Με απορία να ρωτάς...

Στην όμορφή μας την αυλή

ώρες καθόμασταν μαζί

μανούλα μου χρυσή.

Ζεστός ο ήλιος πάνω μας,

καθάριος μπλε ο ουρανός,

φορτωμένος ρόδα οι τριανταφυλλιές

όλα δικά μας.

Να τους μιλάς

να τους χαμογελάς

και

με απορία να ρωτάς

Σαν φεύγει ο άνθρωπος

απ ' αυτή τη ζήση,

για ποιο κινάει να πάει ταξίδι;

Και αφήνει αυτή την ομορφάδα,

δέντρα, λουλούδια,

γλυκόλλαλα πουλιά.

Πρόσωπα πολυαγαπημένα  κι

όλα τα λησμονά;

Μανούλα μου άδικα ψάχνεις

απάντηση να βρεις...

Αφού κανείς δεν γύρισε πίσω

για να μας πει..

Οι μέρες μας στο χρόνο σβήνουν

γέρνουν τα βλέφαρα στον ύπνο

Ο ήλιος βασιλεύει

η στέρνα της ζωής στερεύει.

Την ώρα αυτή φτερουγίζει η ψυχή

σαν κεράκι τρεμοσβήνει χωρίς άνεμο,

με αγγέλους οδηγούς της,

σε υπερκόσμια ανείπωτα ύψη,

να φωλιάσει ήσυχα, αρμονικά

με παρηγοριά την Παναγιά.

Με αδειανό το δισάκι της 

στην πλάτη,

απο πρόσωπα σε αναμνήσεις,

χαρές.

Με αποσκευή μονάχη την Αγάπη.

Συντροφιά της μόνο θα έχει

στις νυχτιές της το σεργιάνι

τ' ουρανού τ' αστέρια,το φεγγάρι

ήρεμη θα ησυχάζει,

αναμεσά τους πιότερη 

απ ' αυτά θα λάμπει.

Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