Κάνω κόμπους με τα δάχτυλα. Στην προσπάθειά μου, σπάω κόκαλα, τσακίζω φλέβες, κόβω τένοντες, όμως καταφέρνω να κάνω αυτό που κανείς δεν μπορεί να κάνει δαχτυλόκομπους … George Kastrounis Εκδόσεις 24 Γράμματα 🌹

Σαν γυπαετός περιμένεις με νύχια γαμψά να κατασπαράξεις τη βορρά σου. Σαν άλλο είδος οντότητας εσύ ρημάζεις αμετανόητα τις κατακτήσεις σου. Σαν χάσεις το δίκιο σου θα ναι αργά οι αρρωστημένες εμμονές σου γελούν σαρδόνια. Πάνω σου ο ουρανός καραδοκεί τη νηνεμία και η καταιγίδα σε πλησιάζει, ενώ κινείσαι λάθρα στο μάτι του κυκλώνα. Η εκδίκηση είναι μεγάλο βάρος αλλά η αχαριστία πληρώνεται αργά και επώδυνα. Μαρία Καραθανάση 🌹

Κράτησες,κράτησα το κλειδί της καρδιάς, χωρίς ν’ αφήσεις περιθώρια ελπίδας, το φύλαξα στις κρύπτες της ψυχής, κανείς δεν ξέρει τα τερτίπια της μοίρας. Πέρασαν χρόνια,η μνήμη ανακαλεί, ξεφυλλίζοντας κιτρινισμένες σελίδες, το συρτάρι με τρεμάμενο φόβο ανοίγω, το κλειδί φορτωμένο ραγισμένες ελπίδες . Αραγμένο στης μνήμης την κρύπτη, το κλειδί τόχει αγγίξει ο χρόνος, πρόσβαλε η σκουριά την αντοχή του, τόχει πλήξει απέραντος πόνος. Εφτασφράγιστη η πόρτα λοιπόν, το κλειδί έχει παλι

Αχός πάθους, κύμα μακρύ, σταχτί, μικρός φάρος φέγγει αχνά κι απόμακρα, σκαρί μονάχο και ξένο, ας παίρνεις ελπίδα Στερνά πλοία φεύγουν, οι στρατολάτες στερνοί φωνή δεν ακούς στ’ ακρογιάλι, χτυπούν μονάχα των κυμάτων οι πνιχτές ανάσες, κι ελπίδες, στάλες βροχής, που σβήνει το πέλαγος, κύμα το κύμα, στην οργή του Μετρώ τώρα στιχάκια βρόχινων δακρύων, που άψυχα, σιγά σιγά, βυθίστηκαν στο μούχρωμα κι εσύ τώρα, χαμένη παλιά εικόνα, κι εγώ τώρα, μια κόκκινη σταγόνα Είπα ν’ αποφύγω τ

Kαι ο έρωτας κατάντησε μια σκόνη στα πλήκτρα του πιάνου Ένα ωχρό υγρό ανέκφραστο μέσα στο ποτήρι σου Δύο νεκρά περιστέρια μέσα στα δαντελένια γάντια σου Και το πάθος, άρωμα είχε Σαν το βερνίκι του ξύλου που έψαχνε το δέντρο του Το σίδερο του μεταλλικού πόμολου της πόρτας, που έκλεισες πίσω σου Τα δολοφονημένα γράμματα στο σφραγισμένο συρτάρι σου Την τρεμάμενη προσευχή που μίσησες Τα κρεμάμενα φιλιά σε απόντα χείλη Το μετέωρο ράπισμα σε αθέατο μάγουλο Το μύρο από το καμένο για

