"Λόγια στο ημίφως"Κριτική παρουσίαση του Γιώργου Τσιβελέκου/Χρήστος Παπαχρυσάφης 🌹

Λόγια στο ημίφως από τον Χρήστο Παπαχρυσάφη.

36 θεατρικοί μονόλογοι.

Ιστορίες βγαλμένες από την αληθινή ζωή απλών, καθημερινών, συνηθισμένων, διπλανών ανθρώπων. 

Ο τίτλος του έργου και το εξώφυλλο απεικονίζουν επακριβώς το περιέχομενο τόσο νοηματικά όσο και σκηνοθετικά.

Όλες οι ιστορίες φέρουν ένα βάρος, ένα σκοτάδι, αλλά την ίδια στιγμή έχουν στραμμένο το βλέμμα προς το φως, προς την ελπίδα, χάρη στον χαρακτήρα των πρωταγωνιστών ή το φινάλε που δίνει ο συγγραφέας. Λόγια που ειπώνονται, λοιπόν, στη μέση του τούνελ τούς ταιριάζει να ονομαστούν λόγια στο ημίφως.

Όσον αφορά τη σκηνοθεσία, όλες οι προσωπικές εξομολογήσεις κατατίθενται σε απλά σκηνικά. Σημαντικό ρόλο διαδραματίζει το αντικείμενο που φέρει ο πρωταγωνιστής ή η πρωταγωνίστρια κάθε φορά και τα ρούχα που φοράει. Μια καρέκλα, ένας φάκελος, ένα γράμμα, μια φωτογραφία, ένα παλιό παιχνίδι, μια παλιά τηλεφωνική συσκευή, ένα άδειο ποτήρι κρασί, μια κούπα καφές, ένα αναμμένο κερί, μια βαλίτσα, ένα πορτοφόλι, ένα καπέλο, ένα λουλούδι πάνω σε ένα τραπέζι, ένα κασκόλ...

Ένα συμβολικό -και χρήσιμο για την εισαγωγή και πλαισίωση της εκάστοτε ιστορίας- αντικείμενο αρκεί. Κάποιες φορές το σκηνικό γίνεται λίγο πιο απαταιτητικό, αλλά με μια εικόνα π.χ. που μπορεί να προβάλλεται από προτζέκτορα στο πίσω μέρος της σκηνής οι μονόλογοι αυτοί μπορούν να παιχτούν πολύ εύκολα ακόμα και από μια ερασιτεχνική θεατρική ομάδα που μπορεί να μην έχει ούτε την ιδανικότερη σκηνή ούτε τον καλύτερο εξοπλισμό.

Η ουσία των μονολόγων έγκειται στην αλήθεια τους, στο μέτρο, στην αμεσότητα με το κοινό και στα σημαντικά τους μηνύματα.

Γι' αυτό και οι σκηνοθετικές οδηγίες που δίνει ο συγγραφέας δεν έχουν καμία υπερβολή και κανέναν μελοδραματισμό, ενώ σε σημεία θα μπορούσαν να υπάρχουν.

Σκοπός του είναι να αγγίξει αβίαστα, όπως και πετυχαίνει. Μάλιστα, καταφέρνει να αγγίξει πολύπλευρα, αφού κάθε μονόλογος θίγει και ένα διαφορετικό ανθρωποκεντρικό και κοινωνικό ζήτημα.

Η θεματολογία κυμαίνεται από τον ρατσισμό, τη φυλετική και ηλικιακή διάκριση, τον κοινωνικό σχολιασμό, την ομοφοβία, την ψυχοσύνθεση ενός υιοθετημένου παιδιού και κάποιων γονέων, την άνοια και την εγκατάλειψη ηλικιωμένων ανθρώπων, την ανεργία, την ηθική, την κακοποίηση των γυναικών, την ειρήνη και τον πόλεμο, τη φιλία κ.ά. Θέματα επίκαιρα και μάλλον διαχρονικά, μείζονα, φλέγοντα.

Ο Χρήστος Παπαχρυσάφης καταθέτει ήσυχους μονολόγους, οι οποίοι ωστόσο φωνάζουν από μόνοι τους.

Και δε φωνάζουν για τίποτα άλλο παρά για ανθρωπιά, σεβασμό, αποδοχή, κατανόηση, συμφιλίωση και αγάπη, κάτι που καθιστά το εν λόγω έργο απόλυτα ανθρώπινο και αξιόλογο.

