Πάμε live

Το κινητό έκαιγε στο χλωμό χέρι της. Το ποσοστό της μπαταρίας έμενε στάσιμο.

Το χι πάνω στη γωνία περίμενε. Πότε θα πέρναγε από κάτω ο …

Ένα καλησπέρα του να σχηματιζόταν.

Ακόμα δούλευε.

Ήταν εξωτερικό και εκείνη Ελλάδα. Είχαν χρόνια φιλία.

Πενηντάρηδες και χωρισμένοι με παιδιά είχαν κοινά πολλά.

Έπαιζε μουσική τις νύχτες.

Την είχε συντονίστρια.

Οπότε έμπαινε μέσα, η καρδιά της κέρδιζε χρόνια μπροστά.

Η ώρα πήγαινε πέντε παρά δέκα. Ακριβώς θα έκλεινε.

Τα παράθυρα της είχαν αδειάσει. Είπε ότι κλείνει.

Μόνο η συντονίστρια  δίπλα της μίλαγε χωρίς να χρειάζεται απάντηση.

Με το δεύτερο κινητό πάτησε το προφίλ του.

Κόκκινο στεφάνι αναβόσβηνε. Κάπου πήγε.

Με το δάχτυλο έτοιμη ήταν για κοινοποίηση.

Δίστασε.

Μια βαθιά αναπνοή γέμισε τα πνευμόνια της.

Αφού ανακοίνωσε ότι κλείνει.

Ήταν παράλογο η κοινοποίηση.

Ήδη είχε στείλει δύο στην αρχή.  Ακούμπησε κάτω το κινητό. Σηκώθηκε με δυσκολία στηριζόμενη στο μπράτσο του καναπέ.

Σκέφτηκε. Θα μπω κουρτίνα. Μα γιατί δεν έρχεται αφού σχόλασε;

Ο ήχος από το τρεχούμενο νερό έσπασε την ησυχία.

Γέμισε το ποτήρι, χύθηκε λίγο από τα πλάγια . Καιγόταν το μέσα της.

Ήθελε και δεύτερο ποτήρι.

Μια αντρική φωνή την ξύπνησε. Άφησε το ποτήρι στον πάγκο . Η μέση πονούσε. Σιγά σιγά έπιασε το κινητό.

Το πρόσωπο της φωτίστηκε.

Ήρθε τελικά.

Είχε διάλειμμα. Δούλευε πολύ. Γνώριζε καλά τη φωνή του .

Όμως τώρα πού αναβόσβηνε μπλε το παράθυρο του. Τώρα ήταν σίγουρη. Ήρθε ο φίλος της.

Εντάξει σιγά μην την έβλεπε σαν γυναίκα. Έτσι όπως ήταν.

Παράτησε τον εαυτό της.

Είχαν μια εκτίμηση και έναν σεβασμό αμοιβαίο.

Αυτό αρκούσε.

Δεν μπορούσε να ονειρευτεί παραπάνω.

Δεν είχε πια το δικαίωμα.

Κράτησε περισσότερο τη ζωντανή μετάδοση.

Η εφαρμογή την πέταξε.

Μα παιδευόταν.

Θα ξανά έμπαινε.

Να μην έφευγε εκείνος έτσι.

Το κινητό δεν συνεργαζόταν. Άλλωστε πόσο θα καθόταν.

Το διάλειμμα τελείωνε σε λίγο.

Ένα ακόμα λεπτό μαζί του είχε τόσο ανάγκη.

Και ναι τα κατάφερε ! Κράτησε το λάιβ. Χαμογέλασε. Είχε ανοίξει κάμερα . Την κοίταζε με συμπάθεια. Μέσα της πλημμύρισε με λίγο έρωτα ακόμη. Που να ήξερε τι σήμαινε η παρέα του για αυτήν. Δεν θα του το έλεγε ποτέ. Χαιρέτησε τα δύο παράθυρα και ανταπέδωσαν. Πάτησε το χι.

Πώς θα ήταν η ζωή , αν είχαμε γνωριστεί νέοι . Απορούσε. Πότε δεν θα μάθαινε. Στην αρχή δεν ένιωθε. Μετά από μήνες έγινε ένα κλικ. Με την ευγένεια του , το χαμόγελο και τον τρόπο του άρχισε να φωλιάζει μια αγάπη που ντρεπόταν να παραδεχτεί.

Μαρίνα Παπαδοπούλου 🌹