"Τα μαχαίρια του κήπου"

Στον κήπο λυσσασμένοι άνεμοι κόβουν ανάσες

Μαχαίρια καλο-ακονισμένα στο αμόνι της λήθης

Στην καρδιά καραδοκούν απατηλοί κηροστάτες

Τα κεριά λυγισμένα στα γόνατα—προσευχές χρηστοήθεις;

*

Στα τρεμάμενα χέρια μου ζωντανές οι ανάγκες

Στα πόδια μου δεμένες —υποχρεώσεις συνήθεις

Το αίμα μου έγινε ένα ύφασμα που καλύπτει απάτες

Το πρόσωπό μου δε φοράει τίποτα— ματιές ευήθεις;

*

Ο εαυτός μου και πάλι δεν ήρθε—ραμμένο φάντασμα οι σκιές

Ο πόνος μου πρωτοπορεί στην αγορά της στάχτης

Το πρωινό ξυπνά αδιάφορο—μα ο φόβος καρφώνει σφυριές

Ο κόμπος του αέρα στη ψυχή μου—αόρατος σφάχτης;

*

Βγαίνω στον κήπο με μνήμες—κουρασμένες ραφές

Τα βελόνια στα χέρια μου ράβουν γκριζόμαυρες κλωστές

Ακόμη και η σιωπή μου ξέχασε αυτοστιγμής

Πώς θα σφαλίσει την ξέφτια πόρτα της παρακμής;

Άννα Κλαρίτη 🌹