Μια πεταλούδα στις βλεφαρίδες σου

Μια πεταλούδα ακουμπά απαλά,

στις βλεφαρίδες της σιωπής σου,

με φτερούγες από λεπτεπίλεπτα όνειρα,

που ψιθυρίζουν τις σκέψεις σου στον άνεμο

Άγγιγμα εύθραυστο και βαθύ, το νιώθεις

Σαν μια ζωή που φτερουγίζει στο κενό

αναζητώντας νόημα στη φθορά

και διάρκεια στη στιγμή

Και εσύ ακινητείς

Φοβάσαι να αναπνεύσεις,

μήπως και τρομάξει το όνειρο και χαθεί

Μη σβήσεις τον ψίθυρο,

που γλιστρά στη σιωπή σου

Μη μείνεις γυμνός μπροστά στη μνήμη

Μα η πεταλούδα φεύγει,

γιατί αυτή δεν αιχμαλωτίζεται

Ζει ελεύθερη στη άγρια ομορφιά,

όπως οι αλήθειες, που δε κρύβονται,

όπως οι φτερούγες, που δε δένονται

Ένα χρώμα γίνεται, που λιώνει

κάθε ηλιοβασίλεμα στον ορίζοντα

ένα όνειρο που πάντα γυρίζει σε σένα

και γίνεται καταφύγιο,

γίνεται καρδιοχτύπι,

γίνεται φως

Μια πεταλούδα ακουμπά απαλά

στις βλεφαρίδες σου,

και κατεβαίνει ελαφρά προς τα χείλη

και τα γιομίζει χυμούς, που ρούφηξε,

από όμορφα λουλούδια

Και γίνεται ψίθυρος γλυκός,

γίνεται η γύρη

και τα φτερά σου!

Άννα Κλαρίτη 🌹