Τα χρώματα της αυγής, χαϊδεύουν νοερά την πηγή σου η σάρκα ξύπνησε διψασμένη, το χάδι του ήλιου, αστραφτερό, γυαλίζει τον ιδρώτα το βλέμμα λαμπυρίζει, ηδονικά χείλη γυρεύουν πόσιμο φιλί έκρηξη πάθους η πηγή σου, υγρή απόλαυση οι χυμοί σου, μυρίζω τις αισθήσεις σου γονατίζω στης σάρκας την ικεσία, η ανάσα, καυτή, πλημμύρα ηδονής στην καμπύλη του κορμιού σου κρυστάλλινο γέλιο μου, δώσ’ μου τη λύτρωση άσβεστη φλόγα που καίει αιώνια, έρωτας, πανάρχαιος θεός, ναός θυσίας το κορμί

Μακρινές και δύσβατες διαδρομές ακολουθεί το ποτάμι, από φαράγγια απρόσμενα στον ήλιο αφιλόξενα. Μέσα από βράχια κοφτερά πληγώνονται οι στιγμές του, στου χρόνου τα εμπόδια έρημες οι κραυγές του. Κι όσο το δάκρυ λάσπωνε το ασημί της Σελήνης, αρνιόταν να παραδοθεί στο τέλμα της οδύνης. Μια θάλασσα από αγκαλιά στον κόσμο είναι η αγάπη, νερό που σχίζει τα βουνά συναίσθημα για νά βρεις. Κι αν υποφέρεις στο ταξίδι σου, στο απέραντο γαλάζιο θα γραφτεί της αγάπης η ιστορία σου. Χρήστ

Σας φαντάζομαι νεκρούς με τα θεσπέσια κατορθώματα, τις θυσίες και τις πομπές σας, με τα λευκά σαρκία σας σκαλιστά σαν νεοκλασικά. Τα είχε εικόνα το λεξικό μου που, όλος τυχαίος, τα έλεγε λήθη. Κι ύστερα ερωτευόμουν την άτρωτη απραξία του θανάτου, σαν μέντορας που σκιαγραφεί τον Άδη κρίνοντας τους ζώντες σχετικά με τους νεκρούς, φορώντας μαύρο τον έρωτα. Τώρα ξυπνώ μετέωρος τα βράδια. Κι αυτά είναι άγρια, σαν γεύμα μεσημεριανό που σε αφήνει πεινασμένο, πείθοντάς σε πως τόσο φτ

H μπιζουτιέρα σου γεμάτη ρόδα και κρύσταλλα Με ανοικτό το καπάκι της Σε θυμάται Δεν άλλαξε χέρια Γεμάτη ταλαίπωρα συναισθήματα, που δεν άντεξαν Δεν έγιναν λέξεις Γεμάτη ευγενή αγκάθια Η αφή τους δε μάτωσε τα χέρια σου Γεμάτη διαμάντια Δεν έχουν κι αυτά επίγνωση της ηλικίας τους Γεμάτη μυστικές επιθυμίες Προσπαθούσαν να γεμίζουν τα κενά σου Σκόνες που γερνούν μονάχες Ψυχρές αντανακλάσεις από όμορφα αλλά νεκρά κοσμήματα Σκοτωμένες αλυσίδες Σιωπηλά, ενοχικά δακτυλίδια Μυστηριώδη

Τα χρόνια άσπρισαν τα μαλλιά, όργωσαν το δέρμα, σκέβρωσαν το κορμί, άδειασαν το κεφάλι από πρόσφατες μνήμες. Κι όμως η καρδιά λαχταρά ακόμη τα νιάτα και... Ονειρεύεται. Κι εκεί όλα γίνονται νεανικά και σφριγηλά και τα όνειρα τρέχουν με εφηβική ταχύτητα. Όμοια με τρεχαλητό παιδιών, απολαμβάνοντας τις στιγμές κάποιου καλοκαιρινού πρωινού, χωρίς σκοπό και προορισμό, αδιαφορώντας για τις πληγές και τα γρατσουνισμένα γόνατα. Κι έχουν χρώματα. Πολλά χρώματα... Μια πανδαισία χρω