Εύχομαι από καρδιάς τα λόγια στο ημίφως να γίνουν λόγια στο φως, έχοντας αγγίξει πολλούς αναγνώστες αλλά και κοινό σε παραστάσεις και έτσι έχοντας επιφέρει την πολυπόθητη απομάκρυνση της κοινωνίας από τις τοξικές, σκοτεινές και καταστροφικές νοοτροπίες, συνήθειες και πράξεις.

Αποσπάσματα:

Το κρίμα δεν είναι που έμεινα μόνη. Το κρίμα είναι ότι εσείς δεν ήσασταν ποτέ μαζί μου.

Πάντα είχα μέσα μου ένα κενό χωρίς σχήμα. Όχι γιατί μου έλειπε κάτι, αλλά γιατί δεν ήξερα τι μου έλειψε. Κι αυτό δεν το γεμίζει ούτε η αγάπη. [...] Δε σε γνώρισα ποτέ. Μα ξέρεις κάτι; Όλα αυτά τα χρόνια σε κουβαλούσα.

Μη μας μετράτε με σημαίες.

Εμείς γεννηθήκαμε με φιλιά.

Εκεί που ο κόσμος βλέπει σύνορα, εμείς είδαμε ο ένας το σώμα του άλλου.

Ήρθαν με κραυγές που δεν καταλάβαινα. Φώναξαν "παραβίαση".

Τι να παραβιάσεις σε μια θάλασσα που δεν έχει τοίχους;

Στον κόσμο που τον αφήνω η ειρήνη δεν είναι δικαίωμα. Είναι ψευδαίσθηση που αγοράζεται ακριβά και επιστρέφεται σπασμένη.

Γιατί περπατήσαμε πάνω από πληγές και δε γίναμε τέρατα.

Γιατί αντέξαμε να αγαπάμε χωρίς να μας αγαπούν.

Παρουσίαση από το οπισθόφυλλο:

Σε αυτές τις σελίδες δεν υπάρχουν ήρωες.

Υπάρχουν άνθρωποι.

Άνθρωποι που μιλούν όταν όλοι γύρω τους σωπαίνουν.

Άνθρωποι που κουβαλούν μυστικά, απώλειες, φόβους, έρωτες, ενοχές.

Άλλοι γονατίζουν, άλλοι θυμώνουν, άλλοι διεκδικούν.

Όλοι, όμως, ζητούν κάτι απλό: να ακουστούν.

Οι μονόλογοι αυτοί γεννήθηκαν από πραγματικές στιγμές, από βλέμματα στον δρόμο και σιωπές που έμειναν μετέωρες.

Κι αν κάποιος θελήσει να τους δει στη σκηνή, θα είναι επειδή μέσα τους αναγνώρισε κάτι ανθρώπινο.

Γιατί κάθε ιστορία εδώ μέσα είναι μια μικρή υπενθύμιση πως η ζωή δεν παίζεται, εκτίθεται.

Βιογραφικό συγγραφέα:

Ο Χρήστος Παπαχρυσάφης από νεαρή ηλικία γράφει στίχους για μελοποίηση και τα τελευταία οκτώ χρόνια ασχολείται και με την ποίηση.

Με τη νεανική του φίλη Σοφία Τανακίδου διατηρούνε το blog poetry-road-dream.blogspot.com.

Έχει συμμετάσχει στη συλλογή ποιημάτων «Τριλογία ψυχής» με δύο ακόμα ποιήτριες, όπου είχε την επιμέλεια των κειμένων, καθώς και την έκδοσή του.

Έχει επιμεληθεί τα κείμενα, καθώς και την έκδοση τριών βιβλίων του blog που διατηρεί «Ποίηση. Ένας δρόμος προς το όνειρο» με τίτλους «Θεσσαλο-νίκη – Αθήνα», «Σεργιάνι στην Ελλάδα» και «Ελλάδα - Κύπρος».

Έχει συμμετάσχει σε διάφορα ποιητικά ανθολόγια μαζί με πολλούς αξιόλογους ποιητές.

Αυτή είναι η πρώτη προσπάθεια με θεατρικά κείμενα και ευελπιστεί να υπάρξει και συνέχεια.

Γιώργος Τσιβελέκος 🌹