Στ' αχνάρια της μοναχικότητας

Μοναχικότητα.. 

Βαθύ λαγούμι σκάβει

στης ψυχής τα έγκατα

τροχίζοντας οξείες γωνίες

από πριόνι κακουχιών γδαρμένες. 

Τι πλήγμα για τους δαίμονές της

όταν οι αγωνίες κουρνιάζουν 

στα έγκοιλα της αγλαής σκιάς σου

Μοναχικότητα... 

Διαχρονική η ύπαρξή της

στα σοκάκια της ζωής. 

Μακριά η πορεία της

στην ακανθώδη γέφυρα του χρόνου. 

Αγέρωχη η στάση της 

στη λύτρωση του πόνου. 

Μα εσύ την πλησίασες

κι εκείνη σ'άγγιξε βαθιά. 

Της σουσούρισες αφειδή "ΑVE" 

και ρίγησαν αχίλλειες πτέρνες. 

Στην κόγχη της απόγνωσης

γονάτισε ο πόνος. 

Στο φράγμα του ξέχειλου χειμάρρου

μούδιασε ο χρόνος. 

Στο αμπέλι του ορίζοντα

τρυγήθηκε η ελπίδα! 

Βοτριόδωρε Ούριε ευωδιάς

πόσες φορές σαν φύσηξες

το μούστο της σκορπώντας 

πάνω σε πίσσα αμαυρά

που έκρυβε ωδίνες. 

Σαν λαβωμένο λαμπραντόρ 

εκείνη  αλυχτούσε

Μοναχικότητα ...

Μύστι Αουρόρα του φωτός 

πόσες φορές δεν τύλιξες συμπαντικά

το πρίμο  μελωδικό άγγιγμα 

του φτερωτού κανταδόρου, πάνω 

στα μαύρα στίγματα του δέρματος 

π'ανάμενε ασπαίροντας

το ίαμα της ελπίδας 

Μοναχικότητα...

Μ' αυτή η ράμπια που κουβαλούσες

στα μύχια της ύπαρξής σου 

και τώρ'αμαχητί, σε κουβαλά 

στο αμαξιτό ανηφόρι της ζωής σου

συμβάδιζε μαζί με τα άλγη του

καλά φυλαγμένα μες στην παλάμη 

της μοίρας σου

που τώρα ανοίγεις διάπλατα 

στην νέα αουρόρα του κόσμου σου

για να πετάξει σωτήρια στα ουράνια 

εκείνο το γιατρεμένο, πλέον,

σπουργιτάκι αλμπίνο!

Μοναχικότητα... 

Αναστασία Νερολη 🌹💫🌹