Θα φυλακίσω τις ρυτίδες...

Μην ανησυχείς για την αγάπη που σου έχω.

Είναι ταλέντο η πίστη κι η αφοσίωση μου για σένα..

Τα χρόνια μαρτυρούν την ύπαρξη των συναισθημάτων μου.

Οι λέξεις γίνονται παγίδες και οι στιγμές μας υπηρετούν τα αισθήματα μου.

Μην φοβάσαι μήπως χάσω τη μνήμη μου.

Γράφω κάθε μέρα,τόσο που το μυαλό μου δεν θα με προδώσει.

Σε περιγράφω σε όλα μου τα ποιήματα...

Περπατώ τον χρόνο,απαλά στους κροτάφους σου,με τα νύχια μου να αγγίζουν το μέλλον μας.

Το έχω φυλακίσει, ποτέ να μην βαδίσει στις ρυτίδες μας...

Είμαστε δύο σώματα που γράφουν την δική τους ευτυχία,

γραμμένη με το χέρι μου,που δεν ξεθωριάζει...

Και σαν φτάσει η ώρα να αγγίξει ο χρόνος τις σκέψεις μου,

εγώ θα δώσω έμφαση στο ποίημα μου, γράφοντας ότι η αγάπη μου,

δεν αλλάζει,αλλά βαθαίνει,σαν το θαλασσινό νερό...

Εύα Αλιβιζάτου 🌹