Εκεί που η νύχτα γίνεται σιωπή. Εκεί θα τρέξω κρυφά πριν την αυγή. Στις αγορές στα άδεια καφενεία. Στα κατακόκκινα του δρόμου τα θηρία. Εκεί που πίνουνε γελώντας μεθυσμένοι όλοι οι άγγελοι του κόσμου οι προδομένοι. Αυτοί που κρύβουν στις τσέπες τους φτερά. Και με ρωτάνε αν έχω μια φωτιά. Μα φυσικά και έχω μια φωτιά. Και ένα κλουβί τις νύχτες να κοιμάμαι... Αν σε θυμάμαι; Κάποτε ήσουν φως. Τώρα κερί που λιώνει και λυπάμαι... Κώστας Κούκας 🌹

Ανάμεσα στα λαμπερά χρώματα: Το μαύρο. Χρώμα; Απουσία φωτός; Απορρόφηση όλων των χρωμάτων; Η πιο διχασμένη μορφή. Ακροβατεί ανάμεσα σε κομψότητα και πένθος, σκοτεινό και αριστοκρατικό. Παρευρέθηκε σε επίσημες, λαμπερές εκδηλώσεις. Μα και σε θλιβερές τελετές. Βράχηκε με πικρά δάκρυα. Ζημώθηκε με καημούς και θλίψεις δίπλα σε σιωπηλά μνήματα. Τιμήθηκε από ανθρώπους των προσευχών, μέσα σε εκκλησιές και μοναστήρια με το θαμπό φως των κεριών. Και όμως παρά τις αμφισβητήσεις, παραμέ

Απέραντη η θάλασσα ατελείωτα βουνά Μα τωρα όλα χάνονται μες στην ομίχλη τη βαριά. Πολλές,Πολλές φορές θαρρείς Ότι την καταπίνει κάπου κάπου ο χιονιάς Σαν νύφη τη ναι ντύνει. Μα σαν φυσήξει ο βοριάς Έρθει Ανεμοχορεύτρα Τρέχει φεύγει γρήγορα Χάνεται η πλανεύτρα. Και τότε βγαίνει καθαρή Άρωμα να σκορπίσει Με τον αερά δροσερό Πάλι να σε μεθύσει. Ήλιος την μέρα ζωγραφιά Τη νύχτα το φεγγάρι Κάθε στιγμή μια ομορφιά Απ' τη καρδιά,κανείς δεν θα σε πάρει. Νίκη Σιγάλα 🌺

Κλαδιά φυτρωμένα παντού Βαθιά, περίπλοκα, παντοδύναμα εισβάλλουν στις ρωγμές των τοίχων σου Καθισμένη στις ρίζες περιμένεις την τελετουργία αφής Τρεις μέρες είσαι εκεί, ακινητείς Θυμίζεις τους πρωτόπλαστους που έκρυψαν τη γύμνια τους Την τέταρτη ο καρπός ακουμπά τα χείλη σου Κατεβαίνει νωχελικά τον λαιμό σου Μετά αρχίζεις να γελάς Το γέλιο έγινε βήχας Και ο βήχας αίμα, που κατέληξε σε σιωπή Μετά η λήθη ή η κάθαρση; Η ψυχή άνευ μαρτύρων Ψευδαίσθηση η αβαρής ζωή και η επιθυμία

Αφιερωμένο Στην “μητέρα” μου….εκεί ψηλά, στον κόσμο των αγγέλων “Aχ μάνα μου, πως να κουβαλήσω ολόκληρο ουρανό, μέσα σε μια αγκαλιά;…” ΜΑΝΑ ΜΟΥ.... Μάνα μου Γυναίκα εσύ, με όλες τις εποχές ραμμένες στα μαλλιά σου θροΐζεις Μάνα γλυκιά, που στις καταιγίδες ανθίζεις Οι ρίζες σου ελπίδες γεννούν Και ανθιά χρυσά σιωπές βλογούν Αντέχεις τους ουρανούς, νανουρίζοντας τους κεραυνούς Και το παιδί σου μάνα, κοιμάται Και το παιδί ακουμπά στην καρδιά που χτυπά Ω! μάνα γλυκιά, μέχρις να μ

