Όνειρα ανεκπλήρωτα

Όνειρα που ξεμείνατε,

στις κρύπτες της ψυχής,

με πόνο στερηθήκατε,

την γλύκα της ζωής.

Όνειρα που στο πέταγμα,

σας κόψαν τα φτερά,

σαν τα πουλιά χωρίς φωλιά,

σε θολερά νερά.

Τα όνειρα ορέγονται,

ψωμί για να χορτάσουν,

μα μόνο λίγα ψίχουλα,

έμελλε ν’ απολαύσουν.

Λιγοστό ήταν το ψωμί,

γλυκό σαν πετιμέζι,

λιγοστά ήταν και τα ψίχουλα,

κάτω απ’ το τραπέζι.

Τα μάζεψαν δειλά δειλά,

σε μιά γωνιά κουρνιάσαν,

όνειρα που δεν έζησαν,

σ’ άλλη φωλιά φωλιάσαν.

Όνειρα τα παγίδεψαν,

το ψέμα κι η αλήθεια,

μέσα στο μακρινό παρελθόν,

μοιάζουν σαν παραμύθια.

Όνειρα ανεκπλήρωτα,

του φθινοπώρου φύλλα,

στη θύμηση τους πιά ριγώ,

με πιάνει ανατριχίλα.

Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου 🪽