Το τέλειο έγκλημα

Κλαδιά φυτρωμένα παντού

Βαθιά, περίπλοκα, παντοδύναμα

εισβάλλουν στις ρωγμές

των τοίχων σου

Καθισμένη στις ρίζες

περιμένεις την τελετουργία

αφής

Τρεις μέρες είσαι εκεί,

ακινητείς

Θυμίζεις τους πρωτόπλαστους

που έκρυψαν τη γύμνια τους

Την τέταρτη ο καρπός

ακουμπά τα χείλη σου

Κατεβαίνει νωχελικά

τον λαιμό σου

Μετά αρχίζεις να γελάς

Το γέλιο έγινε βήχας

Και ο βήχας αίμα, που

κατέληξε σε σιωπή

Μετά η λήθη ή η κάθαρση;

Η ψυχή άνευ μαρτύρων

Ψευδαίσθηση η αβαρής

ζωή

και η επιθυμία να υπάρξεις

αθώα

Η τραγωδία η μόνη

ειλικρίνεια,

που σου απέμεινε

Η αθωότητα το τέλειο

έγκλημα,

που δεν είχες το θάρρος

να διαπράξεις

Ο ουρανός νεκροταφείο

ψυχών

Κι εσύ μια, που δυστυχώς,

ακόμη αναπνέει

Άννα Κλαρίτη 🌹