Ίχνος

Σαν τη βροχή που θέλει να

έρχεται αθόρυβα

κι ο επηρμένος ουρανός τη σπρώχνει κι αυτή

γκρεμίζεται. 

Έτσι μ’ έσπρωξες κι εσύ

επάνω στην αθορυβιά μου,

στην πτώση μου.

Έγινα λέξεις.

Ακούς πώς κάνω κρότο; 

Μόνο που:

δεν ξέρω τώρα πια να κάνω ποιήματα.

Κάπου σε ένα ξέφωτο μού τελείωσε η τέχνη.

Ίσως να πέρασε από εμένα σε

εσένα,

εκείνη τη φ(θ)ορά. 

Ακόμα δαγκώνω με βία τα

χείλη,

τα δάχτυλα, το δέρμα μου.

Ψάχνω να βρω λίγο αίμα, λίγο.

Μα πού καιρός γι’ αυτό που

λέγουν οι «ξένοι», αίσθημα.

Πού καιρός για μεταγγίσεις. 

Χθες το βράδυ, που λες,

πήρα τους δρόμους πεινασμένος για έναν στίχο.

Μπήκα σε κάτι άγονα στενά,

έπεσα πάνω σε κάτι αλήτες, σημεία στίξης.

Έμπλεξα. 

Γι’ αυτό σου λέγω,

δεν μπορώ να κάνω ποιήματα

πλέον.

Κι ο εθισμός στην ουσία σου μεγαλώνει.

Μα βλέπεις, οι φλέβες έγιναν πικραμένες αορτές,

δεν χωρούν τίποτα

παραπάνω.

Είπα πολλά;

Είπα, ναι.

Γιατί όποιος δεν αντέχει να

σιωπά,

μετράει μόνο απώλειες. 

Κι αν δεν μπορώ να κάνω

ποιήματα πλέον,

είναι γιατί η ποίηση

έπαψε να με κοιτά. 

Εκείνο είμαι που μένει

όταν οι φωνές τελειώσουν,

όταν οι εποχές αποσυρθούν. 

Και αν κάποιος με ερμηνεύσει αργότερα,

ας μη με λυπηθεί. 

Ας πει μόνο:

εδώ κάποτε πέρασε ένας ποιητής,

η γλώσσα δεν βγήκε αλώβητη

κι ο έρωτας δεν υπήρξε κενός.

Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🌹