Η μάσκα σου, γεμάτη χρώματα, κρύβει τον πόνο και τη χαρά, γίνεται εικόνα, γίνεται μορφή, για μια νύχτα, τα πάντα μεταμορφώνονται.!! Ανθισμένα χαμόγελα, μάτια που λάμπουν, πίσω από το πανί, μια αλήθεια σωπαίνει και κάθε λέξη, κάθε βλέμμα, είναι μια μάσκα που δεν θες να πέσει. Μα όταν ο ήλιος σιγά σιγά ανατέλλει, η μάσκα αρχίζει να βαραίνει, σου ψιθυρίζει πως δεν είναι αλήθεια, αυτή η εικόνα που τόσο λατρεύεις. Πέφτει αργά σαν πέπλο στον αέρα, και αφήνει το πρόσωπο να αναστεναξ

Κυκλοφορώ  στην ακόρεστη λεωφόρο όπου τα πεζοδρόμια δεν μιλούν γι' απεργίες  και τα συναφή επαγγέλματα λανσάρουν ποιότητες ναρκωτικών και της σαρκός την φτήνεια. Κυκλοφορώ  στην αποχαυνωμένη πολιτεία όπου σε κάθε παγκάκι στην  πλατεία άλλοι συνταξιούχοι ζουν τον καιρό τους σε οπτασίες παραδομένοι, κι άλλοι γυαλίζουν σκουριασμένα μετάλλια ηρωικού παρελθόντος. Κυκλοφορώ   από στάση σε στάση, κι άλλη στάση κι έχω φτάσει στον λόφο, κατεβαίνει βοριάς με νιφάδες και κρύο απ' τα δάσ

Όχι, δεν είσαι ο Κανένας. Μη συστήνεσαι ως τέτοιος σε γίγαντες τυφλούς που έτσι κι αλλιώς αδυνατούν να σε δουν. Μην κάνεις ένα στρατήγημα τρόπο ζωής. Έχεις όνομα. Είσαι παιδί μιας μάνας. Υπηρέτης ενός ανώτερου σκοπού. Είσαι κάτι. Είσαι κάποιος. Έστω άλλος ένας μες στους πολλούς. Ένας και μοναδικός όμως. Όπως κι εγώ. Όπως όλοι μας. Δε μας πρέπει ο εκμηδενισμός. Απέχουμε κατά πολύ από το τίποτα. Μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά. Μπορούμε να αφήσουμε πίσω μας  όχι κενό και χάλασμ

Ψάχνω να βρω το βλέμμα σου... Μα τυρανιέμαι άδικα. Αρνείται το σύμπαν να σταθεί πλάι μου. Εντάσσονται τα συναισθήματα μου στα απολεσθέντα... Ανίκανα να νιώσουν. Ανόητα δρουν ενάντια στην ψυχή μου. Και εσύ; Ακόμη κοιτώ με απόγνωση σε κάθε γωνιά της γης. Απλώνω τα χέρια μου γυμνά στον αέρα,δεν μπορεί,ίσως σε αγγίξω. Νιώθω πως ακούω την ανάσα σου. Προσπαθώ να χτίσω αναμνήσεις... Μα η μνήμη μου ασθενεί. Η αναζήτηση μου παίρνει θλιβερό τέλος. Μα δεν παύεις να κατοικείς μέσα μου. Ε

Δεν κρατούσαν χάρτη στα χέρια τους, μήτε πυξίδα. Μονάχα κάτι σπασμένα κομμάτια φωτός , μνήμες που τρεμόσβηναν σαν καντήλι σε νυχτερινό αγιάζι, κι εκείνο το πείσμα που δε γεννιέται από τη λογική, μα από την καρδιά που πονά και δε λυγά. Μια καρδιά που θυμάται και προχωρά. Ο κόσμος γύρω τους έμοιαζε θρυμματισμένος. Σαν καθρέφτης παλιός, που τον έχουν ραγίσει οι καιροί και το βλέμμα του ανθρώπου που κάποτε έψαχνε σ’ αυτόν τη μορφή του. Μα κάποιοι συνέχιζαν να περπατούν. Ήσυχα.

Φτερωτέ θεέ... Κλέφτη! Έριξες τα βέλη σου ξανά. Γιατί σε μένα; Γιατί εμένα; Δεν τα είπαμε πριν χρόνια ότι δεν είσαι για μένα; Τι θέλεις από μένα και γιατί με τυραννάς; Άσε με στην ησυχία μου. Άσε με στην μοναξιά μου. Φύγε απ' εδώ δεν σε θέλω. Σταμάτα να με πολιορκείς. Σταμάτα. Δεν είναι αυτό κομμάτι που μου ταιριάζει. Μάζεψε τα και φύγε. Μάζεψε τα βέλη σου και μην μου σκουπίζεις τα δάκρυα. Εκείνος που ερωτεύτηκα πέθανε. Και μαζί του πέθανα κι εγώ. Τίποτα δεν είναι για πάντα.

