Ποίηση Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🪽
- ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΣΙΠΟΥΛΑΡΙΔΗΣ

- 2 hours ago
- 1 min read

Θέλω να κάνουμε
έρωτα
παλεύοντας για το
αύριο
με χείλη νέα.
Νέα μάτια, δάχτυλα,
σάρκες•
όλα καινούργια μέσα
στο γήρας.
Υπάρχει τρόπος να
σωθούμε.
Υπάρχει τόπος να
χαθούμε.
Να σε φονεύσω, να με
φονεύσεις
σκορπίζοντας στο
κρύο
τα καυτά μας κύτταρα.
Το αίμα
και τη νύχτα που το
γέννησε.
Άκουσέ με.
Θα γεμίσει
το ταφείο της ηδονής
με μέλι...
Έτσι, λευκοί κι
αφόρετοι
σε εκούσια
αποσύνθεση
και με τον Θεό αντάμα,
θα αφήσουμε τον κόσμο
με λάθος προσευχές.
Να γίνει η μνήμη
μάρμαρο
κι οι πίκρες μας
σεντόνι
λουλουδιασμένο.
Έτσι, λευκοί και
αμέριμνοι
θα ευωδιάζουμε
αυγή
και χλόη χρόνου.
Ασημένιοι
ζωγραφισμένοι ως τα
έγκατα -
παρειδωλία
ολάνθιστου φεγγαριού.
Τι πιο αυστηρά
ερωτικό
από ετούτο το
ξέσπασμα;
Κι ύστερα
μέσα στο ίδιο φέρετρο
ζωής
θα ζευγαρώσουμε το
πεπρωμένο.
Βλέπεις;
Υπάρχει τρόπος.
Ποιος θα το μάθει και
από πού;
Ύστερα από αιώνες
τυχαία
σε ένα άνοιγμα του
χώματος
θα μας βρουν
τον έναν
στα γόνατα του άλλου.
Θα ρωτήσουν:
πώς;
Θα σβολιάσει η άγνοιά τους•
Ηλίου είναι σκοτεινότερο:
Έπρεπε να σαπίζουμε
στους αιώνες
για να γεννηθεί
του κόσμου και του
έρωτα
η κρύα απορία.
Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🌹




Comments