Ανάφη μες την ομίχλη

Απέραντη η θάλασσα

ατελείωτα βουνά

Μα τωρα όλα χάνονται μες

στην ομίχλη τη βαριά.

Πολλές,Πολλές φορές

θαρρείς

Ότι την καταπίνει

κάπου κάπου ο χιονιάς

Σαν νύφη τη ναι ντύνει.

Μα σαν φυσήξει ο βοριάς

Έρθει Ανεμοχορεύτρα

Τρέχει φεύγει γρήγορα

Χάνεται η πλανεύτρα.

Και τότε βγαίνει καθαρή

Άρωμα να σκορπίσει

Με τον αερά δροσερό

Πάλι να σε μεθύσει.

Ήλιος την μέρα ζωγραφιά

Τη νύχτα το φεγγάρι

Κάθε στιγμή μια ομορφιά

Απ' τη καρδιά,κανείς

δεν θα σε πάρει.

Νίκη Σιγάλα 🌺