Το έργο είχε ξεκινήσει προ πολλού. Σαράντα χρόνια πριν, στις απαρχές της εφηβείας, τότε που έμοιαζαν όλα μπορετά, δίχως σπαράγματα και γρίφους. Τότε που τα συμβαίνοντα έκαναν το αιώνιο έμβλημα του νοήματος μια ονειρική παραίσθηση. Θυμάμαι καλά εκείνο το μέρος, αρκετή απόσταση από το πατρικό μου. Αρκούσε να διασχίσεις την ανηφόρα της οδού Μικελίου και να κόψεις αριστερά στον τραχύ ανώνυμο χωματόδρομο. Ποτέ δεν είχα ολοκληρώσει αυτή την διαδρομή. Στην εγκαταλελειμμένη εκκλησί

Αυτήν την πόρτα την κλειστή θέλει να ξανανοίξει Και κάτω στο κατώφλι της Ρίζωσε και θα ανθήσει. Τα δάκρυα ήταν δροσερά Σαν τις βροχής τις στάλες το πότισαν το κράτησαν Δροσιά κάτω από τις σκάλες. Έλα κυρά και άνοιξε Πάλι όπως και πρώτα μπαινόβγαινε καθημερνά Τούτη εδώ την πόρτα. Να στέκεις και να μου μιλάς Εγώ όλο θα ανθίζω Κι έξω το κατώφλι σου Όμορφα θα στολίζω. Καντάδες από βραδύς Να ξέρεις θα σου λέω Έχε την πόρτα ανοιχτή Μόνο μου να μη κλαίω. Ένα γεράνι φέρε μου Παρέα

Διάφανο δάκρυ σαν κύλησε από την ίριδα ψυχής, στις βαθιές χαράδρες του προσώπου μου , απήγγειλε "το διάφανο χαμόγελο". Δάκρυ πού θύμιζε περίπατο ζωής, δάκρυ και χαμόγελο μαζί σε συνουσία, οξύμωρο σχήμα σε άτακτη φαινομενική ανακολουθία. Γυάλινη η πολιτεία, που διέσχισε. Άνθρωποι σκυθρωποί, φορούσαν κόκκινο - βυσσινί της κερασιάς να ντύσουν πάθη, φόβους, ανασφάλειες ... Φαντασμαγορική ενδυμασία από ευτελές ακατέργαστο υλικό, με εκπτώσεις στην ουσία της ανθρώπινης υπόστασης! Κ

Δεν μου χτυπάς την πόρτα για να έρθεις αλλά την πλάτη. Έρχεσαι σχεδόν ύπουλα και σιωπηλή. Πάντοτε καλοντυμένη και λαμπερή. Γίνεσαι πειστική με το αφοπλιστικό σου μαγικό χαμόγελο. Η δική μου ευκολία να σε εμπιστευτώ δημιουργεί μπελάδες. Οι φράσεις που θα χρησιμοποιήσω απλές: ",Πως δεν σε κατάλαβα; πώς μου διέφυγες; Ήταν λάθος μου..." Οχι δεν ήταν. Οι προδότες σε ξεγελούν. Οι προδότες παριστάνουν πως σε αγαπούν, πως συμπάσχουν μαζί σου. Οι προδότες σε ξεπουλάνε για λιγότερα από

Δώσε αγάπη,και μην νοιαστείς για τίποτε άλλο. Πάρε τον πόνο από το σώμα και την ψυχή των ανθρώπων δίχως ανταλλάγματα. Νοιάξου για όσους υποφέρουν. Μπορεί να είσαι ο επόμενος που κάποια στιγμή θα υποφέρει,θα πονέσει. Την αγάπη μην την τρομάξεις, άστην να απλωθεί παντού, και που ξέρεις ίσως να έρθει κι αυτή να σε βρει. Όταν δίνεις δίχως να περιμένεις νιώθεις ότι ελευθερώνεται η ψυχή σου. Πάρε το βάρος του άλλου από πάνω του, να ξεκουραστεί. Μην ακούς τι λένε οι "πανεπιστήμονες