«Το κακό που κάνεις μένει σ’ εσένα. Το καλό που κάνεις επιστρέφει σ’ εσένα.» Βούδας, (563-483 π.Χ.) Καστοριά, Κάτω Νεστόριο 21 Δεκεμβρίου 2026, 07:10 Το χιόνι είχε σκεπάσει όλη την περιοχή τριγύρω από το χωριό Κάτω Νεστόριο, σε υψόμετρο οκτακοσίων ενενήντα μέτρων, στην πλαγιά του όρους Γράμμου, της ορεινής Καστοριάς. Το νεαρό δεκατριάχρονο αγόρι περπατούσε κάτω από τις αιωνόβιες οξιές, που τα πυκνά κλαδιά τους, ήταν ολότελα καλυμμένα με ολόλευκο χιόνι. Τα βήματα του βυθίζοντ

Σε αναζητώ στου ονείρου μου τα υγρά μονοπάτια μες απ’ τα αγριολούλουδα μοσχοβολιά τα βήματά σου, έρωτά μου για να σε βρω για να σε φτάσω να σ’ ανταμώσω στις ίριδες των ματιών σου αστέρια καθρεφτίζουν υποσχέσεις φεγγαρόφωτο στέμμα υφαίνει τα μαλλιά σου ευωδιαστές ανάσες τα καυτά φιλιά σου μέσα απ’ τα μάτια σου ο χορός των αστεριών μια ανάσα φως φύσηξες μέσα μου γάργαρο γέλιο της ψυχής τραγούδι στο άγγιγμά σου ψήλωσε η καρδιά Μαρία Δασκαλάκη 🌹

Χρόνια πολλά κι ευλογημένα στη Ζωή και στην Πηγή... Και πόσο ξεθωριάζει η παιδική μνήμη στο Πανηγύρι της Ελεστρίας της Κορώνης σαν σήμερα το 1964 εννέα ετών! Τότε που πήρα ευλογία από τον Ασκητή μιας κοίτης σαν κουτί... Φώτισε τα μάτια μου θώπευσε τη ψυχή μου ...να σαν να ήταν χθές... Και αναφέρομαι στο σήμερα με μια παροιμία: Μάης είναι νάζια κάνει, πότε κλαίει πότε γελάει... Ανοιξιάτικη Τερτίπη Πόσο αγαπώ την ηλιαχτίδα της Αυγής Την Απρίλιο- Μαγιάτικη! Και π

Στη μάνα που αγαπά μες απ’ τα σωθικά της στη μάνα που αγαπά βαθιά τα παιδιά της Με μια αγάπη αλλιώτικη άφθαρτη και καθαρή με μια αγάπη ολοφώτεινη γλυκιά κι αληθινή Υπερβαίνοντας κάθε νόμο φυσικό με τη αστείρευτη δύναμή της και κάνοντας κάθε αδύνατο εφικτό με την πληθωρική έκφρασή της Στη μάνα που αγκαλιάζει τρυφερά τα παιδιά της με την καρδιά της και τα γεμίζει με ομορφιά απ’ τα υπέροχα συναισθήματά της Που σαν μια αστείρευτη πηγή από τα βάθη της αναβλύζουν η οποία μετατρέπετ

Στρόβιλος έγινα στα χέρια σου, μέσα από τα μάτια σου άρχισα ν’ αγναντεύω αλλιώτικα τον κόσμο. Μου μίλησαν της απαλής παλάμης σου τ’ αγγίγματα. Με κοίμισες στα μπράτσα σου και με σεργιάνισες στου νου σου τα ταξίδια. Χαμογέλασα κοιτάζοντας το βλέμμα σου που ‘χε κρυμμένα μυστικά, πολλά νοιαξίματα και σκέψεις Άκουγα τα λόγια σου κι αναπνέοντας τ’ άρωμά σου σ’ αποζητούσα πιότερο μα δεν το ένιωσες. Κι ο άνεμος ήρθε και φύσηξε από τη λίμνη εκείνο το σαββατόβραδο. Η έγνοια με κατ

