Στον κήπο λυσσασμένοι άνεμοι κόβουν ανάσες Μαχαίρια καλο-ακονισμένα στο αμόνι της λήθης Στην καρδιά καραδοκούν απατηλοί κηροστάτες Τα κεριά λυγισμένα στα γόνατα—προσευχές χρηστοήθεις; * Στα τρεμάμενα χέρια μου ζωντανές οι ανάγκες Στα πόδια μου δεμένες —υποχρεώσεις συνήθεις Το αίμα μου έγινε ένα ύφασμα που καλύπτει απάτες Το πρόσωπό μου δε φοράει τίποτα— ματιές ευήθεις; * Ο εαυτός μου και πάλι δεν ήρθε—ραμμένο φάντασμα οι σκιές Ο πόνος μου πρωτοπορεί στην αγορά της στάχτης Το

Έξω χιονίζει. Η Άνοιξη έρχεται, της είπαν. Προχώρησε μέχρι την ντουλάπα,την άνοιξε και άρχισε να μουρμουρίζει ανάμεσα στις ζακέτες και τα πανωφόρια. Δεν τα πήγαινε και τόσο καλά με τις εποχές. Οι αναμνήσεις κάθε μίας την έπνιγαν. Μονάχα η θάλασσα δεν την έπνιγε ποτέ, γιατί δεν είχε εποχές. Είχε μονάχα φουρτούνες, θυμό,γαλήνη και σιωπή. Έκλεισε την ντουλάπα, έσκυψε πήρε τη σιωπή, τη φόρεσε και βγήκε. Χειμωνας είναι ακόμα...ψέλλισε. Έβαλε την Άνοιξη στη μασχάλη, χαμογέλασε στην

Να...... Να τραγουδάς... κι ας μην υπάρχουν αυτιά για να σ'ακούσουν... Να χαμογελάς έστω κι αν δεν υπάρχουν άνθρωποι να σε συνδράμουν... Να πορεύεσαι... έστω κι αν είναι έρημο το μονοπάτι... Να τολμάς έστω κι αν χάθηκαν άδικα τα όνειρά σου... Ν, αγαπάς ... το γέλιο του μικρού παιδιού, το δάκρυ του μεγάλου... ( μικρό απόσπασμα από την ανέκδοτη ποιητική μου συλλογή " Άρρητα Ρήματα"- 24/ 1/ 2023) Σμαραγδή Κουτσοπέτρου 🌹

💦 Καταιγίδα ξεσπά μανιασμένα στα γόνατα που λυγίζουν εκλιπαρώντας... Θάλασσες χύνονται στο χώμα ψάχνοντας στην ακτή τα λατρεμένα τους βράχια με κύματα ανταριασμένα στο βλέμμα... 🌊 Καταιγίδα...κοφτερή σαν τη λεπίδα της μνήμης... Σαρώνει το μουδιασμένο κορμί με ριπές επώδυνες... Χείμαρροι γίνονται οι κοσμικοί βόστρυχοι που κυλούν ως τον βυθό της σκέψης και πνίγουν τις άμορφες λέξεις... 💙 Μα κάτω από το υγρό δέρμα φυτρώνουν ακόμη κρινάκια του γιαλού που το Φως ανασαίνουν στην

Χιλιάδες άνθρωποι κοιτούν. Απαξιώνουν τον κόσμο που δεν φορά τα ίδια παπούτσια με αυτούς. Πολύχρωμα κορδόνια; Τα μισούν. Κάνουν την διαφορά,μεγάλη απόσταση, ανεξέλεγκτη. Τους κοιτάς κι θυμώνεις. Σκύβεις και δένεις τους κόμπους πιο σφιχτά. Η "ανεξέλεγκτη απόσταση" παύει  να είναι απειλή και γίνεσαι ανυπότακτος. "Ας κοιτούν", μονολογείς. Η επιλογή σου στα χρώματα δεν είναι πια λάθος, είναι εκείνος ο δρόμος που εσύ  χάραξες. Σε έναν παλιό  κόσμο που έμαθε μόνο να κάνει τα βήματ

Πήρε τη σκυτάλη ο Φλεβάρης του χειμώνα ο τελευταίος μήνας και σαν ο πιο γρήγορος καβαλάρης μοιράζει με ταχύτητα δώρα ελπίδας. Τι κι αν είναι ο πιο μικρός τι κι εάν του λείπουν λίγες μέρες είναι στ' αλήθεια ο πιο ερωτικός και μας γοητεύει με φιγούρες γιορτινές κι ωραίες. Δύσκολες είναι οι διαδρομές του μέσα στο χειμωνιάτικο σκηνικό και παρόλες τις απίστευτες εναλλαγές του μας κερνάει κάθε φορά με φως γλυκό. Παιχνιδιάρικα το μάτι μας κλείνει σαν μια συμφωνία μυστική που μεταξύ