Ήρθε ο Πρωτόλης του καλοκαιριού θεριστής, της αποθυμιάς και του έρωτα δεινός γητευτής, με φιλιά γιασεμιών να ευωδιάσει τη φύση ποιητικά όνειρα να ζωγραφίσει στη δύση. Ανατέλλει η ζωή στου Ιούνη τη λυκαυγή, πεταλουδίζει στων αστεριών τη μαρμαρυγή. Λευκά κρίνα της άμμου, αρμυρίκια θαλασσινά και χρυσοί ηλίανθοι τον χαιρετίζουν αυγινά. Τρίλιες αηδονιών γλυκομεθούν το καλοκαίρι, με σπίθα τον έρωτα, άσβεστο αγιοκέρι. Βουΐζουν οιστρήλατα τα τριζόνια του έρωτα στον ίσκιο των δέντρων

Έτσι όπως σε κοιτώ και δεν είναι πιστευτό, με του φεγγαριού το φως να πέφτει πάνω σου, χαϊδεύοντάς σου τα μαλλιά και μυρίζοντας τ’ άρωμά σου, από μέσα μου τον Θεό ευχαριστώ για το δώρο της ζωής αυτό. Νιώθω σαν να μου χάρισαν τον κόσμο όλο... Από την πληγή δε στάζει πια αίμα άλλο. Δύο ποτήρια τσουγκρίζουν στην υγειά του έρωτα... Η τέως αταξίδευτη ψυχή μου στα πέρατα. Τριγύρω μου ανθίζουνε κάθε λογής λουλούδια... Δεν ακούω μοιρολόγια, μόνο χαράς τραγούδια. Έτσι όπως σε κρατώ κα

Κόπιασε ατυπία τής συμφοράς στο μέλαθρον τού Ασκληπιού: Άγρια τού πόνου κραυγή, τα κόκκαλα τσακίζει στην κόγχη τής ευνής. Ρανίδα ύστατη η ζωή σταλάζει στο αγλαό κορμί τής Αίγλης Και το ίαμα τής Ιασώς, τα πνεύματα μαύρων κυττάρων κατευνάζει. Ιστέ αλήθειας, σωφροσύνης και ευφυΐας, γυροβολώντας μέρα νύχτα Νοητά στην αδαμάντινη ράβδο τού όρκου τού σεμνού υπηρέτη υγείας Όρισε το άσπρο μονοπάτι τής γαλήνης πέρα από τα όρια τής οδύνης Στρατιές αχτίδων να τυλίξουν μες στο ιλαρό φως,

Μαζί με το χαμόγελο του ήλιου, και η σκιά γεννιέται... δηλώνει παρουσία. Πολύ αλλόκοτη αλήθεια... Απ' όλους ζητάει προστασία. Το φως αδυνατεί να αντικρίσει. Λιγώνεται... Θαρρείς, θα ξεψυχήσει. Φοβάται το φως, την πύρινη αχτίδα. Παντού γυρεύει σώματα γι' ασπίδα... Σαν ξυλοπόδαρος πρωί πως μοιάζει... Σαν μαριονέτα, αμίλητη κοιτάζει... Σαν το καρμπόν ό,τι κινείται αντιγράφει, Ωσάν τον ήλιο, το κάθε σώμα περιγράφει... Όσο ο φωτοδότης ανεβαίνει, τόσο το μπόι της μικραίνει. Και σα

Έχει συμβεί αρκετές φορές -κυρίως την άνοιξη- να σταθούμε μπροστά σε ένα αθόρυβο μάθημα ζωής, απλωμένο πάνω στη γη σαν υφαντό που δεν το δημιούργησε ανθρώπινο χέρι. Σκέφτομαι ότι τα λουλούδια διαφέρουν μεταξύ τους κι όμως συνυπάρχουν. Δεν χρειάζεται να ανταγωνιστούν για να επικρατήσει κάποιο· δεν προσπαθεί το ένα να γίνει το άλλο. Το καθένα επιμένει στη δική του μορφή, στο δικό του χρώμα. Τα κίτρινα φωτεινά, μοιάζουν να κρατούν μέσα τους τον ήλιο. Τα μικρά, σχεδόν ταπεινά στρ