Δικαιολογίες μάζευες προτού με εγκαταλείψεις. Δριμύ "κατηγορώ" για όσα έδωσα... και όσα δεν έδωσα καταλογίζεις. Το βλέμμα σου φιλόδοξο, ακροβατεί στο μέλλον. Κύμα που βυθίζεται σε ξένες προσδοκίες. Τους χάρτες της φυγής σου να προσέχεις, χρυσάφι οι διαδρομές σε άδεια σώματα. Τους τόπους βλέπεις δεν τους κάνουν τα λιμάνια, μα οι ανθρώποι που για την αγάπη τους έκαψαν τα καράβια και συνεχίζουν μέσα στις στάχτες να ταξιδεύουν. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Σκέψεις... εικόνες, εικόνες χωρίς να περπατούν, δρόμοι που δεν τους προσπέρασα, φωτογραφίες παντού, θάλασσες παράλυτες, βουνά και δένδρα με άπνοια, ρυάκια , ποτάμια με νερό θολό, εικόνες που κρατάμε φυλακτό εκεί σπείραμε και θερίσαμε, εκεί αγκαλιάσαμε τις λέξεις, όμορφα , όμορφες περιηγήσεις στιγμές που δεν θα ξανά φορεθούν, είδαμε, ζήσαμε, ίσως να αισθάνονται κι άλλοι άνθρωποι έτσι, ίσως πάλι εγώ να σκέφτομαι με αυτό τον τρόπο, απλά τις ανάπνευσα, τις αγκάλιασα, με έζησαν,

Ο ήλιος έχει κατεβεί απ' τον ουρανό χαμηλά και χρυσώνει τα ήρεμα νερά της θάλασσας. Ο Ντάφυ τ' όμορφο σκυλάκι κάθεται στο τελευταίο σκαλί της σκάλας με το βλέμμα του καρφωμένο στις ανταύγειες που σχηματίζει το απαλό αεράκι πάνω στην επιφάνεια του νερού Το πρόσωπο του χαρούμενο, με τ' αυτιά του τεντωμένα χαίρεται ν ' ακούει το μελωδικό κύμα που σχηματίζει χρυσές ραβδώσεις μια θεσπέσια μοναδική εικόνα. Εδώ βρίσκει την γαλήνη, την ηρεμία, στην απαράμιλλη ομορφιά η ψυχή του στο

ΨΕΥΤΙΚΕΣ Πλέκει χιλιάδες υποσχέσεις στα μάτια της… Ευτυχώς που οι βελόνες είναι ψεύτικες. ΑΣΤΟ ΝΑ ΠΕΣΕΙ Μη βαστάς στο χέρι σου ένα λάθος μου… Άστο να πέσει, να σπάσει, να σκορπιστεί για να ’ναι ελεύθερο το χέρι σου να το πιάσω… ΠΑΡΑΤΗΡΕΙ Την παρατηρεί που καπνίζει, που πίνει τον καφέ της, που διαβάζει το βιβλίο της, που σκέφτεται. Αυτό που δεν παρατηρεί είναι πως κι αυτή τον παρατηρεί. George Kastrounis 🌹 Εκδόσεις/24Γραμματα

Όλγα Τρυφωνίδου Ζώγλη Ζωγραφίζεις με το αίμα του δειλινού πάνω μου την αγάπη. Ο ήλιος έχει βουτήξει στην ερωμένη θάλασσα που έγινε βυσσινιά τριανταφυλλιά. Νοτίστηκε ο έρωτας αρμύρα στα χείλη μου. Νυκτοπορεί ο καημός στον ωκεανό των αστεριών κι η ψυχή πλανητεύει στο φεγγαριού την ψύχα. Ο έρωτας… Σαν τσιγγάνα παπαρούνα φλογίζει μαγιάτικα να σπάσει τα φρένα της καρδιάς! Μαργαριτάρι το δάκρυ στο μωσαϊκό του πόνου που το στράγγιξε η νύχτα στης αγάπης τον σταλαγμό κι ο μαριόλης έρω