Γελάει με σκέψεις ασύνδετες Ενθουσιάζεται στο συναίσθημα Θυμώνει με αυτά που σκέφτεται Τραγουδάει δυνατά έστω και παράφωνα Αδιαφορεί για την γνώμη των άλλων Δεν το επηρεάζει ο χρόνος ο χώρος το περιβάλλον Κάνει παράτολμες σκέψεις που τις θεωρεί εφικτές στην υλοποίηση . Αγαπάει με όλη του την δύναμη χωρίς να το πολυσκέφτεται Γρήγορα ξεχνάει ότι το θυμώνει Κακία να κρατήσει για πιο λόγο? Θέλει να ζήσει να παίξει να δημιουργήσει Γιατί να παρεξηγηθεί ? Είναι παιδί με αμφί

Πορφύρα και Ατσάλι στην άμμο της Χίου   «Το μεγαλείο του Βυζαντίου ήταν η τριπλή συνύπαρξη: ενός Ρωμαϊκού σώματος, ενός Ελληνικού νου και μιας μυστηριακής ανατολίτικης ψυχής.» Ρόμπερτ Μπάιρον, Άγγλος ταξιδιωτικός συγγραφέας  (1905-1941)   Οι τελευταίες απογευματινές ακτίνες του ήλιου, έλουζαν το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου, καθώς η Ιφιγένεια το συριακό εμπορικό, ταξίδευε πάνω στην ήρεμη θάλασσα. Στα αμπάρια του, μετέφερε σε πήλινους αμφορείς το γλυκό κρασί της Κύπρου και σε

Πόσο δίκιο έχει ο Αυγερινός... δυστυχώς... Άμποτε στη γη να ξημερώσει καθολικήν Ειρήνη!!  Πούλια κι Αυγερινός  Αυγερινέ μου, καμάρι της Αυγής, εσύ Ανατολή, εγώ στη δύση γέρνω, Κι όλες τις χαρές της γης,  καημούς μέσα στο σκότος σέρνω... Εσύ, φωτίζεις χαραυγή,  μπροστάρης της ημέρας. Εγώ, σαν νυχτοπούλι τριγυρνώ  στα άδυτα της σφαίρας...  Αιώνες, τώρα, προσπαθώ  τη θέση μου ν' αλλάξω, να γίνω άστρο της αυγής,  σε φως να μεταλλάξω... Ούτε κι απόψε μού 'κανες αυτήν,  που σου ζητ

Φυλακή Αγκαλιά.. Φυλακή αγκαλιά τι μου ζήλεψες πορνεμένα σεντόνια δεν σού 'ταξα, στης αθωότητας τα χρόνια πλανεύτηκα μίσησα τις ζεστές αγκαλιές. Χέρια σκληρά σαν λεπίδες με λάβωσαν παγωμένα μάτια την νιότη μου χάραξαν τις νύχτες μου κραυγές τις νανουρίσανε κλάμα βουβό και ένα γιατί που με σημάδεψε... Κοίτα τον πόνο στα μάτια και κράτα τον μην αγαπήσεις... Θεριά θα σε ζώσουνε την ζωή σου που χάθηκε μην ορέγεται την κλέψαν οι νεράιδες που την μοίρα σου όρισαν σε σκοτεινά π

Στάθηκε μοναχή στο χρυσό σούρουπο, κοίταξε την Ανατολή κι η καρδιά της έγνεψε στο φεγγάρι 🌙 Εκείνο ακούμπησε σαν τρυφερό μυστικό στο κουρασμένο μέτωπό της. Διάβασε την απορία στα βάθη των ματιών της, έγινε ασημένια κομμάτια και με πόνο της απάντησε: "Κανείς δεν είναι κανενός" Έπειτα χάθηκε στο άπειρο ανάμεσα στ’ αστέρια 🌟 🌟 🌟 🌟 🌟 Μέσα στην αγκαλιά της νύχτας γλυκιά φωνή ακούστηκε: "Ύψωσε τα μάτια σου, η αγάπη είναι εδώ ". Ψάχνει τα ουράνια να βρει εκείνο το φως, να νιώ

Θέλω να ζω για σένα όχι σαν υπόσχεση μα σαν ανάγκη που επιστρέφει κάθε φορά στο φως Σε σύννεφα αγάπης μπαίνω μια στον άνεμο μια στη βροχή κι έτσι το σώμα συμφιλιώνεται με το εδώ Πάντα εσύ αεράκι κι εγώ αφήνομαι εκεί που αρχίζει η ζεστασιά της αφής Η ψυχή αγαπά να βυθίζεται όταν το κορμί εμπιστεύεται Θα ήθελα να ήμουν αφρός της θάλασσας να με διαλύεις αργά κι εσύ ηλιαχτίδα να με βρίσκεις στο φως Αυτή η ήσυχη φωτιά που μας καίει ας μη ζητήσει ποτέ στάχτη μόνο αναπνοές που μαθαί

