Αποστεωμένα γράμματα💞

Το ρόδο κάηκε

Η φωτιά που το 'καψε

ξεκίνησε

σαν αχνό μουρμούρισμα

από παλιά

Μια μικρή γλώσσα

πυρός

έκαιγε τα γράμματά σου

Κύρτωναν, μαύριζαν,

σιώπησαν

Αυτά τα γράμματα, που

πάνω στο χαρτί

έγερναν κουρασμένα και

ακουμπούσαν στον τοίχο σου

Οι λέξεις σε περίμεναν

Τώρα η φλόγα τις κατακαίει

μία - μία

Οι λέξεις κάηκαν

Το ρόδο κάηκε μαζί τους

Οι στάχτες τους απαλές

σαν χιόνι

αθόρυβα τύλιξαν τις προσευχές

μου

Οι καπνοί ανασηκώθηκαν

από τον τάφο τους,

όπως σηκώνεται η ζέστα του καλοκαιριού,

από τις θυμιατισμένες

με ιδρώτα- ασφάλτους

Οι ήχοι του κόσμου σώπασαν

Μονάχα η υλακή ενός σκύλου,

σαν σπασμένος ψαλμός,

δίπλα σε διαβατάρικο πουλί- ακούστηκε

Ανίδεο ήταν και αυτό για την αιωνιότητα

που φύλαγα στα χαρτιά μου

Τα γράμματα αποστεώθηκαν

Γέμισα με την σιωπή

που αφήνουν πίσω τους τα πράγματα

όταν παύουν να σου μιλούν.

Άννα Κλαρίτη 🌹