Ευώδες κενό 🪽

Kαι ο έρωτας κατάντησε

μια σκόνη στα πλήκτρα

του πιάνου

Ένα ωχρό υγρό ανέκφραστο

μέσα στο ποτήρι σου

Δύο νεκρά περιστέρια

μέσα στα δαντελένια

γάντια σου

Και το πάθος, άρωμα είχε

Σαν το βερνίκι του ξύλου

που έψαχνε το δέντρο του

Το σίδερο του μεταλλικού

πόμολου της πόρτας,

που έκλεισες πίσω σου

Τα δολοφονημένα γράμματα

στο σφραγισμένο συρτάρι

σου

Την τρεμάμενη προσευχή

που μίσησες

Τα κρεμάμενα φιλιά σε

απόντα χείλη

Το μετέωρο ράπισμα σε αθέατο μάγουλο

Το μύρο από το καμένο

γιασεμί στο βάζο

Και ο έρωτας κατάντησε κεχριμπαρένιο ίχνος

Μετά έμοιαζε με μύρινη

σκέψη

Ύστερα, ούτε κι αυτό

Ένα τίποτα,

με τη μορφή σου!

Άννα Κλαρίτη 🌹