"Το αναπόφευκτο"

Κόκκινο δώμα, η ζωή μου•

με λύχνους που σπαράζουν τις ακτίνες,

με κουμπιά ραγισμένα απ’ τις κλωστές που ξέμειναν,

με κουρτίνες πετρωμένες σαν το πεπρωμένο,

με έναν ξεχασμένο σμπάρο

και δυο βελούδινα τρυγόνια.

Βουτηγμένος ως το μεδούλι της ανυπαρξίας,

πούπουλο που αυτομόλησε απ’ τα φτερά

κι έγινε πουλί.

Σάρκα σε σάρκα μία, σε έρωτα παρένθετο.

Ο έρωτας έκλεψε της δικαιοσύνης το μαντήλι - παρέμενε τυφλή.

Έλα ένα βράδυ στο κόκκινο δώμα μου.

Να πιεις απ’ το ποτήρι μου.

Τα μυστικά της θλίψης μου να μάθεις.

Να σε κοινωνήσω σώμα και αίμα.

Κι αν στέκεις

στην κοφτερή άκρη της άρνησης,

οι λέξεις μου θα τρέξουν

σαν μανιασμένες πόρνες να σε βρουν,

να σε βιάσουν άγρια.

Θα μείνει το κοκκινάδι

απ’ τα σκισμένα χείλη τους.

Πόρνες μου, πόρνες αθρόες,

γεννήσατε τον κόσμο

που βογγά στο χάσμα των ηδονών,

σαν ποίημα στο χείλος της σελίδας,

έτοιμο να μη γραφεί.

Κι έτσι,

σαν μικρόκοσμος του τέλους, γράφεται.

Στα πορνεία της αγάπης

βόσκουν πια τα περασμένα.

Γι’ αυτό τολμώ να σε αγαπώ βίαια.

Σε αφήνω να ρέεις σαν κατάρα,

για να ’ρθει μια βραδιά

που θα με βρεις τυχαία

κρεμασμένο στο σεντόνι σου σαν χνούδι,

να περιμένω

τον επόμενο εραστή σου.

Μες στη χλωμάδα μου,

στο κόκκινο δώμα,

θα βρουν το γράμμα της σκιάς μου:

«Αντίο, φθορά».

Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🌹