Βιβλιοκριτική της Auyba Contsantinou στον συγγραφέα Βαγγέλη Γιάννο 🌹

Τίτλος: Ο κρίνος του πάγου

Συγγραφέας: Βαγγέλης Γιάννος

Εκδόσεις: Ζενίθ

Η δική μου άποψη

…αν με τη στάση ζωής μας, καταφέρουμε, έστω κι έναν άνθρωπο να αγγίξουμε, η ζήση μας σε τούτο τον κόσμο δεν πέρασε αθόρυβη…

Ξεκίνησα με τα πιο πάνω λόγια του συγγραφέα και ουσιαστικά από το τέλος του βιβλίου, γιατί ο Βαγγέλης Γιάννος, έχει καταφέρει να με αγγίξει σαν άνθρωπο και πιστεύω ότι όσοι διαβάσουν το βιβλίο αυτό, θα τους αγγίξει, και έστω και σιωπηρά θα τον ευχαριστήσουν για αυτό το ‘ ταξίδι’ που τους χάρισε.

Θα τους ταρακουνήσει και καθώς διαβάζουν τη λέξη ΤΕΛΟΣ στο βιβλίο, θα αντιληφθούν ότι δεν είναι το τέλος αλλά μια νέα αρχή. Μια νέα πόρτα, ένα νέο παράθυρο ανοίγεται μπροστά τους για να ατενίσουν τη ζωή και για πρώτη τους φορά, ίσως, θα δούνε καινούργια χρώματα και θα μυρίσουν νέα όμορφα αρώματα, πρωτόγνωρα, όπως το άρωμα του κρίνου που φυτρώνει, κόντρα σε όλες τις πιθανότητες να επιβιώσει, πάνω στην κρύα κρούστα του πάγου.

Το βιβλίο ‘ Ο κρίνος του πάγου’,

θα τολμούσα να πω πως είναι μια ανάκλαση, ένα καθρέφτισμα της κοινωνίας και της ίδιας της ζωής. Είναι μια βαθιά τομή στην ανθρώπινη ψυχή και στις ανθρώπινες σχέσεις.

Μια τομή που κάνει θεατό τον εσωτερικό μας κόσμο.

Άνθρωποι που γίνονται έρμαια της απληστίας, της μεγαλομανίας και χωρίς δισταγμό διαλύουν ότι πιο όμορφο και πολύτιμο έχει ο κάθε άνθρωπος μέσα του, την ίδια την ψυχή του. Γίνονται θηρία και τσαλακώνουν με ασέβεια την αξιοπρέπεια την ζωή όποιων τύχει να βρεθεί μπροστά τους.

Την ίδια στιγμή όμως, μας φανερώνει το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής και τη δύναμη της θέλησης.

Ο συγγραφέας, χωρίς περιττές λογοτεχνικές περιγραφές, αλλά με μαεστρία και τέχνη μας παίρνει από το χέρι κι απ΄την πρώτη του λέξη μας κάνει συνοδοιπόρους της ζωής των ηρώων του. Μας κάνει, χωρίς εκβιασμούς, να βιώσουμε το δράμα της Παγώνας και να την ακολουθήσουμε μέχρι το τέλος, ένα τέλος που μόνο η ίδια θα μπορέσει να βάλει, αφού όμως πρώτα χωθεί πολύ βαθιά μέσα στην ίδια την λεηλατημένη ψυχή της, κι απ΄ εκεί να αντλήσει τη δύναμη να αναδυθεί ξανά στο φως και να βρει τη δικαίωση. Μέσα απ’ τις σελίδες του βιβλίου, θα ζήσουμε τα σκοτάδια της, θα αισθανθούμε τον πόνο της, την απελπισία της και θα τρομάξουμε στο τέλος από τη δύναμη που κρύβει μέσα της. Μια δύναμη που αφού σφυρηλατηθεί πάνω στο αμόνι της σκληρής δοκιμασίας, θα την ατσαλώσει και θα την οπλίσει με όλα όσα χρειάζεται για να επιβιώσει.

‘ Ο κρίνος του πάγου’, θα τολμούσα να πω, πως είναι ένας οδηγός ζωής. Ένας φάρος, που όσο μεγάλη και να είναι η φουρτούνα και η καταιγίδα που μας απειλεί, αυτός θα μας καθοδηγεί σε ήρεμα και ασφαλή απάγκια.

Δεν θα πω συγχαρητήρια στο συγγραφέα, γιατί το θεωρώ λίγο. Θα πω όμως ένα μεγάλο ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, γιατί μου έχει δώσει τα υλικά για να ζωγραφίσω μέσα μου, τον δικό μου ήλιο.

Διαβάζοντας για πρώτη φορά τον συγγραφέα, η μεστή γραφή του και το λογοτεχνικό του ύφος με ώθησαν να ψάξω και για άλλα του βιβλία.

Διάβασα και το " Για του κόσμου τα μάτια" και " Στη Μοναξιά του Έρωτα". Δύο βιβλία εξίσου δυνατά!

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

Ayuba constantinou 🌹