Το ανήμερο

Την κοιτούσα για ώρα εχθές.

Έβγαζε τα λαίμαργα, κύματα της έξω,

να τον κατασπαράξει.

Ποιον;

Τον γιαλό που είναι λιμάνι της.

Έγλυφαν με μανία οι γλώσσες της

το ακρογιάλι.

Νομοτελειακά αδύνατον, να αντιδράσει.

Εκείνη, σώμα αφρισμένο,

αποφασισμένη τον χτύπαγε.

Δεν ήξερες

αν ήταν η επιβολή μιας εκδίκησης

απειλητικός αισθησιασμός

ή αν τελικά ο γιαλός

σε μια υποχώρηση υγρή.

άφησε το ανήμερο,

να χωρέσει.

Κατερίνα Κυπραίου 🪽

Θα σε τρελάνω, του είπε.

Δεν θα σ' αφήσω να με κάψεις

θα πετώ στο ημίφως

κι εσύ θα ζεις στη σκιά μου.

Τη φθόνησα, την ομορφιά της

μπορεί να σε πλανέψει.

Στο ελάχιστο ρίγος των φτερών της

κρύβεται, ολόκληρος γκρεμός.

Η αβάσταχτη ευθραυστότητά της.