Σταλακτίτες

Διάφανο δάκρυ σαν κύλησε από την ίριδα ψυχής,

στις βαθιές χαράδρες του προσώπου μου ,

απήγγειλε "το διάφανο χαμόγελο".

Δάκρυ πού θύμιζε περίπατο ζωής,

δάκρυ και χαμόγελο μαζί σε συνουσία,

οξύμωρο σχήμα σε άτακτη φαινομενική ανακολουθία.

Γυάλινη η πολιτεία, που διέσχισε.

Άνθρωποι σκυθρωποί,

φορούσαν κόκκινο - βυσσινί της κερασιάς

να ντύσουν πάθη, φόβους, ανασφάλειες ...

Φαντασμαγορική ενδυμασία από ευτελές ακατέργαστο υλικό, με εκπτώσεις στην ουσία της ανθρώπινης υπόστασης!

Καρδιά με εύθραυστα τοιχώματα που θύμιζαν τείχη τής γυάλινης πολιτείας που ζούμε ...

Ανάμεσα τους και εγώ λιγόψυχη,

σκιαζόμουν μη λυγίζω, μήπως σπάσω.

Τα θρύψαλα τα εύθραυστα, σπασμένα τζάμια γύρω,

με εκλιπαρούσαν να τα επεξεργαστώ,

με μόνη δεξιοτεχνία την ηχώ ενός μεγάλου ποιητή,

ενός φιλοσόφου.

Ενός Αριστοτέλη στην Σύγχρονη εποχή.

Χέρια χλωμά που καθοδήγησαν ,

έδωσαν θέρμη οι νότες του ήλιου,

του φωτός που είναι ο άλλος μου εαυτός!

-Περίφημοι οι σταλακτίτες με διάφανο εν συναίσθησης και αισιοδοξίας, εμπνευσμένοι από σεβασμό

και ευγένεια για κάθε εύθραυστη ψυχή της γυάλινης πολιτείας.

-Σταλακτίτες διαχρονικοί

που επιβιώνουν με έμβλημα το διάφανο, το ακέραιο,

την ταπεινότητα στον γυάλινο κόσμο όπου ζεις και ζω!

Παπαδοπούλου.Φ