Αυτή την πόρτα τη κλειστή

Αυτήν την πόρτα την κλειστή

θέλει να ξανανοίξει

Και κάτω στο κατώφλι της

Ρίζωσε και θα ανθήσει.

Τα δάκρυα ήταν δροσερά

Σαν τις βροχής τις στάλες

το πότισαν το κράτησαν

Δροσιά κάτω από τις σκάλες.

Έλα κυρά και άνοιξε

Πάλι όπως και πρώτα

μπαινόβγαινε καθημερνά

Τούτη εδώ την πόρτα.

Να στέκεις και να μου μιλάς

Εγώ όλο θα ανθίζω

Κι έξω το κατώφλι σου

Όμορφα θα στολίζω.

Καντάδες από βραδύς

Να ξέρεις θα σου λέω

Έχε την πόρτα ανοιχτή

Μόνο μου να μη κλαίω.

Ένα γεράνι φέρε μου

Παρέα για να έχω

Γιάντα μονάχο κι εγώ

Κυρά μου δεν αντέχω.

Να ανθίζουμε μες στην αυλή

Σαν το καιρό εκείνο

Χαρές να ξανακουστούν

Ωχ και να ξέρες τι δίνω.

Στα μάτια δάκρυα μη ξαναδώ

Χαρά να με ποτίζουν

Και κάθε βραδύ εδώ

τα άστρα να φωτίζουν.

Νίκη Σιγάλα 🌹