνέφει το φως στα μάτια σου. Σου δίνεται με ανιδιοτέλεια... Μάταια προσπαθεί να σε κερδίσει. Γυρίζεις την πλάτη, εξαφανίζεσαι. Κι ύστερα περίλυπος, το σούρουπο εύχεσαι να είχες ακόμη μία χαμένη ανατολή,σαν αυτή που άφησες να σου ξεφύγει... Υπόσχεσαι στον εαυτό σου να του χαρίσεις ένα πιο αισιόδοξο σενάριο. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Όλα τελείωσαν λοιπόν το πόθο μου δε θες να μεταλάβεις, κάποιες φορές η αλήθεια είναι οδυνηρή, τόσο στεγνή σαν το ξεραμένο χώμα. Της ηδονής τα βράδια αναπολώ, κάποια ορμητικά ταξίδια, τα πέλματα σου πια δε θα γευτώ του κορμιού σου δε θα νιώσω την ανατριχίλα. Άγονο ποίημα είναι τελικά το μέλλον μου δίχως ψυχή και σώμα και συ μια οπτασία τόσο παλιά χωρίς υπόσταση και αίμα. Νίκος Μητρόπουλος 🌹

Σπουργίτι λαβωμένο ήταν, χωρίς φτερά. Της τα πήραν ένα βράδυ μαδώντας την. Γυμνή, χωρίς φωλιά, κούρνιασε να ζεσταθεί στη φωλιά της ψυχής της. Μιας ψυχής με άδειες τσέπες, λαβωμένες απ' τη βροχή. Χάραζαν στα βλέφαρά της τον πόνο και τον έριχναν στα δάκρυα να ξεπλύνει τις πληγές της. Έψαχνε κάπου ν'απλώσει τα χέρια της. Νανούριζε τις στάχτες της ζωής της πριν σκορπιστούν στη θάλασσα. Χωρίς ήχο, να πατούν μονάχες, ανάλαφρες στο κλάμα τους. Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹

Άνθρωπε, ζήσε καλύτερα εσύ στον κόσμο σου και άφησε τους άλλους να ζουν μέσα στον δικό τους κόσμο, μην απομακρύνεσαι από τις μέρες σου, αλλά και ούτε από τις νύχτες σου, ο καθρέφτης της ψυχής σου είσαι εσύ, μην τον ξεπλένεις κάθε και λίγο, είναι ο καθρέφτης σου, έχει τα φτερά τα δικά σου, μην αγγίξεις τον καθρέφτη του άλλου, γιατί τάχα τον ξεχώρισες, γιατί ένιωσες πως είναι "άγιος" άνθρωπος, είναι καύσωνας και παγετώνας μαζί! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Καθε φορά που περιηγείσαι με το σκαρί της έγνοιας σου, τις ακτογραμμές της καρδιάς μου, ανασύρεις όλον τον ενάλιο πλούτο των συναισθημάτων μου. Τίποτε ομορφότερο κι ακριβότερο απ' την αγάπη μου για σε..! Όταν ακούω τη φωνή σου, χτυπά η καμπάνα τη ζωής, σαν τύμπανο γιορτινό καθεύδεις και πάλλεται βαθιά μου... Παίρνει τα ύψη το ακοίμητο όνειρό μας, σαν τρελαμένος χαρταετός κι ακάθεκτο καλπάζει στις ανοιχτές σέρες του αχανούς ορίζοντα των αισθήσεων... Τίποτα δεν με κρ

Λίγο ο χρόνος που δεν βρέθηκε. Λίγο η ζωή που έφυγε. Λίγο εγώ. Λίγο εσύ. Λίγο και οι δύο μαζί. Λίγο λίγο με σκοτώνει η δήθεν παρουσία σου. Λίγο λίγο με απομακρύνει η αδιαφορία σου. Μαζεύω εγώ. Τα σημειώνω όλα. Λίγο λίγο τα συναισθήματα πεθαίνουν. Το τέλειο σχέδιο εξόντωσης. Στρατηγική συνεργασία μυαλού και καρδιάς. Λίγο λίγο έφυγες. Λίγο λίγο μ' άφησες. Μ' άφησες να ελπίζω. Με γέμισες φειδωλές υποσχέσεις. Όνειρα. Όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Έρωτα το βάφτισες αυτό

Σαν ήλιος άνοιξης, μέσα μου έλαμψες. Σαν χελιδόνι πέταξες, και ήρθες μέσα στη φωλιά μου. Τον δρόμο που’χασες ξαναθυμήθηκες, πάλι και κούρνιασες, στην αγκαλιά μου. Σου το’χα πει εδώ θα περιμένω, Πότε δεν έπαψα να σ’αγαπω. Τα φώτα μου άναβα σαν να’μουν τραίνο, που σε περιμενε ν’ανεβεις, σε κάθε επόμενο σταθμό. Δροσια στα χείλη μου, τα διψασμένα. Μέσα απ’τα χείλη σου , δως’μου να πιω. Φωτιά στα στήθια μου, τα παγωμένα Κύμα η λάβα σου, μπες’μες στο σώμα μου, να γινουμ’ενα. Σου το

Οι λέξεις ξεχύθηκαν απ’ το σεντούκι του νου και πλησίασαν με χορευτικά βήματα. Προσπαθείς να βάλεις τάξη στην έξαρση των συναισθημάτων και ξεκινάς τον έρημο, φιδίσιο δρόμο σου. Μιλάς με ψίθυρο στα δέντρα, στα λουλούδια, στα αδέσποτα ζώα, στις απέραντες βουνοκορφές, στον καταπόρφυρο ήλιο. Παίρνεις τις απαντήσεις και η έμπνευση γεννιέται. Χωρίς απορίες, χωρίς φόβο. Επικοινωνείς με σένα, με τον καταγάλανο ουρανό, με το απέραντο σύμπαν. Σώζεις τη φλόγα που τρεμοσβήνει. Καλοπιάνει

Δεν έχεις όνομα γλυκιά μου πώς να σε φωνάζω χρυσοκόκκινη κλωστή λαμπρό αστέρι ή μήπως θάλασσα χρυσόσκονη των άστρων Η φθινοπωρινή βροχή χαράζει μοναξιά στο χώμα το φεγγάρι κρύβεται σε καταφύγια πώς να σταθώ τώρα πώς να μιλήσω στο σκυθρωπό πρόσωπο του δειλινού Κάθε σιωπή σου με μαθαίνει και κάθε απουσία σου με φωτίζει Όταν μου λες το σ’ αγαπώ η μέρα γίνεται απέραντη ζωντανή πανέμορφη στολισμένη με άνθη σε βλέπω σε αγγίζω σε ακούω είσαι όσα υπάρχουν γύρω μου Των ερώτων όλων οι