Στη νιότη της ξαναγυρνά τ ' αθώα της 'κείνα χρόνια που μοσχοβολούσε η καρδιά αρισμαρί και ρόδα. Αχ, 'κείνη της η κορμοστασιά σαν κυπαρίσσι ολόισια, δυο κάρβουνα τα μάτια της όλο έρωτα και φλόγα. Ξέπλεκα είχε τα μαλλιά στον άσπρο της λαιμό, δυό χείλη πετροκέρασα γλυκό σωροπιαστό. Τα μάγουλά της κόκκινα λαχταριστά σαν μήλο τα φρύδια της ζωγραφιστά σαν της ελιάς το φύλλο. Έτρεμε η γης ολόκερη απ ' όπου κι αν περνούσε και το αγέρι τρυφερά, στο στόμα τη φιλούσε... Τέτοια γλυκιά ομ

"Είμαι μ α θ η τ ή ς" 📚 δεν σημαίνει μονάχα γράφω... διαβάζω... αξιολογούμαι... πετυχαίνω... ή αποτυγχάνω... Αποτελεί ιδιότητα που δεν ταυτίζεται με αριθμούς!!! Σημαίνει ακόμη ο ν ε ι ρ ε ύ ο μ α ι... φαντάζομαι... π ε ι ρ α μ α τ ί ζ ο μ α ι... αναζητώ τρόπους για να γ κ ρ ε μ ί σ ω τα φράγματα του άγνωστου και του ανεξερεύνητου... ζω στη στεριά κι οργώνω με τα φτερά μου τους ο υ ρ α ν ο ύ ς...🌈 Μαθητεία στην ίδια την Ύπαρξη... Κι η πορεία δεν είναι γραμμική... Είναι π

Θα ταξιδέψουμε στο φως με την αγάπη. Λιώνει ο πάγος στις καρδιές. Μια θέληση που είναι ορατή στον νου μας και μας καθοδηγεί μας πάει σ' άλλα μονοπάτια. Δυο ανθρώπων οι καρδιές χτυπούνε σαν τις καμπάνες μιας Κυριακής. Οι δάδες αναμμένες σε λαμπαδηδρομία αισθημάτων. Αξιολογούμε τις στιγμές, και μεις χέρι με χέρι κοιτάμε σ' ανοιχτούς ορίζονται. Η ευτυχία μας ακολουθά σαν μια αχτίδα που γιομίζει τις "μπαταρίες" της ψυχής μας γίνεται εσωτερική πνοή. Ο έρωτας, μια προσφορά των αισθ

Μέθυσε θαλασσινό πόθο η ψυχή μου, για χώρες μυθικές, που νοσταλγήσαμε. Μέσα στο αίμα μου η δίψα της φυγής. Σαν Ποιητής ταξιδευτής και Οδυσσέας π΄ αναζητά τον ρυθμό του φλοίσβου. Θαλασσινό τραγούδι της η μακρινή βοή της. Έρωτας είναι η θάλασσα. Το κύμα το αλμυρό στην αμμουδιά. Κομμάτι της ψυχής μου, Ερωμένη, Μάνα, Γοργόνα Παναγιά. Πολεμική, Θηλυκιά και Παρθένα, Απέραντη και ανεξάντλητη. Έρωτας είναι η θάλασσα. Μεταλαβιά ιερή, το αλμυρό νερό της. Σαν τα πουλιά, που ακολουθάνε,

Επιστρέφω. Ξημέρωσε; Τραγουδούσε ένα τραγούδι γυμνό φορώντας έναν πεθαμένο εαυτό. Το έλεγε μοναξιά-σάρκα χωρίς ψυχή με συλλαβές ήχων. Τις νύχτες, εκεί που άδειαζε ό,τι απέμενε, εκεί που ο θάνατος καρτερούσε, το τραγούδι έγινε σιωπή. Έγινε λέξη στο στόμα, ναυάγιο στους τάφους των φιλιών. Ξημερώνει... Επιστρέφω. Σωτηρούλα Χατζηκωνσταντή 💕