Ο καημός του Dafy

Ο ήλιος έχει κατεβεί

απ' τον ουρανό χαμηλά και

χρυσώνει τα ήρεμα νερά

της θάλασσας.

Ο Ντάφυ τ' όμορφο σκυλάκι

κάθεται στο τελευταίο σκαλί

της σκάλας με το βλέμμα του καρφωμένο στις ανταύγειες που σχηματίζει το απαλό αεράκι πάνω στην επιφάνεια του νερού

Το πρόσωπο του χαρούμενο,

με τ' αυτιά του τεντωμένα

χαίρεται ν ' ακούει

το μελωδικό κύμα που

σχηματίζει χρυσές ραβδώσεις

μια θεσπέσια μοναδική εικόνα.

Εδώ βρίσκει την γαλήνη,

την ηρεμία, στην απαράμιλλη

ομορφιά

η ψυχή του στο αγαπημένο του μέρος.

Εδώ στο ήσυχο καταφύγιό του

αναλογίζεται τα τόσα καλοκαίρια

και

τις εποχές που ο χρόνος έχει αλλάξει

στο διάβα του την άλλοτε

ξέγνοιαστη ζωή του.

Τις σκέψεις του διακόπτει

η φωνή της Χαρούλας,

μιας χαριτωμένης ολόλευκης

σκυλίτσας γειτόνισσας που

κρέμεται πάντα από το

φουστάνι

της κυρίας της.

Η ομορφιά της έκανε την καρδούλα του να χτυπάει δυνατά και

πολλές φορές να πηγαίνει κοντά

στο μπαλκόνι της

να τη φωνάζει, να βγεί έξω να τη δεί να της μιλήσει γι' αγάπη,

μα αυτή δεν βγαίνει,

κρύβεται από ντροπή.

Αυτός επιμένει ο καψερός

με παράπονο κι υπομονή να της μιλάει για του έρωτά του την πληγή.

Μένει εκεί ορθός και λυπημένος

να κοιτάζε τον ήλιο να βυθίζεται

πίσω από της Μακρονήσου το νησί.

Όσο κι αν περνάει ο καιρός,

η όμορφη Αγάπη του.

Aυτή η πλατωνική

είναι καημός, είναι πληγή που

απ ' την καρδούλα του ο χρόνος

δεν τη σβήνει.

Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