Σε είδαν στην Ιωνία, στα Δίδυμα, τον Απόλλωνα σαν Χριστό να κρατείς. Όχι νέα. Όχι παλαιά. Μονάχα κουρασμένη σαν βλέφαρο που του αναλογεί η ανάγκη των δακρύων. Κι όσοι σε άγγιζαν έμεναν με τη θλίψη εκείνου του θεού που δεν αξιώθηκε ακόμη ένα πλευρό παραπάνω, να ξαναρχίσει την πλάση. Πέρασες σαν γλύπτης τον κόσμο τούτο. Ποθητή. Οχι για εκείνο το σώμα• Για την στίλβη... Γέννησες κενταύρους να ’χει ο ουρανός κάτι να τρέχει ως τα πέρατα. Κι ύστερα φορέθηκες χιλιάδες φορές σ’ εκείν

Καθισμένοι στο πέτρινο τοίχωμα με την πλάτη στον τοίχο νιώθαμε την νεκρή ανάσα του Το κέντρο της προσοχής η σκηνή Οι νότες ζεστά αγκάλιαζαν τον χώρο Ο πιανίστας με την πλάτη γυρισμένη στους θεατές χάιδευε τις νότες και άλλοτε τις επέπληττε Μια κιθάρα παραμιλούσε πιο πίσω Καθώς η μουσική με είχε απορροφήσει στράφηκε η προσοχή μου στους στίχους του τραγουδιού. Μια παραπονιάρικη φωνή από το μικρόφωνο μου φάνηκε ότι έπαιζε μόνο για μένα και άρχισα να ζω μέσα σ αυτό . Η φωνή

Την κοιτούσα για ώρα εχθές. Έβγαζε τα λαίμαργα, κύματα της έξω, να τον κατασπαράξει. Ποιον; Τον γιαλό που είναι λιμάνι της. Έγλυφαν με μανία οι γλώσσες της το ακρογιάλι. Νομοτελειακά αδύνατον, να αντιδράσει. Εκείνη, σώμα αφρισμένο, αποφασισμένη τον χτύπαγε. Δεν ήξερες αν ήταν η επιβολή μιας εκδίκησης απειλητικός αισθησιασμός ή αν τελικά ο γιαλός σε μια υποχώρηση υγρή. άφησε το ανήμερο, να χωρέσει. Κατερίνα Κυπραίου 🪽 Θα σε τρελάνω, του είπε. Δεν θα σ' αφήσω να με κάψεις θα π

Όνειρα που ξεμείνατε, στις κρύπτες της ψυχής, με πόνο στερηθήκατε, την γλύκα της ζωής. Όνειρα που στο πέταγμα, σας κόψαν τα φτερά, σαν τα πουλιά χωρίς φωλιά, σε θολερά νερά. Τα όνειρα ορέγονται, ψωμί για να χορτάσουν, μα μόνο λίγα ψίχουλα, έμελλε ν’ απολαύσουν. Λιγοστό ήταν το ψωμί, γλυκό σαν πετιμέζι, λιγοστά ήταν και τα ψίχουλα, κάτω απ’ το τραπέζι. Τα μάζεψαν δειλά δειλά, σε μιά γωνιά κουρνιάσαν, όνειρα που δεν έζησαν, σ’ άλλη φωλιά φωλιάσαν. Όνειρα τα παγίδεψαν, το ψέμα κ

Κλείσε τα μάτια σου σφιχτά το Φως το αθέατο να δεις που κάθε σου κύτταρο θερμαίνει... Άνοιξε χώρο στην καρδιά κι άκουσε της Σιωπής τα χρώματα... Άγγιξε στην πρώτη γέννα τους τα ανθισμένα αρώματα... Γέμισε το στέρνο σου με Φως ακτινοβόλο... ✨️Κι ύστερα... άνοιξε τα μάτια απαλά... ✨️Ώριμο Φ ω ς . . .✨️ Που χρόνων ρωγμές σφραγίζει... Και καθρεφτίζει της Ψυχής την ιερή γεωμετρία... ✨️Υπέρλαμπρο Φ ω ς . . .✨️ δόρυ χρυσό και πανοπλία... 🌹Ε σ ύ . .