Άρδην 🌹

Στρόβιλος έγινα

στα χέρια σου,

μέσα από τα μάτια σου

άρχισα ν’ αγναντεύω

αλλιώτικα τον κόσμο.

Μου μίλησαν

της απαλής

παλάμης σου τ’ αγγίγματα.

Με κοίμισες

στα μπράτσα σου

και με σεργιάνισες

στου νου σου τα ταξίδια.

Χαμογέλασα κοιτάζοντας

το βλέμμα σου

που ‘χε κρυμμένα μυστικά,

πολλά νοιαξίματα και σκέψεις

Άκουγα τα λόγια σου κι

αναπνέοντας τ’

άρωμά σου

σ’ αποζητούσα πιότερο

μα δεν το ένιωσες.

Κι ο άνεμος

ήρθε και φύσηξε

από τη λίμνη

εκείνο το σαββατόβραδο.

Η έγνοια

με κατέλαβε

πως θέατρο

έπαιξες με της

καθάριας μου

συνείδησης

τις άκρες.

Διάψευση

που βίωσα άπειρη

Και ήρθες εχθές στον ύπνο μου

Γιατί;

σε ρώτησα

Ευθυτενής και ερωτεύσιμος

απέναντί μου στάθηκες

και τότε είδα

ένα άλλο πρόσωπο,

στα μάτια σου είδα το χάος,

στα χέρια σου το τίποτα

και άρδην ντύθηκες τη σιωπή.

Μαρία Καραθανάση 🌹