Εύθραυστη… Σπας! Ναι! Αλλά πριν ακουμπήσεις το έδαφος… Νιώθεις! Η ψυχή σου είναι σαν κλαράκι. Αλλά στα βάθη της είναι σαν τον ωκεανό. Τρέμει! Ναι! Αλλά δεν την κρύβεις. Την εκθέτεις. Μέσα της χωράνε μόνο όσα αντέχουν στα χάδια. Η αγάπη, η αλήθεια, η ευγνωμοσύνη… Σπας! Ναι! Μα δε σε νοιάζει! Γιατί ξέρεις ότι το Φως περνάει πιο εύκολα από τα σπασμένα κομμάτια… Είσαι εύθραυστη! Ναι! Ε και; Πώς σε ήθελαν; Άθικτη; Κενή; Άκαμπτη; Δήθεν δυνατή; Θωρακισμένη με ψέματα; Με τον εγωισμό

Στους δρόμους των λιόστρατων παραδομένοι στους ψιθύρους τής σιωπής τα βήματά μας μετουσιώνονται σε όνειρα απλωμένα πέρα από τα σύνορα. Σταθμοί οι στιγμές μας σε κάθε γωνιά τής ημέρας, σε κάθε ανάσα τής νύχτας· μια ιστορία γραμμένη με φως, σε σκιές που χορεύουν στα χέρια τού ανέμου. Αφήνουμε πίσω τα βάρη, τους φόβους και τις αμφιβολίες. Όταν η σιγή γίνεται λόγος εμείς ελεύθεροι αγκαλιάζουμε τον κόσμο δίχως όρια, δίχως φραγμούς. Στο σούρουπο οι σκέψεις γίνονται αμφίσημες, καθώς

Βαριά τα χρόνια κουβαλά, χιόνια σκεπάσαν τα μαλλιά στην άχαρη, μουντή ζωή της, μες την έρμη καμαρή της με ραγισμένη την καρδιά. Γερασμένη δεν πρόκαμε  όσα ονειρεύτηκε να ζήσει. Εχθρός της ανίκητος ο χρόνος κι αν τον πολέμησε πολύ δεν μπόρεσε να τον νικήσει. Λάφυρο της έχει 'πομείνει, της Παναγιάς της το Ακοίμητο Καντήλι. Γεμάτο λάδι ως τα χείλη, αναμμένο καίει μερονύχτι, άσβεστο δεν έχει μείνει. Στην ταπεινή την προσευχή της, η ματιά της γλυκά δακρύζει, το "μέσα της" θερμοπα

Σαν τη βροχή που θέλει να έρχεται αθόρυβα κι ο επηρμένος ουρανός τη σπρώχνει κι αυτή γκρεμίζεται.  Έτσι μ’ έσπρωξες κι εσύ επάνω στην αθορυβιά μου, στην πτώση μου. Έγινα λέξεις. Ακούς πώς κάνω κρότο;  Μόνο που: δεν ξέρω τώρα πια να κάνω ποιήματα. Κάπου σε ένα ξέφωτο μού τελείωσε η τέχνη. Ίσως να πέρασε από εμένα σε εσένα, εκείνη τη φ(θ)ορά.  Ακόμα δαγκώνω με βία τα χείλη, τα δάχτυλα, το δέρμα μου. Ψάχνω να βρω λίγο αίμα, λίγο. Μα πού καιρός γι’ αυτό που λέγουν οι «ξένοι», αί

Η Ευελιξία ως Δύναμη: Μαθήματα Ζωής από το Οριγκάμι     Το  οριγκάμι  είναι μια  ιαπωνική τέχνη  που βασίζεται στο  δίπλωμα του χαρτιού  για τη δημιουργία πολλών μορφών και θεμάτων. Δεν είναι απλώς μια τεχνική, αλλά μια  φιλοσοφία ζωής , που μας υπενθυμίζει ότι η  μεταμόρφωση  δεν απαιτεί να κόψουμε ή να αφαιρέσουμε κάτι από την ουσία μας• αρκεί να  αναδιπλώσουμε την προσωπικότητά μας   με τρόπο που να αναδεικνύει νέες πτυχές και δυνατότητες .              Η τέχνη του οριγκάμ

