Απελευθέρωση ψυχής 🌹

Οι λέξεις ξεχύθηκαν

απ’ το σεντούκι του

νου

και πλησίασαν με

χορευτικά βήματα.

Προσπαθείς να βάλεις

τάξη

στην έξαρση των

συναισθημάτων

και ξεκινάς

τον έρημο, φιδίσιο

δρόμο σου.

Μιλάς με ψίθυρο

στα δέντρα, στα

λουλούδια,

στα αδέσποτα ζώα,

στις απέραντες

βουνοκορφές,

στον καταπόρφυρο

ήλιο.

Παίρνεις τις

απαντήσεις

και η έμπνευση

γεννιέται.

Χωρίς απορίες,

χωρίς φόβο.

Επικοινωνείς με σένα,

με τον καταγάλανο

ουρανό,

με το απέραντο

σύμπαν.

Σώζεις τη φλόγα

που τρεμοσβήνει.

Καλοπιάνεις τον

άνεμο

και του αλλάζεις

πορεία.

Δεν φοβάσαι τη

φωτιά,

κι ας γίνει ηφαίστειο.

Πετάς το άχρηστο

φορτίο.

Οι λέξεις μιλούν

στο άψυχο χαρτί

για όλα όσα η καρδιά

διστάζει να εκφράσει.

Δεν σε νοιάζει

τι θα πουν για την

ποίησή σου.

Ποιοι είναι αυτοί

που θα σε κρίνουν.

Εσύ έγραψες πάλι.

Αλάφρωσες.

Συνεχίζεις τον δρόμο

σου.

Χαμογελάς.

Λαμπρινή Ζαφείρη 🌹