Το κινητό έκαιγε στο χλωμό χέρι της. Το ποσοστό της μπαταρίας έμενε στάσιμο. Το χι πάνω στη γωνία περίμενε. Πότε θα πέρναγε από κάτω ο … Ένα καλησπέρα του να σχηματιζόταν. Ακόμα δούλευε. Ήταν εξωτερικό και εκείνη Ελλάδα. Είχαν χρόνια φιλία. Πενηντάρηδες και χωρισμένοι με παιδιά είχαν κοινά πολλά. Έπαιζε μουσική τις νύχτες. Την είχε συντονίστρια. Οπότε έμπαινε μέσα, η καρδιά της κέρδιζε χρόνια μπροστά. Η ώρα πήγαινε πέντε παρά δέκα. Ακριβώς θα έκλεινε. Τα παράθυρα της είχαν αδ

Τι να σκεφτώ ! αφού ο άνθρωπος απέναντι είναι "άδειος". Ένα μπουκάλι αδειανό... Ένα ποτήρι ραγισμένο. ένα στόμα κλειστό! Τα μάτια θολά... Δύο χέρια "σπασμένα" ένα μειδίαμα που ρημάζει... Μια παρουσία κενό... Ένα κοίταγμα λυπηρό. Άδειος και ανήμπορος, με κλειστά χαρτιά.. Φτωχά λόγια και φθηνά.. Μια σιωπή αχαριστίας μια παρουσία ανυπαρξίας! Ο άνθρωπος έχει τέλος. Κι όμως παραμένει μόνος, δεν χωράει πουθενά... Η σιωπή μόνο τον ζυγώνει! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Μην ανησυχείς για την αγάπη που σου έχω. Είναι ταλέντο η πίστη κι η αφοσίωση μου για σένα.. Τα χρόνια μαρτυρούν την ύπαρξη των συναισθημάτων μου. Οι λέξεις γίνονται παγίδες και οι στιγμές μας υπηρετούν τα αισθήματα μου. Μην φοβάσαι μήπως χάσω τη μνήμη μου. Γράφω κάθε μέρα,τόσο που το μυαλό μου δεν θα με προδώσει. Σε περιγράφω σε όλα μου τα ποιήματα... Περπατώ τον χρόνο,απαλά στους κροτάφους σου,με τα νύχια μου να αγγίζουν το μέλλον μας. Το έχω φυλακίσει, ποτέ να μην βαδίσει σ

Μια πεταλούδα ακουμπά απαλά, στις βλεφαρίδες της σιωπής σου, με φτερούγες από λεπτεπίλεπτα όνειρα, που ψιθυρίζουν τις σκέψεις σου στον άνεμο Άγγιγμα εύθραυστο και βαθύ, το νιώθεις Σαν μια ζωή που φτερουγίζει στο κενό αναζητώντας νόημα στη φθορά και διάρκεια στη στιγμή Και εσύ ακινητείς Φοβάσαι να αναπνεύσεις, μήπως και τρομάξει το όνειρο και χαθεί Μη σβήσεις τον ψίθυρο, που γλιστρά στη σιωπή σου Μη μείνεις γυμνός μπροστά στη μνήμη Μα η πεταλούδα φεύγει, γιατί αυτή δεν αιχμαλω

Έλα ,Έλα να πάμε μια βόλτα έτσι, χωρίς λόγο, χωρίς προορισμό, να αφήσουμε το μέσα μας να μας οδηγήσει, εκεί που ο νους σωπαίνει και μιλάει η ψυχή. Έλα, να γίνουμε παιδιά ξανά στη στράτα, με βήμα αργό, αμέριμνο και δροσερό, να δούμε το φως που φιλντίσι σπέρνει πάνω στο φύλλο, στο νερό, και στο όνειρο. Έλα, Ελα να σε αγκαλιάσω εαυτέ μου, για όλα τα όμορφα που μου χαρίζεις κάθε μέρα, για τη σιωπή, το δάκρυ, το χαμόγελο, που με κρατούν αληθινό και μες στην ώρα. Να γείρω το κεφάλι

Ζούμε σε μια εποχή, όπου η τεχνολογία δεν είναι πια ένα εργαλείο που ξεκουράζεται σε κάποιο συρτάρι· μια αόρατη συνοδοιπόρος στην καθημερινότητά μας. Από το πρώτο φως της μέρας, όταν το ξυπνητήρι του κινητού διακόπτει τον ύπνο μας, μέχρι τα τελευταία λεπτά, πριν κοιμηθούμε, όπου μια οθόνη μας κρατά ακόμη ξύπνιους, οι συσκευές μας έχουν μάθει τις κινήσεις μας, τους ρυθμούς μας, τις συνήθειές μας. Η τεχνολογία μας προσφέρει κάτι σαν δεύτερο βλέμμα στον κόσμο: ένα βλέμμα πιο γρή

