Στάχτες ζωής...

Σπουργίτι λαβωμένο ήταν,

χωρίς φτερά.

Της τα πήραν ένα βράδυ

μαδώντας την.

Γυμνή, χωρίς φωλιά,

κούρνιασε να ζεσταθεί

στη φωλιά της ψυχής της.

Μιας ψυχής με άδειες τσέπες,

λαβωμένες απ' τη βροχή.

Χάραζαν στα βλέφαρά της

τον πόνο

και τον έριχναν στα δάκρυα να ξεπλύνει

τις πληγές της.

Έψαχνε κάπου ν'απλώσει

τα χέρια της.

Νανούριζε τις στάχτες της

ζωής της

πριν σκορπιστούν στη θάλασσα.

Χωρίς ήχο, να πατούν μονάχες, ανάλαφρες στο κλάμα τους.

Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