Άψινθος 🪽

Σε είδαν στην Ιωνία,

στα Δίδυμα,

τον Απόλλωνα σαν

Χριστό να κρατείς.

Όχι νέα. Όχι παλαιά.

Μονάχα κουρασμένη

σαν βλέφαρο

που του αναλογεί η

ανάγκη των δακρύων.

Κι όσοι σε άγγιζαν

έμεναν με τη θλίψη

εκείνου του θεού

που δεν αξιώθηκε ακόμη

ένα πλευρό παραπάνω,

να ξαναρχίσει την πλάση.

Πέρασες σαν γλύπτης

τον κόσμο τούτο.

Ποθητή.

Οχι για εκείνο το σώμα•

Για την στίλβη...

Γέννησες κενταύρους

να ’χει ο ουρανός κάτι να

τρέχει

ως τα πέρατα.

Κι ύστερα φορέθηκες

χιλιάδες φορές

σ’ εκείνη τη μοναξιά

που δοξάζει τους

νεκρούς.

Ελεύθερη φθορά,

που τρώει τα παιδιά της.

Σε είδαν στην Ιωνία.

Και ποιος τάχα να

ξεχωρίζει πια

τη νέα από την παλαιά,

όταν ακόμη και η στάχτη

φορά το ίδιο όνομα;

Σήμερα

στέκεις σαν κούκλα σε

βιτρίνα

που λαχταρά να

δακρύσει.

Να νιώσει το μούδιασμα

των άκρων,

τη ζάλη της υγρής

ορθοστασίας,

το άξαφνο σκίρτημα...

Μα μένεις ακίνητη.

Περνάς απ’ τα μάτια των

περαστικών

σαν αγία ντυμένη με ξένα

τάματα.

Πάντα εκεί.

Και μπαινοβγαίνουν οι

πιστοί

κι εσύ αλλάζεις μοναχά

φορέματα.

Όχι μονάχη.

Μοναχή.

Κι αγοράζουν το

πανωφόρι σου,

το κατωφόρι σου,

τον ίδιο τον κατήφορό

σου.

Κι εσύ χαμογελάς

μ’ εκείνο το πλατύ

ζωγραφισμένο στόμα

που μυρίζει πρόσφορο και

πλαστικό.

Ακίνητη.

Στην Ιωνία.

Πέρασα κι εγώ.

Και δεν σε βρήκα.

Άκουσα μονάχα

πως ξέπεσες αργά

σε μια γαλήνη τόσο βαθιά

που άρχισε να φοβάται

τα ίδια της τα χνώτα.

Κι είπα:

Δεν γίνεται.

Τόσος ουρανός,

τόση λατρεία,

τέτοιες λέξεις.

Και πάλι να μην αρκεί.

Τίποτα δεν αρκεί.

Γιατί η Ιωνία δεν χάθηκε.

Ξεχάστηκε κρυφά.

Έμεινε μονάχα εκείνο το

τίποτα.

Εκείνο το καθόλου

που κάποτε υπήρξε

κόσμος,

και τώρα,

το ξέβρασε η Ιστορία.

Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🪽