Η δική μας κατοικία...

Ψάχνω να βρω το βλέμμα σου...

Μα τυρανιέμαι άδικα.

Αρνείται το σύμπαν να σταθεί πλάι μου.

Εντάσσονται τα συναισθήματα μου στα απολεσθέντα...

Ανίκανα να νιώσουν.

Ανόητα δρουν ενάντια στην ψυχή μου.

Και εσύ;

Ακόμη κοιτώ με απόγνωση σε κάθε γωνιά της γης.

Απλώνω τα χέρια μου γυμνά στον αέρα,δεν μπορεί,ίσως σε αγγίξω.

Νιώθω πως ακούω την ανάσα σου.

Προσπαθώ να χτίσω αναμνήσεις...

Μα η μνήμη μου ασθενεί.

Η αναζήτηση μου παίρνει θλιβερό τέλος.

Μα δεν παύεις να κατοικείς μέσα μου.

Εύα Αλιβιζάτου 🌹