Πάντα θα θυμάμαι... Το μικρό φοιτητικό σου δωμάτο στο χρώμα της ώχρας βαμμένο Το φως τις κουρτίνες  να διαπερνά αχνά Τα όνειρα σαν κάδρα στον τοίχο κρεμασμένα Τα βιβλία σου στοιβαγμένα σε μια γωνιά Το δίσκο βινυλίου να παίζει στο παλιό πικ-απ Τα φτωχικά μας γεύματα γαρνιρισμένα με νιότης μπαχαρικά Τα κορμιά μας με του έρωτα τη μυρωδιά Τον πρωινό μας καφέ σε κούπες με ερωτιδείς  σερβιρισμένο Το πρώτο τσιγάρο της μέρας με αγάπη υπό αναίρεση νοτισμένο...      Αλίκη Πέικου 🥀❤️�

Λόγια στο ημίφως από τον Χρήστο Παπαχρυσάφη. 36 θεατρικοί μονόλογοι. Ιστορίες βγαλμένες από την αληθινή ζωή απλών, καθημερινών, συνηθισμένων, διπλανών ανθρώπων.  Ο τίτλος του έργου και το εξώφυλλο απεικονίζουν επακριβώς το περιέχομενο τόσο νοηματικά όσο και σκηνοθετικά. Όλες οι ιστορίες φέρουν ένα βάρος, ένα σκοτάδι, αλλά την ίδια στιγμή έχουν στραμμένο το βλέμμα προς το φως, προς την ελπίδα, χάρη στον χαρακτήρα των πρωταγωνιστών ή το φινάλε που δίνει ο συγγραφέας. Λόγια που

Τα πρωινά που θερίζει το κρύο· ποινή ο Χειμώνας στον άνθρωπο. Τον βάζει τη φύση να αποστρέφεται, δοκιμαστικά παγώνει το σώμα. Κι αν μέχρι τώρα σώζεται ο άνθρωπος απ' τις ζεστές σκέψεις, η ανθρωπότητα υπάρχει ακόμα. Κατερίνα Κυπραίο - " Θερισμός "

Θυμάμαι τα δύο μεγάλα μαύρα σου μάτια. Έμοιαζαν πίνακες του Γκόγια στοιχειωμένα σε ακατοίκητο σώμα. Λίγες πινελιές υστερίας τις βλέπω ακόμη, όταν πέφτει αργά το χιόνι! ©️Αντιγόνη Ηλία 🌹

Φταίει που φοβάμαι και αρνούμαι να αποδεχθώ την απώλεια. Φταίει που μαθαίνει κανείς να ζει με αυτήν. Φταίει που υπάρχει. Αλήθεια είναι πως κοστίζει ζωές, ψυχές διαφεντεύουν τα χαμένα όνειρα,και οι ελπίδες λιγοστεύουν για την αθανασία. Δίχως κόστος η μοίρα πρυτανεύει. Η τύχη περισσή. Ο καημός για αιωνιότητα μεγαλώνει, και φτάνει μέχρι τα επουράνια. Η αιωνιότητα είναι δανεική, ποτέ δεν θα καταφέρουμε να ξεχρεώσουμε την αξία της. Οι μοίρες ένα "τώρα" κραυγάζουν κι ας πονά τόσο,

Κόκκινο δώμα, η ζωή μου• με λύχνους που σπαράζουν τις ακτίνες, με κουμπιά ραγισμένα απ’ τις κλωστές που ξέμειναν, με κουρτίνες πετρωμένες σαν το πεπρωμένο, με έναν ξεχασμένο σμπάρο και δυο βελούδινα τρυγόνια. Βουτηγμένος ως το μεδούλι της ανυπαρξίας, πούπουλο που αυτομόλησε απ’ τα φτερά κι έγινε πουλί. Σάρκα σε σάρκα μία, σε έρωτα παρένθετο. Ο έρωτας έκλεψε της δικαιοσύνης το μαντήλι - παρέμενε τυφλή. Έλα ένα βράδυ στο κόκκινο δώμα μου. Να πιεις απ’ το ποτήρι μου. Τα μυστικά

Όμορφα μανουσάκια μου φυτρώσατε μονάχα, με αγριοβόρι με κακοκαιριά ανάμεσα στα βράχια. Οου να 'βρει χώμα η ρίζα σας νερό να ξεδιψάσει, πάνω σε μια ξερολιθιά, ν ' ανθίσει να γελάσει; Ξεράθηκαν τα χείλη σας το βλέμμα σας θολώνει, Ο ουρανός σας συμπονεί συννέφιασε βουρκώνει. Με ψιλόβρόχι τραγουδεί, σκύβει να σας δροσίσει ... Κι ένα χαμόγελο να δει, στα χείλη σας ν ' ανθίσει. Όμορφα μανουσάκια μου στολίζει τα μαλλιά σας, με χίλιες διαμαντόπετρες κι ήλιους μες τη καρδιά σας. Τρι