Καημένε Δάσκαλε...

(Αφιερωμένο σε όλους τους εκπαιδευτικούς)

Καημένε δάσκαλε,

περνάς ταλαιπωρία και αγώνα

για να πάρεις το πτυχίο σου,

κι ύστερα τρέχεις σε κάθε γωνιά

να μορφώσεις παιδιά που δε σε σέβονται,

γονείς με ατέλειωτες απαιτήσεις

κι ένα κράτος που σε απαξιώνει

με μισθούς πείνας

και με άπειρα καθήκοντα και υποχρεώσεις.

Καημένε δάσκαλε,

μπαίνεις στην τάξη με όρεξη να προσφέρεις

και βγαίνεις αφήνοντας όλο σου το είναι.

Και πάνω απ' όλα τον αυτοσεβασμό σου.

Σε μαθητές αδιάφορους, παραβατικούς,

που ξεσπούν πάνω σου τον δικό τους θυμό,

δοκιμάζοντας τα όριά σου

σαν ένδειξη της δικής τους δύναμης.

Καημένε δάσκαλε,

αφήνεις την οικογένειά σου

και τρέχεις να μορφώσεις άλλα παιδιά.

Να μείνεις σε σπίτια ετοιμόρροπα,

αν είσαι τυχερός.

ή σε αυτοκίνητα και σκηνές,

με την ελπίδα να μαζέψεις μόρια,

μήπως και πας κάποτε κοντά στο σπίτι σου.

Καημένε δάσκαλε,

υποφέρεις, μα ελπίζεις ακόμη.

Κι όταν ο μισθός δε φτάνει ούτε για το νοίκι,

σου θυμίζουν πως δεν είναι δουλειά,

αλλά λειτούργημα

και πως έχεις μεγάλες διακοπές.

Κι εσύ σκύβεις το κεφάλι,

γιατί πιστεύεις ακόμη στο "λειτούργημα"

και αναγκάζεσαι να βρεις

και δεύτερη δουλειά για να ζήσεις.

Καημένε δάσκαλε,

κι όταν η κοινωνία παραβατεί,

σου χτυπούν πως φταις

γιατί δεν έκανες σωστά τη δουλειά σου.

Ανέχονται να σε βρίζουν γονείς και μαθητές.

Κι εσύ προσπαθείς να πάρεις κι άλλα πτυχία

για να γίνεις καλύτερος.

Μα και πάλι φταις, γιατί είσαι καλύτερος,

γιατί ξεχωρίζεις.

Καημένε δάσκαλε,

κι όμως ξέρεις πως όλα άρχισαν

από τη στιγμή που έπαψαν να σε σέβονται.

Κι όλα θα αλλάξουν ξανά

όταν αρχίσουν πάλι να σε σέβονται.

Όταν το κράτος πιστέψει σε εσένα

και πάψει να σε εξευτελίζει.

Γιατί χωρίς σεβασμό στον δάσκαλο

η κοινωνία δεν έχει μέλλον.

Νίκη Μαντζαβίνου 🌹