Η Σκιά... 🌹

Στάθηκε εκεί που μολύβιζαν οι στεριές, ξαρμάτωτη κι

αφέγγαρη σαν το λιανό

δρεπάνι, σε μια πετρόχαρη ακρογιαλιά, φαγωμένη από τα κύματα και τον ήλιο.

Χοχλακούσε η θάλασσα,

άρχισε να μπαμπακιάζει, κακοπίβουλη.

Πηδοκοπούσε με τους

αφράτους μαστούς της κι αντάριαζαν τα κύματα.

Αλάργα η ζωή ξεμάκραινε,

πνιχτικιά σαν το σκοτάδι.

Σουραύλιζε το κρύο.

Η καρδιά βρεχόταν, πάγωνε, χτυπιόταν, πετροκάρδισε.

Πλάνταξε μια χούφτα πόνος.

Ένα κουβάρι έγινε στο

πετραδερό ακρογιάλι, άνεμος μέσα στον άνεμο, φωτιά μέσα στη φωτιά, σκιά έγινε με

τη σκιά της αγάπης.

Η ψυχή αναθάρρησε και της φώναξε:

Ονείρεψε καρδιά να με

στυλώσεις πονετικά να μην εκπέσω!

Όδευε εκεί που δεν αντέχεις!

Πήγαινε εκεί που δεν μπορείς!

Η σκιά της νύχτας να μη

σκεπάσει το πρόσωπο της αγάπης!!!❤️

Όλγα Τρυφωνίδου Ζώγλη 🌹