Τίτλος: Ο κρίνος του πάγου Συγγραφέας: Βαγγέλης Γιάννος Εκδόσεις: Ζενίθ Η δική μου άποψη …αν με τη στάση ζωής μας, καταφέρουμε, έστω κι έναν άνθρωπο να αγγίξουμε, η ζήση μας σε τούτο τον κόσμο δεν πέρασε αθόρυβη… Ξεκίνησα με τα πιο πάνω λόγια του συγγραφέα και ουσιαστικά από το τέλος του βιβλίου, γιατί ο Βαγγέλης Γιάννος, έχει καταφέρει να με αγγίξει σαν άνθρωπο και πιστεύω ότι όσοι διαβάσουν το βιβλίο αυτό, θα τους αγγίξει, και έστω και σιωπηρά θα τον ευχαριστήσουν για αυτό

Εικαστικός: Πόπη Μπίσσα   Χωρίς φλέβες Η λέξη αιμορραγεί Την καρατόμησαν Τα διατάγματα Που δεν έχουν συνοχή Στα βάραθρα τώρα Φωνήεντα Ασθμαίνουν. Πόπη Μπίσσα 🌹

Μοναχικότητα..  Βαθύ λαγούμι σκάβει στης ψυχής τα έγκατα τροχίζοντας οξείες γωνίες από πριόνι κακουχιών γδαρμένες.  Τι πλήγμα για τους δαίμονές της όταν οι αγωνίες κουρνιάζουν  στα έγκοιλα της αγλαής σκιάς σου Μοναχικότητα...  Διαχρονική η ύπαρξή της στα σοκάκια της ζωής.  Μακριά η πορεία της στην ακανθώδη γέφυρα του χρόνου.  Αγέρωχη η στάση της  στη λύτρωση του πόνου.    Μα εσύ την πλησίασες κι εκείνη σ'άγγιξε βαθιά.  Της σουσούρισες αφειδή "ΑVE"  και ρίγησαν αχίλλειες πτέρν

Απλώνω τα χέρια, λίγο απ' το φώς ν’ αρπάξω, και της ψυχής τ'ανήλιαγα, σπίθες φώς ν’ αδράξω. Απλώνω τα χέρια, φώς του ήλιου να μαζέψω, να ζεστάνω τις κρύες σκέψεις, που φωλιάζουν στις κρύπτες του μυαλού. Απλώνω τα χέρια, να μαζέψω,μιάς βροχούλας στάλα, να νοτίσω τα ξεροκαμένα ψίχουλα, που πέτρωσαν στο βάθος της ψυχής. Απλώνω τα χέρια, το ουράνιο τόξο θα βασιλεύσει, με χρώματα φανταχτερά, το απέραντο του ουρανού θα βάψει, ένα κομμάτι χρώμα να μαζέψω, να δώσει χρώμα στη ζωή. Ένα

Το Τριώδιο ανοίγει το 2026 την Κυριακή 1 Φεβρουαρίου. Αυτή η ημέρα είναι γνωστή στην εκκλησιαστική παράδοση ως Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου, και σηματοδοτεί την επίσημη έναρξη του Τριωδίου καθώς και της αποκριάτικης περιόδου — δηλαδή την αρχή των αποκριάτικων εθίμων και προετοιμασίας για τη Σαρακοστή που ακολουθεί. Από αυτή την ημέρα ξεκινά τόσο η θρησκευτική προετοιμασία για το Πάσχα όσο και οι εορταστικές εκδηλώσεις των Αποκρεών σε πολλές περιοχές της Ελλάδας. Τρι

Εκείνες οι Αλκυονίδες ημέρες που δεν ήρθαν ποτέ.. Τις περιμένεις με ανείπωτη προσμονή κι τούτον το μήνα.. Παγωμένος,μα χαρούμενος που ήρθε η δική του σειρά να ζήσει την εμπειρία της αγάπης. Φλεβάρης της μυγδαλιάς,του λευκού άνθους. Είναι που οι βοριάδες τον ονομάζουν πεισματάρη, μα μόλις αγγίξει τα λευκά πέταλα  σκορπά ευτυχία... ​Και η αναμονή της Άνοιξης μαλακώνει την καρδιά μας. Κι εγώ σε μια άκρη βροχερή  μαθαίνω πως η Αγάπη δεν γεννιέται μόνο καλοκαίρι... Θέλει έναν Φλεβ

Έκλαιγε μπροστά στο παράθυρο. Το φουστάνι της με τα λουλούδια της αμυγδαλιάς, σκορπούσε στεναγμούς. Έπλεκε ρόδα στα βλέφαρα... Στα χείλη έσταζε ροδόνερο. Φεβρουάριος πια. Έπιασε ψύχρα. Ο έρωτας που έρχεται μόνο οι ποιητές μπορούν να τον ντύσουν. Δάκρυα απο μελάνι.... Κλάψε... Σωτηρούλλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🥀 🌹